Otwarty Komitet Uwalniania Przestrzeni Édukacyjnych

Oświadczenie w sprawie wydarzenia Uwolnić INTERNET na UG!!!

2011-03-15T03:11:00.000-07:00

Działalność Otwartego Komitetu Uwalniania Przestrzeni Édukacyjnych (OKUPÉ)została ograniczona z poziomu akcji bezpośrednich do poziomu watchdoga uniwersytetu: w szczególności dotyczy to polityki bezpieczeństwa, skutków komercjalizacji edukacji i łamania praw pracowniczych. Staramy się wypełniać lukę jaką na uniwersytetach pełnią zwykle związki studenckie - w Polsce takich związków nie mamy. Instytucje rad doktoranckich czy parlamentu studenckiego nie są wystarczająco niezależne by pełnić taką krytyczną funkcję.

Grupa na FB została założona w celu ujawnienia skali niezadowolenia z nowej polityki bezpieczeństwa w sieci. Nie chcemy jednak zarządzać tym niezadowoleniem czy przejmować go dla realizacji swoich celów. W miarę możliwości staramy się dostarczać ludziom zdobyte informacje. Pomoc w organizacji lub podjęcie przez naszą grupę systematycznych działań w formie zorganizowanej kampanii uzależniamy od tego, czy pojawią się pomysły na takie inicjatywy w toku dyskusji na FB. Pierwszym etapem każdego protestu jest rozpoznanie ilości zainteresowanych i poziomu ich motywacji do brania udziału w czymkolwiek poza siecią.

Problem wolności w sieci jest nam bliski i istotny - jakiekolwiek będzie rozwiązanie obecnego kryzysu - a najbardziej prawdopodobne jest to, że UG podporządkuje się zarządzeniu Ministerstwa oraz groźbom procesów wytaczanych przez korporacje - odbędzie się to ze szkodą dla prowadzenia badań przez studentów. Uniwersytet staje się na naszych oczach dobrem coraz ściślej reglamentowanym. Wprowadzenie pełnej identyfikacji użytkowników oznaczać będzie, że ukończenie studiów lub jakakolwiek niesubordynacja skutkująca utratą statusu studenta oznaczać będzie odcięcie od zasobów.

OKUPÉ

Sprawozdanie z Paryża - European Meeting of University Struggles

2011-02-22T11:36:00.000-08:00

Między 11. a 13. lutego odbyło się w Paryżu spotkanie aktywistów zaangażowanych w ruchy uniwersyteckie i walkę z rządowymi planami “zaciskania pasa”. Reprezentacja z Polski była dość liczna, co odzwierciedlało raczej głód oporu w kraju niż skalę działań. My, Magda Prusinowska i Piotrek Kowzan, reprezentowaliśmy działania i teoretyzacje powstałe na Uniwersytecie Gdańskim, które powstawały w Kołach Naukowych “Na Styku”, Otwartym Komitecie Uwalniania Przestrzeni Édukacyjnych (OKUPÉ), w Radzie Doktorantów Wydziału Nauk Społecznych oraz w piśmie !reVOLT.

Dzień 1: A Wy co robiliście kiedy Mubarak ustąpił?

Dzień pierwszy rozpoczął się wielogodzinnym Zgromadzeniem w École des Hautes Études en Sciences Sociales. Prezentowały się wtedy poszczególne ruchy, przedstawiano swoje dokonania, problemy itp. Z wielu spraw wynotowaliśmy kilka:

Ukraina: Na Ukrainie młodzież szkolna uczestniczy w protestach w walce o swoją przyszłość edukacyjną! Ruch studencki utworzył niezależny związek zawodowy “Priama Dija” już 2 lata temu. Co z polskimi studentami i doktorantami, czy jest szansa na powstanie związków zawodowych? Uzwiązkowienie studentów nie musi pozostać specyfiką krajów Europy Zachodniej.

Wielka Brytania: oprócz uzwiązkowienia charakterystyczne jest to, że jest to ruch uniwersytecki (nie tylko studencki), nastawiony na warunki pracy (m.in. outsourcing personelu uniwersyteckiego, prekaryzacja). Jedna z reprezentantek z Wielkiej Brytanii wezwała do włączenia się w podobne działania m.in. poprzez opór wobec polityki firmy Sodexo mającej siedziby w 80 krajach. Firma działa także na uniwersytetach m.in. masowe żywienie i ma swój udział w pogarszaniu warunków pracy.

Austria: 1-3 kwietnia odbędzie się spotkanie dotyczące alternatywnej edukacji w Innsbrucku - informacja ta jest jednocześnie zaproszeniem.

Częste głosy: w naszych krajach nic się nie dzieje, nie ma kultury protestu - jednak analizując relacje z udanych protestów studenckich można zauważyć, że w pewnym momencie często po prostu dochodzi do “wydarzenia” jak z Badiou!

Energetycznie Zebranie bardzo zyskało, gdy po filmie pokazanym przez aktywistów z Włoch organizatorzy otrzymali wiadomość, że właśnie odszedł Prezydent Egiptu. Radość wyglądała mniej więcej tak.

Dzień 2: A Wy co robiliście, gdy dyskutowano o edukacji autonomicznej?

Tego dnia spotkaliśmy się na Université Paris 8 Saint-Denis. Z blisko dwugodzinnym opóźnieniem rozpoczęły się Zgromadzenia poszczególnych paneli tematycznych.

Precariousness, Debt, Welfare: Towards Commonfare:

Panel był raczej wysypem problemów, nad którymi należałoby się wspólnie zastanawiać, niż uzgadnianiem stanowisk wobec czy nawet wymianą doświadczeń z walk w poszczególnych krajach. Problem rosnących długów jako efektu edukacji pozostawał w cieniu, jako coś od czego należy się odbić. Dyskutowano na temat zasobów, czyli skąd brać środki na rewolucje lub po prostu na badania i działania dla lokalnych wspólnot. Problem to dość istotny, bo jasne było, że „naszymi wrogami” są zarówno uniwersytety publiczne jak i prywatne. Ale odpowiedzi na pytanie zadane przez Janka Sowę o model instytucji commonfare, nie udało się odnaleźć wśród dotychczasowych doświadczeń uczestników panelu. Wobec tego braku, poszukiwania tego, co nas łączy przesunęły się na hasło „Chcemy pieniędzy!”, czyli gwarantowanego dochodu podstawowego oraz „prawa do bankructwa”. W kwestii finansowania powróciły pomysły z podatkiem Tobina oraz podatkiem od każdej transakcji finansowej. To dość reakcyjne odchylenie ruchu, czyli konsumerski huraoptymizm, przyblokowała skutecznie interwencja aktywistki, która podniosła kwestie ekologiczne. Krótki impas udało się przełamać związkowczyni organizującej prekariuszy, czyli pracowników tymczasowych. Najpierw opisała dlaczego prekariat jest dzisiaj ważny, że „czasownicy” są niewidoczni, nie wiadomo kto nimi jest, bo może być każdy, w tym nauczyciel czy wykładowca. I że ich siła polega na tym, że przenikają przez wiele środowisk, więc m.in. świetnie upowszechniają informacje, łączą miejsca i środowiska. Zapytała retorycznie o to, jak chcemy wygrać nasze walki. Jej odpowiedzią była „kartografia władzy”, czyli rozeznanie się we wszelkich dostępnych zasobach oraz w tym kto sprawuje władzę i gdzie mieszka. Takie czysto Weberowskie spojrzenie na swoje lokalne pole walki wydawało się bardzo ożywcze, po dominujących na uniwersytetach dywagacjach á la Foucault, na temat tego, jak nas robi władza i co potem robi, jak już zrobi.

University Transformations: Free Access vs. Privatization, Corporatization, and Meritocracy

Osoby zabierające głos koncentrowały się na opisach sytuacji w swoich krajach, dlatego notatki też w ten sposób prezentujemy:

Wielka Brytania: 13 lat temu czesne było na poziomie 1000 funtów, obecnie może sięgnąć 9000 funtów.

Gdyby wprowadzono podatek absolwencki (graduate tax; Why not pure graduate tax?) utrudniono by akcje oporu typu zaniechanie płacenia. Związki studenckie potępiają “agresywne” protesty - w opinii uczestniczek i uczestników oba związki studenckie straciły mandat. Kadra akademicka zastraszana jest poprzez cięcia w zatrudnieniu, mechanizm blokady etatów - jedna osoba została zawieszona za zachęcanie studentów do wzięcia udziału w protestach (grozi jej zwolnienie). Wykładowcy, aby “legalnie” działać przeciw reformom muszą wcielać się znowu w rolę studentów.

USA: student z prywatnego University of Chicago zwrócił uwagę na potrzebę zrzeszania się studentów po ukończeniu studiów - zrzeszenia absolwentów jako dłużników (“Dopadają cię po studiach.” - kiedy masz mniejsze szanse na wsparcie, jak w pojedynkę zorganizować “znaczącą” akcję niepłacenia). Obecnie podstawowe roczne czesne wynosi ok 35 tys. $, ale do tego dochodzą opłaty dodatkowe i czesne dochodzi do 45 tys. $. Ponadto do niektórych kursów trzeba obowiązkowo zakupić podręczniki, których koszt może wynosić ok. 200 $. W świetle tej wypowiedzi dominujący dyskurs wprowadzenia płatnych studiów jako elementu wyrównującego dostęp do edukacji wyższej, a jednocześnie podniesienia jej jakości zderza się z rzeczywistością, w której płatne studia służą zróżnicowaniu dostępu do edukacji - co prawda studenci płacą za edukację i mogą mieć nadzieję, że dzięki temu będą mogli wymagać więcej, ale tylko na tyle, na ile ich stać.

Holandia: “brak kultury protestu”, protesty studenckie borykają się z etykietą lewicowości, co zawęża zaangażowanie całej wspólnoty akademickiej. Jeśli pojawia się informacja o możliwej okupacji, protest zostaje zaszufladkowany jako “lewacki”. Odpowiedź aktywistek i aktywistów holenderskich: zorganizowali Uniwersytet Przyszłości (University of the Future), który bez formalnego ogłaszania okupacji, był przejęciem przestrzeni uniwersyteckiej. W Holandii, podobnie jak np. w Wielkiej Brytanii, problemem jet brak wsparcia od związków studenckich, które wspierają propozycje polityków i potępiają “agresywne” protesty.

Austria: problem z nierównym dostępem do edukacji i mechanizmami dyscyplinującymi studentów bez obywatelstwa austriackiego: płacą podwójne czesne, zmuszeni są do udokumentowania posiadania 800 euro przy przedłużaniu pozwolenia na pobyt, a mogą zarabiać legalnie tylko 300 euro/mc. Także problem z podziałem na “złe” i “dobre” protesty. Policja obserowała osoby zaangażowane w protesty - gdy jest mało aktywnych osób, policja ma ułatwione zadanie. Co ciekawe, “rdzeń” protestu nie wyszedł poza “zaprzyjaźnioną grupę”. Co bulwersujące, dziekan wykorzystał protesty do autopromocji (“To moje dzieło!). Jednocześnie odnosząc się do zaanagażowania studentów jako do swojej zasługi przyczynił się jednak do spadku poparcia dla protestów wśród samych zainteresowanych.

Grecja: greccy wykładowcy i studenci analizują zmiany dokonujące się m.in. w Polsce, gdyż jest to wskazówką dla nich, jak proces komercjalizacji edukacji może przebiegać także w Grecji. Do tej pory ruchowi studenckiemu udało się zablokować zmianę konstytucji, która pozwalałaby na wprowadzenie niepublicznej edukacji wyższej. Aby naświetlić jakie jeszcze mogą zajść zmiany w specyfice greckiego systemu edukacji wyższej, można przywołać choćby fakt, że obecnie studenci otrzymują za darmo podręczniki do kursów, na które uczęszczają (warto porównać z ceną rzędu 200$ za podręcznik w USA) oraz korzystają z darmowych posiłków w stołówkach uniwersyteckich. Ruch uniwersytecki w Grecji boryka się z reformami, które odchodzą od demokratycznego modelu zarządzania uczelnią na rzecz zarządu menadżerskiego oraz cięciami w zatrudnieniu (przy jednoczesnym wzroście liczby studentów) - na 5 osób odchodzących na emeryturę, zatrudniona zostanie tylko 1 osoba.

Włochy: Podobnie jak w Polsce problemem jest feudalna struktura uniwersytetu. W kwestii możliwych sojuszy istotną informacją jest fakt, iż cięcia na edukację przedszkolną były podstawą do włączenia się rodziców w ruch przeciw reformom (podobnie jak w Wielkiej Brytanii uniknięto zawężenia ruchu protestu tylko do ruchu studenckiego). Co ważne we Włoszech większość studentów jest pracownikami tymczasowymi (prekariat), dlatego też ruch studencki jest jednocześnie pracowniczym. Nasuwa się pytania dlaczego w Polsce taki sojusz ma problemy z uformowaniem, co się dzieje ze związkami? Dlaczego rodzice nie angażują się w działania na rzecz edukacji?

Francja: Uniwersytet na którym odbywało się spotkanie (Saint-Denis) jest formalnie uniwersytetem autonomicznym. Co to oznacza? Państwo wycofało się, co oznacza brak finansowania i ta deklaratywna autonomia przeradza się w zależność od źródeł finansowania. W związku z doświadczeniem francuskim pojawiają się następujace pytania: Czym jest autonomia uniwersytetu? Czy uniwersytet, żeby być autonomicznym musi być publiczny? Czy choćby nieprywatny?

Podsumowanie kilku wątków dyskusji:

Potrzeba przedefiniowania naszej pozycji wobec państwa, gdyż obecnie zanika różnica między “prywatnymi” i “publicznymi” instytucjami edukacji wyższej (oba typy utrzymują się także z prywatnych źródeł, także w obu studenci często płacą za edukację). Tak więc ruch protestu, nie musi zasadzać się na tej tradycyjnej opozycji publiczne-prywatne, która coraz mocniej staje się opozycja fałszywą lub po prostu nieznaczącą.
Kwestia zadłużenia dotyczy zarówno studentów uczelni publicznych jak i prywatnych (kolejna przyczyna dlaczego opozycja publiczne-prywatne nie obrazuje obecnej sytuacji). Jaka będzie/jest rola zadłużenia studenckiego w kształtowaniu podziałów klasowych? Każdy płaci lub będzie płacić, ale osoby, które aby zapłacić wezmą kredyty niekoniecznie otrzymają najlepszą ofertę, gdyż wysokość kredytu będzie zależeć od zdolności kredytowej (Jaka jest Twoja zdolność kredytowa?! Na jaką edukację Cię stać?). Uogólniając, system płatnych studiów jest systemem różnicującym, segregującym: “Jakoś trzeba oddzielić wilki od owiec.“ (wypowiedź jednego z polityków).

Nie uczestniczyliśmy w Panelu Autonomous Education, Self-Education, Free School: New Practices in Alternative Education, który przyciągnął najwięcej uczestników i był prawdopodobnie najbardziej produktywny i po prostu najciekawszy.

Warsztaty

Ze względu na małą ilość dostępnych sal, przygotowany wcześniej w polskim gronie - tj. Jan Sowa (Free University Warsaw), Krystian Szadkowski (Theoretical Practice, Poznań) oraz my - warsztat pt. East European Education: Factories of Subjectivity on the Ruins of the So Called Communism połączony został z prezentacjami sytuacji na Ukrainie, w Rosji, na Litwie z elementami sytuacji w Grecji. Przerodziło się to więc w dość intensywne, lecz wielogodzinne spotkanie, które zamykała nasza prezentacja, dlatego w innych warsztatach nie wzięliśmy udziału.

OKUPÉ Collective – a Game of Resistance at the University of Gdańsk, Poland

Dzień 3: A Wy co robiście, gdy powstawało “wspólne oświadczenie”?

Trzeciego dnia miało odbyć się zebranie podsumowujące. Założyliśmy, że nie ma sensu przyjeżdżać na sam początek, skoro i tak wszystko zaczyna się ze sporym opóźnieniem. Udaliśmy się do Museum d'Orsey, co okazało się bardzo dobrym wyborem. Warunki powstanie malarstwa impresjonistycznego odczytaliśmy jako podobne do obecnie istniejących w szkolnictwie wyższym. Obniżenie kosztów zakupu farb oraz wzrost ilości studentów i chętnych studiować malarstwo, odpowiada współczesnemu obniżeniu kosztów publikowania (Internet) i umasowieniu studiów. Malarze, którym udało się przejść przez uczelnie i zaakceptowali reguły malarstwa, mieli zagwarantowane zamówienia instytucjonalne i w miarę stabilne dochody. Podobną stabilizację mają dzisiaj prowadzący badania ilościowe dla koncernów. Pozycję ówczesnych artystów poza instytucjami nazywalibyśmy dzisiaj prawdopodobnie prekariatem. Zaowocowało to odrzuceniem przez prekariat reguł hierarchicznej reprezentacji świata i podkreśleniem autonomii malarstwa i twórcy (w zasadzie nie tyle odrzucili te reguły, co się ich nie uczyli, a tworzyli własne). Czyli było to coś na podobieństwo przeskoczenia z badań ilościowych na jakościowe, najlepiej jeszcze takie z przedrostkiem auto-, np. autoetnografia. Zwycięzców tamtego starcia podziwiamy dzisiaj w muzeach, bo ówcześni „wannabe artists” stali się pierwszą publicznością nowego stylu.

A zebranie na Uniwersytecie w St. Denis, mimo przewidzianego przez nas późnego startu, trwało krócej niż się spodziewaliśmy, więc nie zdążyliśmy się tam zjawić.

W ramach podsumowania powstał tekst “W imię nowej Europy: Walki uniwersyteckie przeciwko polityce zaciskania pasa”. Dostępny w języku polskim tutaj, a w wersji angielskiej tu.

Kontrowersje:

Spotkanie zorganizowane było tak jak gdyby w międzynarodowym ruchu istniało tylko EduFactory. Całkowicie pominięto to, co dzieje się od kilku lat w ramach ISM (chcesz więcej, patrz: Sprawozdanie Mo)
Podstawową formą spotkań i dyskusji były Zgromadzenia i długa kolejka chętnych do zabrania głosu uniemożliwiała prowadzenie dyskusji, a tym bardziej podejmowanie decyzji. Widoczne było, że część aktywistów na co dzień pracuje przy użyciu konsensusu, bo odruchowo używali języka znaków.
“Wspólne oświadczenie”, które pojawiło się po Spotkaniu nie do końca było wspólne. Było raczej zapowiedzianym od początku zebraniem przez organizatorów notatek z poszczególnych paneli i dość ostrożne ich złożenie w całość.

Spotkanie pokazało, że krytyka Ingrid M. Hoofd w tekście pt. “The accelerated university: Activist-academic alliances and the simulation of thought.” [ephemera 2010, vol 10(1): 7-24] zarzucająca EduFactory “speed elitism” była raczej nietrafiona, bo ostatnie co można było zarzucić spotkaniu, to jakikolwiek pośpiech. Hoofd zarzucała, że to co robi EduFactory to organizacja oporu opierającą się na szybkim konfigurowaniu się międzynarodowych elit i że upowszechnianie darmowych badań i uczestnictwo w konferencjach za własne pieniądze prowadzi w rzeczywistości do realizacji neoliberalnego planu na reformę nauki. Mimo usilnych starań i tego, że EduFactory próbuje zgromadzić ruchy bardziej wokół wspólnych idei niż wspólnych praktyk (przypadek ISM), zaskakująco niewiele dało się powiedzieć i usłyszeć na temat tego co wspólne. Na pocieszenie stwierdzić jedynie można, że takie rzeczy nie dzieją się od razu i wymagają regularnych spotkań. Planowanie przyszłych spotkań rozpoczęło się już w Paryżu; kolejne miejsca to: Wiedeń, Dijon i Tunis.

Poza tym:

Sprawozdanie Kingi Stańczuk "Walcząc z kryzysem uniwersytetu".
Projekt tłumaczenia na polski książki Kolektywu EduFactory Toward Global Autonomous University.

Poczytaj mi, mamo... o wkurzonych studentach

2011-02-11T06:57:00.000-08:00

Prasa społeczno-polityczna w kraju reaguje na działania studenckie za granicą. Reaguje powoli, a zaczyna się od prasy niezależnej i non-profitowej. Warto rzucić okiem na artykuły w "Obywatelu" (1/2011): "Uniwersytet na procesie" Rafała Bakałarczyka, "Studenci wszystkich krajów łączcie się!" Klaudii Marii Budek oraz "Rosyjskie uniwrsytety - fatalny wzór dla świata" Aleksandra Bibkowa. Teksty widnieją na stronie "Obywatela":

http://www.obywatel.org.pl/index.php?module=pagemaster&tid=3&filter=nr:eq:10199

Walki studenckie w Europie będą też jednym z tematów przewodnich numeru magazynu "Inny Świat", który ukaże się w marcu.

http://www.innyswiat.most.org.pl/

Zapraszamy do lektury obu pozycji.

Edukacja to dobra inwestycja. Dla kogo?

2010-09-07T06:10:00.000-07:00

Wysokość zadłużenia wynikającego z kredytów studenckich przekroczyła w USA wysokość zadłużenia z kart kredytowych! Wszyscy uczestnicy kolejnej bańki finansowej są zadowoleni, oprócz studentów i absolwentów oczywiście. Reformatorom edukacji wyższej w Polsce ku przestrodze:

Piotr

"Solidarność Walcząca" w służbie cenzury

2010-09-01T05:33:00.000-07:00

Na parterze Wydziału Filologiczno-Historycznego można zapoznać się z kilkoma wystawami współorganizowanymi przez IPN i niedobitki FMW. Poza materiałami z wyborów z lat 80-tych oraz skanami bibuły anarchistycznej z czasów PRL, można tam obejrzeć zbiory "Solidarności Walczącej". Wśród nich uwagę zwraca część poświęcona przygotowaniom do walki zbrojnej - okazuje się, że w zakładach na terenie Stoczni pokątnie wyrabiano broń palną, a co poniektórzy wykorzystywali instrukcje przemycone z zachodu i produkowali materiały wybuchowe.

Co ciekawe, skany tych instrukcji miejscami "zaczerniono", rzekomo "ze względów bezpieczeństwa". Czarne kwadraciki zasłoniły nazwy powszechnie dostępnych substancji, z których można wyprodukować sobie w domu bezpiecznie ładunek zapalający, rozrywający i ogólnie zmieniający układ sił w społeczeństwie. Czyżby pomysłodawcy wystawy sugerowali, że dziś, w wolnej, pozbawionej cenzury, więzień, sił policyjnych, i w ogóle fajnej nowej Polsce, komuś do czegokolwiek wiedza o materiałach wybuchowych by się przydała? Przeca uże wolność mamy, panie i panowie. A może nie?
[Głos Prywatny]

Nagranie z dyskusji o "Żarnobylu" na UG.

2010-07-05T05:53:00.000-07:00

Spotkanie z IAN na Wydziale Historycznym

2010-06-17T10:47:00.001-07:00

28 czerwca 17:00, Wydział Historyczny UG, aula 1.43:

Spotkanie z Lechem "Lele" Przychodzkim z Inicjatywy Antynuklearnej (IAN).

Lech "Lele" Przychodzki uczestniczył w skutecznych działaniach przeciwko budowie elektrowni atomowej w Żarnowcu w latach 80-tych. Co myśli dziś o planach odkopania koncepcji Jaruzelskiego? Co ma do powiedzenia chętnym do podjęcia się blokady tego pomysłu, a co - tym, którzy łyknęli atomową PO-pagandę?

W planie prezentacja działalności IAN i dyskusja.

Produkcja wiedzy - paliwo czy opary ruchów studenckich?

2010-06-09T07:10:00.000-07:00

W Bochum zakończył się Europejski Kongres Edukacyjny, czyli zjazd aktywistów ruchów studenckich walczących przez ostatnich kilka lat z postępującą komercjalizacją szkolnictwa wyższego. Niestety polskim grupom nie udało się nikogo tam posłać. Organizatorzy opublikowali interesujący, choć krótki zbiór artykułów na temat systemów edukacyjnych w kilku krajach oraz problemów przed jakimi stają studenci. Wszystkie artykuły zasługują na uwagę, ale opis reform okołobolońskich wdrażanych w Niemczech wydaje się szczególnie interesujący z polskiej perspektywy. Okazuje się, że w Niemczech już wprowadzono promowane w Polsce „rady nadzorcze” złożone z przedstawicieli biznesu, które docelowo mają stanąć ponad dotychczasowym Senatem uniwersytetów. Przykład z Bułgarii każe zwrócić większą uwagę także w Polsce na kwestie gospodarowania gruntami i budynkami należącymi do uniwersytetów, a także na rolę rektorów prywatnych uczelni w kształtowaniu polityki edukacyjnej krajów. Artykuł opisujący sytuację w Rosji otwiera perspektywę, z której łatwiej zrozumieć pasywność środowisk akademickich także w Polsce. Podobieństwa pomiędzy poszczególnymi systemami, przynajmniej w Europie, wydają się większe niż różnice wynikające ze zróżnicowań kulturowych czy ekonomicznych. Szkoda, że nie wzbogaciliśmy tej kolekcji analiz doświadczeniami z Polski, bo do dodania mieliśmy m.in. zaangażowanie doktorantów oraz politykę bezpieczeństwa.

Ciekawe czy kolejny „wakacyjny kryzys” ruchu w Polsce uda się przezwyciężyć podczas obrad konferencji „Uniwersytet i emancypacja. Wiedza jako działanie polityczne - Działanie polityczne jako wiedza” zorganizowanej przez Interdyscyplinarną Grupę Gender Studies z Uniwersytetu Wrocławskiego. Konferencja odbywa się teraz czyli w dniach 10-11 czerwca 2010 roku, a szczegółowy jej plan już zamieszczaliśmy.

Education Activist Movements Worldwide -

Inne post-kongresowe prace tu.

:Pi-otr

Zaproszenie z Wrocławia

2010-06-04T02:10:00.000-07:00

Interdyscyplinarna Grupa Gender Studies z okazji 10-lecia swojej działalności zaprasza na konferencję:

Uniwersytet i Emancypacja. Wiedza jako działanie polityczne - działanie polityczne jako wiedza.

Lokalizacja:
Wrocław, Instytut Filologii Angielskiej, ul. Kuźnicza 22, s. 404

10 czerwca 2010

9.00 - OTWARCIE KONFERENCJI

PANEL – CIAŁO I SEKSUALNOŚĆ
9.10 – 9.30 Dominika Jędrzejczyk, MISH, UW
Seksualność i cielesność w kontekście badań kulturowych
i antropologii literackiej
9.30 – 9.50 Tomasz Jarymowicz, Instytut Filozofii, UO
Iteracja – jedna koncepcja dwa modele zmiany społecznej –
Seyla Benhabib vs Judith Butler
9.50 – 10.10 Aleksandra Hołubowicz, Ośrodek Studiów Amerykańskich, UW
Pornografia? - eksponowanie seksualności jako narzędzie upodmiotowienia
10.10– 10. 30 Tomasz Sikora
Przyczynek do wiedzy granicznej
10.30 – 11.10 DYSKUSJA
11.10 – 11.30 PRZERWA KAWOWA

PANEL – NAUKA I ZAANGAŻOWANIE POLITYCZNE
11.30 – 11.50 Piotr Antoniewicz, Instytut Socjologii, UWr.
Demokratyzacja badania
11.50 – 12.10 Małgorzata Tkacz-Janik
Uniwersytet - szansa na rekuperację ulicznego buntu?
12.10 – 12.30 Agnieszka Kowalczyk, Instytut Kulturoznawstwa, UAM
Jak dotrzymać obietnicy nauk społecznych – o zaangażowaniu
i „obiektywności” badaczki/badacza
12.30– 13.00 DYSKUSJA

PANEL – FEMINIZM JAKO KRYTYKA SPOŁECZNA
13.00 – 13.20 Jan Kruszyński, Instytut Socjologii, UAM
Anarchofeminizm: przyczynek do krytyki społeczeństwa, przyczynek do krytyki feminizmu
13.20 – 13. 50 Agnieszka Hrynyk i Maria Natalia Kistowska,
Filologia Rosyjska, UAM
Gender do wynajęcia. Być modnym w Akademii
13.50 – 14.10 DYSKUSJA
14.10 – 15.30 OBIAD
15.30 – 17.00 PANEL DYSKUSYJNY – STATUS STUDIÓW NAD PŁCIĄ I SEKSUALNOŚCIĄ W POLSKIEJ AKADEMII
Panelistki: Ewa Graczyk (UG), Lucyna Kopciewicz (UG), Marzena Lizurej (KN NTS, InterAlia), Małgorzata Maciejewska (IGGS), Agnieszka Małocha (IFP UWr.), Karolina Rzepecka (UG),
Marta Trawinska (IGGS)

11 czerwca 2010

KOMU I CZEMU SŁUŻY UNIWERSYTET
10.00 – 10.20 Leopold Hess, Instytut Filozofii, UJ
Pole scholastyczne, pole ekonomii. Autonomia nauki i uniwersytetu w XXI wieku
10.20 – 10.40 Magdalena Kucińska, Uniwersytet Kazimierza Wielkiego, Bydgoszcz
Uniwersytet – komu potrzebna jest ta instytucja?
10.40 – 11.00 Krystian Szadkowski, Klub Krytyki Politycznej w Poznaniu
Uniwersytet-fabryka.
11.00 – 11.10 Krótka przerwa
11.10 – 11.30 Oskar Szwabowski, Instytut Pedagogiki, US
Uniwersytet jako instytucjonalizacja świadomości klasowej
11.30 – 11.50 Zofia Łapniewska
Ekonomia impregnowana na zmiany społeczne
11.50 – 12. 30 DYSKUSJA
12.30 – 12.50 Przerwa kawowa
12.50 – 13. 10 Agnieszka Dziemianowicz-Bąk, Instytut Filozofii, UWr
Emancypacja poprzez, czy pomimo uniwersytetu?
13.10 – 13.30 Paweł Rudnicki, Instytut Pedagogiki, Dolnośląska Szkoła Wyższa
Wiedza – działanie – emancypacja: edukacja społecznie zaangażowana w aktywnościach NGO-sów i grup nieformalnych.
13.30 – 13.50 Helena Ostrowicka, Uniwersytet Kazimierza Wielkiego, Bydgoszcz
Młodość jako kategoria i relacja. O władzy w dyskursach
o młodzieży
13.50 0- 14.15 DYSKUSJA
14.15 – 15.30 Obiad
15.50 – 16. 10 Sylwia Wielichowska, Instytut Historii, UŁ
Historiografia wyemancypowana czy zaangażowana?
Kilka słów o historii kobiet
16. 10 – 16.30 DYSKUSJA

Białoruś: Zatrzymania uczestników wolnego uniwersytetu

2010-05-22T07:36:00.000-07:00

[Przeklejone z: Czarny Sztandar, Serwis Internetowy Łódzkich Anarchistów]

Jak informują białoruskie Indymedia, we wtorek 18 około godziny 19 maja policja i oddziały OMON dokonały najazdu na lokal przy ulicy Suchej w Mińsku, gdzie odbywał się wykład Wolnego Uniwersytetu „Wojna domowa w Hiszpanii i wolne komuny w Aragonii“. W wyniku najazdu zatrzymano ogółem 20 osób, które brały udział w wykładzie. Wszystkich zatrzymanych przewieziono na posterunek milicji w dzielnicy Moskowskaja.

Wolny Uniwersytet w Mińsku zainaugurował swoją działalność pół roku temu. Od tego czasu bez ingerencji władz przeprowadzono serię wykładów, prelekcji i pokazów wideo poświęconych historii ruchów wolnościowych na świecie i bieżącym zagadnieniom politycznym.

Wszyscy zatrzymani zostali w związku z majowym atakiem na siedzibę prorządowych związków zawodowych, do której przyznali się wcześniej mińscy anarchiści. Wszyscy zatrzymani zostali przewiezieni na pobliski posterunek policji, gdzie zdjęto ich odciski palców, a następnie przesłuchano w obecności oficerów białoruskiego KGB. Do godziny 21:30 wszyscy zatrzymani opuścili posterunek, jak na razie brak informacji o postawieniu im zarzutów.

[ źródło: http://www.czsz.bzzz.net/czarny/node/2822 ]

BarCamp: Wolność w Kulturze

2010-05-18T07:29:00.000-07:00

15 maja w Gdańsku, w Gdańskiej Galerii Güntera Grassa, z inicjatywy Indeksu 73 odbył się BarCamp Wolności w Kulturze.

Była to swoista konferencja na zasadach otwartego dostępu. Wśród tematów pojawiły się: starcie cenzura-twórczość, stan edukacji publicznej oraz kultura niezależna. Publikujemy materiał wideo nagrany przez Piotra Wyszomirskiego z Gazety Świętojańskiej. Wypowiedź Grzegorza Stunży:

Fragment dyskusji moderowanej przez Lidię Makowską:

Reszta - w Gazecie Świętojańskiej:
http://www.gazeta.razem.pl/index.php?id=2&t=1&page=14674

Spieszmy się szyfrować dyski, policjanci w czasie sesji przychodzą... I bawić się też spieszmy!

2010-04-27T18:47:00.000-07:00

Sesja
18 czerwca obchodzić będziemy na uniwersytecie rocznicę policyjnego nalotu na domy studenckie. Organizacje zrzeszające korporacje zajmujące się dystrybucją muzyki i filmów zachęcają policję nagrodami (patrz: Złote Blachy), by metodą faktów dokonanych definiować kontrowersyjne stosowanie prawa własności w obszarze kultury. Problem jest z natury uniwersytecki, bo chodzi o definiowanie pojęć, w szczególności granicy „dozwolonego użytku”. Takie naloty lubią odbywać się w czasie sesji egzaminacyjnej, gdy studenci są zbyt zajęci, by się skutecznie bronić, a utrata komputerów i nośników danych – szczególnie bolesna. Zawczasu szyfrujmy dyski. np. prawie wolnym programem TrueCrypt przez co unikniemy choćby części nieprzyjemności. Być może warto też zawczasu obśmiać tegoroczne represje. Do tego mogą służyć Juwenalia.

Juwenalia
Podobno nie ma takiego porządku hegemonicznego, którego prosty umysł nie potrafiłby zanegować lub wyobrazić sobie jego odwrotności. Ćwiczyli się w tych umiejętnościach szczególnie chłopi (patrz: bunty chłopskie), ale najczęściej porządki odwracano tylko na kilka dni w czasie karnawałów. Niby karnawał to tylko chwilowe odwrócenie porządku kanalizujące gromadzące się pod naciskiem hierarchii emocje, ale taka gra zawiera pewną niepewność, że być może nie wszystko powróci do dawnej normy. W Polsce mamy Juwenalia, które rewanżować mają nam funkcjonowanie w systemie podobno feudalnym. To dobry czas i kod do wypowiadania myśli otwartym tekstem na ogół niewypowiadanych (np. art. 73 Konstytucji). Można przywoływać wydarzenia, do których wcześniej brakowało nam języka. Można testować, parodiować i wdawać się w różne scenariusze wydarzeń, do których przeprowadzenia w normalnych warunkach trzeba spełnić formalne warunki (np. art. 206 Prawa o szkolnictwie wyższym). Wszystko staje się przez chwilę możliwe, wolne od represji, bo nieodróżnialne od sankcjonowanego odwiecznym zwyczajem festiwalu nadużyć.

Ciekawe czy w tym roku coś się wydarzy...

:Pi

"Pracownicy bez zatrudnienia" - artykuł Oskara Szwabowskiego

2010-04-11T08:55:00.001-07:00

Doktoranci - pracownicy bez zatrudnienia

Deregularyzacja świata pracy pod szyldem neoliberalizmu dotyka grupy zawodowej dotychczas uprzywilejowanej w kapitalizmie. Jednym z takich przejawów jest zmiana statusu młodych pracowników naukowych – przemiana asystenta w doktoranta, którego status na uczelni wciąż jest nie do końca jasny (ni student, ni pracownik). W kontekście zatrudnienia zmiana ta ma kolosalne skutki – i jako taka wpisuje się w ogólną walkę klasową prowadzoną przez elity finansowe przeciwko ludziom pracy.

Osoba podejmująca studia doktoranckie zostaje zobowiązana do wykowania z jednej strony pracy naukowej poprzez pisanie tekstów, udział w konferencjach, z drugiej pracy dydaktycznej. Obie prace wykonuje nieodpłatnie, czy też opłatą za jego działanie ma być dyplom, pozwalający następnie ubiegać się o niepewne zatrudnienie czy to w Akademii czy na Uniwersytecie. Odbywa więc niejako praktyki. Czteroletnie praktyki, bez składek, chociaż z ubezpieczeniem zdrowotnym, aby dostać dostęp do pewnych prac wymagających formalnego poświadczenia. Tym samym umożliwia to przeniesienie kosztów pracy na samego pracownika – pracodawca nie reprodukuje jego siły roboczej poprzez płace.

Stypendia, które teoretycznie mają stanowić zapłatę za pracę dydaktyczną (ale też chyba naukową) zostają podporządkowane mechanizmowi deregularyzacji. Stanowią raczej premię dla najlepszych pracowników, a nie pensję. I jako takie wpisują się i wzmacniają kapitalistyczną indywidualizację. Indywidualizację, która ułatwia funkcjonowanie systemu zatrudnienia zwracającego się przeciwko tym indywiduom.

Czym jest ideologia indywidualizmu w odniesieniu do rzeczywistości pracy doktorantów? I dlaczego stanowi zagrożenie?

Sposób przyznawania stypendiów doktoranckich – jako premii a nie pensji – stanowi główne źródło indywidualizacji kapitalistycznej na najniższym stopnie zatrudnienia w przedsiębiorstwie zwanym Uniwersytetem. Ma stanowić też lekcję, jak powinno się pracować w nauce.

Na Uniwersytecie w którym jestem doktorantem stypendia doktoranckie przyznawane są od drugiego roku za wyniki. Istnieje specjalna tabela według której przeliczane są punkty: za publikacja, za starze naukowe, za udział w kołach, za prowadzenie darmowych zajęć (płatne już się nie liczą), za konferencje, udzielanie się w samorządzie, wolontariacie i za inne prace wynikającą z toku studiów. Nie ma limitu ogólnej liczby punktów, która gwarantowałaby otrzymanie stypendium. W tamtym roku było 30, w tym 40, w roku następnym – nie wiadomo, ale chyba 40 trzeba będzie jakoś przekroczyć. Zależy od tego ile zdobędą najlepsi, bo tylko najlepsi, garstka z grona zatrudnionych, dostaną stypendium – reszta nie. Nie zasługuje na nagrodę.

System przyznawania stypendiów powoduje, z jednej strony wzrost chorobliwej konkurencji, która często przyjmuje formy nierynkowe, a mafijne. Sprawia to, że wspólnota uczonych nie może zaistnieć. Raczej wspólny los polega na separacji, na antagonistycznym odosobnieniu. Odosobnienie to, w ramach patologicznej konkurencji, sprawia, że warunki pracy polegają pogorszeniu przez samych pracowników. W pogoni za premią pracownicy sami zawyżają wymagania – pozbywając się resztek czasu wolnego, zarywając noce i oszczędzając na jedzeniu aby finansować wystąpienia konferencyjne, które pracodawca pokrywa (o ile pokrywa!) tylko w pewnym stopniu.

Zarówno wobec anonimowego rynku, jak i wobec pracodawcy, pozostajemy w relacji indywidualnej, występujemy jako ten oto praktykant, który musi dowieść swojej wartości. Domaganie się płacy za pracę traktowane jest jako żądanie wręcz nieprzyzwoite. Samą praktykę powinniśmy traktować jako przywilej. No i zawsze możemy ubiegać się o kolejną formę premii, mianowicie o granty. Zdobycie grantu traktowane jest przy tym jako wyraz naszej zaradności, indywidualnych zdolności, wyróżniających z morza innych praktykantów.

Indywidualni, ale tak naprawdę jako atomy bez istotnych właściwości. Indywidualność, która sprowadza wszystkich do jednego mianownika – ilości wyliczalnych punktów. Nie bierze się w ogóle po uwagę materii w jakiej pracuje konkretny doktorant. Problemów podejmowanych. Wyliczalność. I ustalony z góry termin napisania pracy. Nic dziwnego, że powstaje tak wiele nie za dobrych prac. Wliczając w to prace habilitacyjne. Niedomyślane, miejscami niedbałe, unikające trudnych tematów…

Apelując do indywidualnych zasług pracodawca maskuje wyzysk, a premię magicznie przekształca w jedyną formę płacy za pracę. Tym samym rozbija opór klasowy, który mógłby narodzić się z kolektywnego rozpoznania wspólnego losu. Pracownicy stają się nie tylko wrogami innego pracownika, ale i samych siebie. Własnymi strażnikami, własnymi nadzorcami.

Doktorant, jako byt nieokreślony, pozbawiony wielu praw, poddany nieustającej presji, odosobniony wydaje się stanowić obraz idealnego pracownika. Zwiastuje też los, jaki stać się może udziałem szerokiego kręgu ludzi pracy, o ile przyjmą ideologię indywidualizmu, która sprowadza wszystkich do atomów wibrujących w przestrzeni Kapitału. Jeśli uwierzą, że tylko zwycięzca ma prawo przeżyć, że praca to przywilej dla nielicznych, a jeszcze mniejszej ilości osób warto za nią cokolwiek płacić.

Uznanie siebie jako pracownika przez doktoranta czy innych naukowców nie stanowi ujawnienia istoty zajęcia, któremu się oddaje, ale odpowiednie rozeznanie w danym momencie historycznym. Praca i płaca są rzeczywistością w której jesteśmy zanurzeni, co nie oznacza, że skazani na wieczne w niej trwanie. Walka o lepsze warunki zatrudnienia to tylko walka o przetrwanie. Walka konieczna, ale skazana na nieustanny konflikt i nieznośną alienację. Pracownicy naukowi wraz z innymi ludźmi pracy powinni odmówić pracy. Nie oznacza to opowiadania się za bezrobociem, a jedynie, czy też aż, o takie przekształcenie stosunków społecznych, by to co dziś jest pracą, znojem, alienacją, przemieniło się w twórczość. To jest opowiedzenie się za życiem, które przekracza przetrwanie, w ramach którego logiki jesteśmy obecnie zaklęci – i którego nam się cynicznie odmawia. Oto różnica między kapitalizmem socjaldemokracji a neoliberalizmem. Socjaldemokracja odmawia nam cynicznie życia w imię luksusowego przetrwania. Teraz odmawia się nam nawet przetrwania. Kapitał wyzwolony z konieczności reprodukowania siły roboczej. Jest nas tak bardzo dużo. I może to, że jest nas dużo, zrozumiemy w innym znaczeniu niż Kapitał. A wtedy… a wtedy lepiej z nami nie zadzierajcie.

Oskar Szwabowski
Doktorant pedagogiki Uniwersytetu Szczecińskiego

W najbliższy wtorek filmy o fabrykach

2010-04-09T02:17:00.001-07:00

Wlk. Brytania: CIA dostanie wgląd w dane studentów

2010-04-02T04:13:00.000-07:00

Jak donosi "Wybiórcza", za pośrednictwem brytyjskiego wywiadu trafią do CIA dane studentów londyńskiego University College (UCL) wyznania mahometańskiego . Chodzi o 900 osób, które studiują na tej samej uczelni, co uczestnik nieudanego zamachu na samolot z Amsterdamu do Detroit w grudniu ub. roku. Mogą trafić na międzynarodowe czarne listy radykałów i terrorystów, nawet nie mając nic wspólnego z żadnym ruchem oporu.

Dane studentów-muzułmanów miał najpierw udostępić islamski związek studentów UCLU Islamic Society, a po ich odmowie MI5 wystąpiła o to samo do organizacji UCLU Student Union - tym razem skutecznie. Z pomocą S.U. wywiad otrzymał nazwiska i e-maile członków Towarzystwa Islamskiego oraz islamskiego związku studentów medycyny UCL. Dzięki tym danym i pomocy władz uczelni wywiad uzyskał adresy i numery telefonu studentów-muzułmanów.

Listy protestacyjne w tej sprawie można słać pod następujące adresy:

Sekretarz Generalny Związku Studentów UCLU:

uclu-general.secretary@ucl.ac.uk

Rektor UCL:

Provost Prof. Malcolm Grant

University College London

Gower Street, London

WC1E 6BT

Ambasada Zjednoczonego Królestwa Wlk. Brytanii i Irlandii Płn.:

Al. Róż 1, 00-556 Warszawa

faks 621 7161

Konsulat Brytyjski w Gdańsku:

ul. Grunwaldzka 102, 80-224 Gdańsk

consul@abcc.com.pl

- X.

Bologna Burns i Biuletyn

2010-03-11T14:24:00.000-08:00

W Austrii trwają protesty towarzyszące konferencji świętującej 10 lat Procesu Bolońskiego. Szczegóły na stronie koordynującej anty-szczyt: http://bolognaburns.org/

Poniżej ulotka z praktycznymi informacjami o demonstracji, która daje pojęcie o skali wysiłku organizacyjnego:

Blockade
Workshop Info

A w Polsce w ramach prób zrozumienia dlaczego tak niewiele się dzieje pojawił się pierwszy numer biuletynu Ogólnopolskiej Sieci Pracownic i Pracowników Edukacji.

Reminiscencja z Dni Nauki w hipermarkecie

2010-03-09T09:06:00.000-08:00

Czy istnieje lepsze miejsce do werbowania nowych studentów i doktorantów niż półka między kaszanką a butami?
Dyżurny paparazzo UG podpatrzył uczelnianych marketingowców w krępującej sytuacji, a niemniej dzielny ochotnik Otwartego Komitetu Uwalniania Przestrzeni Edukacyjnych poczytał im w myślach.
Serdecznie zapraszamy na Targi Edukacyjne na UG w dniach 17-19 marca, kiedy to w ramach rewizyty wystąpi na uczelni kurczak z kością za 12,99 oraz nowiutka bluzka made in China w pięciu kolorach do kupienia na raty.

Zaproszenie na projekcję z dyskusją

2010-02-27T20:18:00.000-08:00

Spotkanie n.t. edukacji na WNS: osobista relacja

2010-02-25T07:03:00.000-08:00

24 lutego z inicjatywy kół naukowych odbyła się na Wydziale Nauk Społecznych debata p.t. "Stan i planowana reforma szkolnictwa wyższego a nauki społeczne". W debacie między przedstawicielką koła "Na Styku", Magdaleną Prusinowską, profesorem dr hab. Jerzym Błażejowskim z Wydziału Chemii, a dr Wojciechem Zielińskim z WNS UG rozpatrywano blaski i cienie proponowanej przez ministerstwo reformy.

Prof. Błażejowski usiłował bronić niektórych założeń reformy, powołując się na wzorce amerykańskie i powtarzając specyficznie rozumiane hasła o powiązaniu uczelni z otoczeniem (czyt. sponsoringu korporacyjnym). Krytycznie acz uprzejmie prostował te argumenty dr Zieliński, który jako jedyny na sali przypomniał, iż Nauki Społeczne z zasady kształcić mają ludzi krytycznych, kwestionujących i niszczących zastany ustrój (tu rozległy się oklaski), toteż wprzęganie ich w zawodówkę korporacji mijałoby się z celem. Magdalena Prusinowska starała się wskazać na zagrożenia dla demokracji i wartości akademickich, płynące z ministerialnych idejek. Do zgody nie doszło poza jednym: jednogłośnie zrugano pomysł wyłuskania uczelni "flagowych" (K.N.O.W.), które mają być jako nieliczne finansowane z budżetu państwa. Prawdopodobnie przynajmniej ten element planowanej reformy nie dojdzie do skutku.

Niestety plan debaty pozostawił bardzo niewiele czasu na głosy z zewnątrz. Co więcej, dużo czasu zmarnotrawiono na abstrakcyjne rozważania "jak to będzie?" zupełnie, jakby błędów, jakie dopiero popełnimy, nie uczyniły już inne, europejskie i nie tylko, rejony akademickiego świata.

- X

Japonia: rozdawanie ulotek przeszkadza w edukacyjnym "biznesie"

2010-02-23T08:38:00.000-08:00

Serwis informacyjny cia.bzzz.net doniósł o aresztowaniu sześciu osób za rozdawanie ulotek przy głównej bramie tokijskiego uniwersytetu Hosei na początku lutego. Grupa, do której należeli zatrzymani, oświadczyła, że chciała poinformować kandydatów i kandydatki na studia o tym, co dzieje się na uczelni, oraz nawoływać do społecznej zmiany, jak określili, "neoliberalnego uniwersytetu".
Zatrzymani nadal są w areszcie. Postawiono im zarzuty "siłowego przeszkadzania w biznesie", a więc uznano, że nabór na studia jest tylko i wyłącznie działalnością gospodarczą. W Europie trwają solidarnościowe bombardowania placówek dyplomatycznych Japonii listami i telefonami.

Adres ambasady Japonii w Polsce:
ul. Szwoleżerów 8
00-464 Warszawa
Telefon: 022 696 50 00
Fax: 022 696 50 01
Godziny otwarcia: 8.30 – 17.00 (pon.-pt.)

Pytanie prywatne: dlaczego zdewastowano wystawę?

2010-02-23T07:15:00.000-08:00

Dać dzieciom kredki i ot skutek: wystawa na parterze Wydziału Filologii poświęcona zagadnieniom skupionym wokół homoseksualizmu została zdewastowana przez dopiski widzów. Najwyraźniej organizatorom chodziło o zbadanie reakcji (pol. monitoring fidbeku) widzów wystawy, ale te ograniczyły się do komunałów typu "wasze miejsce jest w lecznicy" czy "a ja chcę posuwać kozy", czym chyba nieco zawiodły oczekiwania postępowych intelektualistów (są na UG jeszcze tacy, nawet postępowi). Dlaczego tak się stało?
Czyżby, jak twierdzą niektórzy, Polska nadal tkwiła w zatęchłym XIX-wiecznym konfesjonale, przez co samo wymienienie słowa z członem "seks" wywołuje rumieńce na pryszczatych twarzach przyszłych nauczycieli? Może forma oswajania Polaków z wielością opcji życiowych, którą podjęło KPH, bardziej odrzuca niż odnosi skutek? A może w jednym należy przyznać rację Januszowi Kórwinowi-Mikke, który uwaza, ze wiekszość ludzi to debile, co w szczególności dotyczy studentów (czlowiek biedny = czlowiek gorszy)? Moze drugi rok historii powinien pójść tropem przysłowia "Lekarzu lecz się sam" zamiast "szewc bez butów chodzi"? Czekamy na opinie naszych wiernych czytelników.

- X.

KN UG zapraszają na dyskusję 24 lutego

2010-02-21T03:25:00.000-08:00

W imieniu Koła Naukowego "Penitentia" oraz Naukowego Koła Socjologicznego "Socjokolektiv" chcielibyśmy zaprosić wszystkich zainteresowanych na panel dyskusyjny

pt. "Stan i planowana reforma szkolnictwa wyższego a nauki społeczne",

który odbędzie się 24 lutego 2010 roku, o godzinie 17.00 w WNS,
sala C111/C112 (nowooddane do użytku skrzydło C).

Wezmą w nim udział następujący dyskutanci:

prof. dr hab. Jerzy Błażejowski (kierownik Katedry Chemii Fizycznej Wydziału Chemicznego UG, przewodniczący Rady Głównej Szkolnictwa Wyższego IX kadencji),
mgr Magdalena Prusinowska (przedstawicielka KN "Na Styku", działającego przy Instytucie Pedagogiki WNS UG),
dr Wojciech Zieliński (wicedyrektor Instytutu Filozofii, Socjologii i Dziennikarstwa WNS UG).

Dyskusję poprowadzi dr Arkadiusz Peisert (adiunkt Zakładu Socjologii Ogólnej Instytut Filozofii, Socjologii i Dziennikarstwa WNS UG).

Celem panelu będzie dyskusja nad podstawowymi założeniami planowanej przez Ministerstwo Nauki i Szkolnictwa Wyższego reformy szkolnictwa wyższego oraz przybliżenie wpływu ewentualnych zmian na sytuację poszczególnych grup wchodzących w skład społeczności akademickiej: pracowników naukowo-dydaktycznych, doktorantów i studentów.

- X

Warfare vs. Welfare: Militaryzacja Zamiast Modernizacji a Protest Doktorantów

2010-02-19T07:47:00.000-08:00

Protest doktorantów we Wrocławiu powoli przyciąga uwagę radiowców. W Akademickim Radio LUZ, w audycji „Altergodzina” z dnia 3.2.2010 doktoranci z Uniwersytetu Wrocławskiego wyjaśniali genezę protestu (do pobrania stąd). Interesujące z punktu widzenia dynamiki środowiska akademickiego jest to, że świadomość wyzysku w pracy i wezwanie do działania przyszło z wydziału biotechnologii, a nie tak jak zwykliśmy się tego spodziewać – z nauk społecznych.

Kolejną audycją był "Klub Trójki" w Trójce (do ściągnięcia stąd). Wrażliwość tamtejszych radiowców na aktualne problemy społeczne być może wzrosła po tym, jak sami musieli protestować. Tym razem w studio nie było nikogo ze środowiska wrocławskiego, lecz problemy doktorantów dyskutowano w gronie przedstawicieli różnych szczebli hierarchii akademickiej: profesorki, doktorki i doktoranta. Mimo tego, że wszyscy się ze sobą w studio zgadzali i ubolewali, to w pewnym momencie audycji dyskusja dosłownie „zawisła” po stwierdzeniu prowadzącego: przecież wiadomo, że nie ma pieniędzy.

Między innymi tym się różni ekonomia od rachunkowości, że tylko z perspektywy księgowych pieniędzy może nie być. Gdzie się podziały pieniądze jedynego w Europie kraju, który rzekomo nie jest w kryzysie? Gdzie się podziały pieniądze jednego z najbogatszych krajów na świecie: który należy do OECD, pretenduje podobno do G20 i prowadzi aktywną politykę militarną daleko poza swoimi granicami?

Niall Ferguson w swojej książce „The Cash Nexus: Money and Power in the Modern World 1700-2000” stawia tezę, że współczesne państwa musiały wybierać między „warfare” a „welfare” i że nie da się utrzymać obu kosztownych modeli jednocześnie. Kiedy księgowi mówią, że nie ma pieniędzy na zdrowie, naukę czy edukację, zawsze należy zwrócić pytający wzrok w kierunku wojskowych.

W Polsce nie ma pieniędzy na edukację, nie ma pieniędzy na służbę zdrowia, a problemy bezrobocia czy wykluczenia rozwiązuje się przez zachęcanie obywateli do emigracji (Kaczmarczyk P., Okólski, M. (red.). 2008. Polityka migracyjna jako instrument promocji zatrudnienia i ograniczania bezrobocia. OBM UW. Warszawa.), przepraszam: mobilności. Jednocześnie klasa polityczna tego kraju zadecydowała o wzięciu udziału w dwóch kosztownych wojnach: w Iraku i w Afganistanie. Wojny te stały się także pretekstem do wzrostu inwestycji w uzbrojenie – nieproporcjonalnych inwestycji do skali problemów kraju, który podobno jest najbezpieczniejszy od stuleci – w NATO oraz wewnątrz gospodarczych i politycznych struktur europejskich.

Polska klasa polityczna zgadza się tylko w sprawach militaryzacji – usilnie zabiegała o obecność amerykańskich rakiet bez względu na koszty. Dla „równowagi” Polska gości tylko jedną agencję europejską. Jest nią kontrowersyjny FRONTEX, który zajmuje się koordynacją policyjno-wojskowych polowań na imigrantów i ma swój udział w kryminalizowaniu wolnego przepływu ludzi. Nagłe, pokryzysowe przyzwolenie na silniejsze państwa, polska klasa polityczna wykorzystuje inwestując w scentralizowane źródła energii – elektrownie atomowe [1]. Koszty militaryzacji oraz inwigilacji obywateli w regionach przyległych do takich elektrowni nie zostaną uwzględnione w rachunku ekonomicznym, ale będą ponoszone. Na inwestycje w źródła zdecentralizowane, przyjazne i mniej podatne na awarie czy celowe zniszczenia księgowi nie widzą pieniędzy. Podobnie jak od 20 lat nie widać pieniędzy na inwestycje w fundamenty rozwoju i modernizacji: służbę zdrowia, naukę i edukację.

Niektórzy całe życie przeżyli w Polsce słysząc, że nie ma pieniędzy. Lecz oto rząd polski znalazł niedawno rozwiązanie. Polska, mimo braku pieniędzy, jest w stanie nawet bardzo ryzykownie inwestować! Polska udzieliła 200 mld dolarów pożyczki... Islandii [1] [2]. Krajowi do niedawna na pierwszym miejscu w rankingu cywilizacyjnego rozwoju. Pieniądze na ten zbożny, spekulacyjny cel... pożyczyliśmy.

Jeśli spekulacje są możliwe, to i strategiczne inwestycje w zdrowie, naukę i edukację są także możliwe!

Po cholerę burza nad Ośrodkiem GS? Dwa zdania.

2010-02-16T07:15:00.000-08:00

X: Zapraszamy do zapoznania się z artykułem o Uniwesytecie Gdańskim na stronie Radia TOK FM. Niestety obiektem zainteresowania radiowców stał się temat dość błahy, za jaki uznać można burzę między grupą inicjatywną Ośrodka Gender Studies a dziekanem Wydziału Prawa i Administracji panem Jarosławem Warylewskim (na zdjęciu). Pierwsza strona zamierza kierować fundusze państwowe w badania nad kwestią płci, druga zaś porównuje badania nad płcią do promowania pedofilii. Wszystko to ukazuje Uniwersytet jako dość prowincjonalne bagienko, którego zbiurokratyzowane do zrzygania struktury stały się poletkiem niezbyt ciekawej bójki ideowej.

Najwidoczniej na Uniwersytecie Gdańskim nie dzieje się ostatnio nic, coby zaciekawiło środki masowego przekazu bardziej niż szarpanina między etatystycznym feminizmem a równie etatystyczną konserwą. Zachęcamy studentów i kadrę do zmiany tego stanu rzeczy.

Y: Ośrodek Gender Studies jest inicjatywą, która ma wspomóc pracę osób zajmujących się kwestiami szeroko pojętej płciowości, jednak nie wiąże się ona z dofinansowaniem przez UG (czy też państwo). Dla wielu osób jest to próba oswojenia i otworzenia przestrzeni uniwersyteckiej na kwestie, które bywają spychane na margines poszczególnych dziedzin. Blokowanie stworzenia interdyscyplinarnego ośrodka Gender Studies na UG jest dobrą ilustracją, jak bardzo nasza akademia jest zamknięta.

Treść artykułu tutaj:

http://www.tokfm.pl/Tokfm/1,103454,7566336,Gender_studies_na_UG__Dziekan_prawa__To_ja_zakladam.html

Zgłoś nam swój artykuł, nagranie, prezentację...

2010-02-10T02:13:00.000-08:00

Jeżeli jesteś w stanie wyprodukować analizę, polemikę bądź krótki reportaż na temat stanu edukacji wyższej, tożsamości studentów lub perspektyw ruchu studenckiego, prześlij ją na adres okupeUG@gmail.com Przeczytamy i opublikujemy na blogu.

Studencka okupacja w Sussex

2010-02-09T08:25:00.000-08:00

Pracownicy uniwersytetu Sussex w południowej Anglii protestują przeciw cięciom budżetowym i zwolnieniom, a studenci dokonują akcji wsparcia na rzecz protestujących. Między innymi dokonano okupacji hali konferencyjnej Bramber House, o czym piszą sami studenci z Sussex:

"8 lutego b.r. do centrum konferencyjnego w Bramber House weszło ponad stu studentów i dokonało okupacji w solidarności z zapowiedzianym strajkiem związku UCU. Popieramy również działania wszystkich innych pracowników uczelni w Sussex w proteście przeciw cięciom budżetowym.

Podczas wczorajszego wiecu zebraliśmy ponad 250 funtów na fundusz strajkowy. Wzywamy wszystkich, którzy szanują pracę zatrudnionych na uczelni do dalszych wpłat.

Wyrażamy ostry sprzeciw przeciwko cięciom budżetowym i brakowi sensownej konsultacji działań kierownictwa z pracownikami i studentami. Nasza akcja - to zaledwie początek, część szerszej kampanii przeciwko cięciom proponowanym przez kierownictwo uczelni. Chcemy postawić administrację w obliczu walki. Zdajemy sobie sprawę z tego, iż Sussex - to nie jedyna uczelnia dotknięta cięciami wydatków publicznych i że jest to zjawisko nie tylko ogólnokrajowe, ale że to samo dzieje się z edukacją w innych krajach. Pragniemy wyrazić naszą solidarność ze wszystkimi walczącymi przeciw cięciom budżetowym na całym świecie."

Źródło: http://defendsussex.wordpress.com/

Tłumaczenie: OKUPE UG

Sugerujemy wysyłanie listów poparcia na adres: sussexstopthecuts@gmail.com

List otwarty Uczelnianej Rady Doktorantów UG

2010-02-07T08:11:00.001-08:00

Do Doktorantek i Doktorantów Uniwersytetu Wrocławskiego

Przesyłamy Wam wyrazy naszej solidarności. Problemy, które zdecydowaliście się przedstawić rozpoczynając akcję protestacyjną, są także naszymi problemami.

Doktorantami staliśmy się przez złożenie przysięgi, w której obiecywaliśmy bronić jedności stanu akademickiego. Dziś stajemy w jej obronie, gdyż warunki finansowe, na jakich budujemy Naukę w Polsce, wykluczają nas z tej społeczności.

Sytuacja doktorantów jest złożona i zła. O degradacji pozycji naukowca w Polsce niech świadczy fakt, że coraz więcej doktorantów wcale nie otrzymuje stypendiów doktoranckich. Ci, którzy otrzymują stypendia doktoranckie, nie są w stanie nawet z nich przeżyć, nie wspominając o rozwoju naukowym. Fakt, że chcemy dzielić się naszymi odkryciami ze studentami, wykorzystywany bywa przeciwko nam - do uczenia zaprzęgani są już nawet doktoranci, którzy nie otrzymują stypendiów. Doktoranci nie są nawet objęci ubezpieczeniem społecznym!

Wiemy, że nie będzie "uczelni flagowych" bez doktorantów. Jesteśmy warunkiem sukcesu każdego wydziału czy instytutu. Jednak nasze "fabryki dyplomów" zarządzane są kosztem zadłużenia poszczególnych wydziałów. Dlatego coraz częściej słyszymy o groźbach ściągania z nas "haraczu" za przedłużanie badań. Szczytem wyzysku jest pobieranie opłat za studia doktoranckie. Jednocześnie uczelnie nie rezygnują z uwzględniania naszych osiągnięć i publikacji jako swojego statutowego dorobku badawczego.

Sprzeciwiając się niesprawiedliwości wobec doktorantów nie zapominajmy o studentach. Proces Boloński spowodował, że studenci mają mniej czasu na rozpoznanie swojej sytuacji: 3 lata na studiach licencjackich, 2 lata na magisterskich. My na tzw. studiach spędzamy najwięcej czasu. Mamy na ogół 4 lata na przeprowadzenie badań, prowadzenie zajęć, publikowanie, zaliczenie kursów i obronę naszych doktoratów. Studenci (i niestety coraz częściej również doktoranci) są najbardziej obciążoną podatkami pośrednimi grupą społeczną, a za swój wkład pracy wynagradzani są "paciorkami" w postaci punktów ECTS. Zastępowanie godnej płacy "paciorkami" nie wystarczy ani doktorantom ani nikomu, kto ma szacunek do swojej pracy!

Jako doktoranci z ”fabryk dyplomów i wiedzy” jesteśmy swego rodzaju „robotniczą arystokracją”, dlatego części z nas udaje się zdobyć atrakcyjne stypendia. Nie jest to jednak rozwiązanie dla wszystkich pracujących dla rozwoju Nauki w Polsce. W sytuacji braku stypendiów doktoranckich na wielu wydziałach (szczególnie humanistycznych i nauk społecznych), pomysły, by doktoranci utrzymywali się tylko z grantów, uważamy za rozwiązanie, które wyklucza projekty badawcze nieatrakcyjne z punktu widzenia logiki rynku i priorytetów zawartych w funduszach unijnych. Zatem przeciwstawiając się podziałowi na te lepsze (dofinansowane) i gorsze (niedofinansowane) nauki, pamiętajmy więc, że każda propozycja złożona doktorantom, jest propozycją złożoną całemu stanowi akademickiemu.

Samorząd doktorantów Uniwersytetu Gdańskiego popiera Wasze postulaty i diagnozę sytuacji wyrażone w odezwie "Do społeczności akademickiej Uniwersytetu Wrocławskiego". Mając na uwadze wspólny interes całej społeczności akademickiej w Polsce, a w szczególności młodej kadry naukowej – doktorantów i doktorantek, którzy domagają się od kilku lat wprowadzenia powszechnych stypendiów doktoranckich, wzywamy do podjęcia wspólnych działań na szczeblu krajowym i nawiązania współpracy w celu wywarcia nacisku na Ministerstwo Nauki, wszystkie uniwersytety i akademie w Polsce. Mamy nadzieję, że formy, skala oraz skuteczność naszych działań będą odbiciem innowacyjności, mobilności oraz interdyscyplinarności naszego środowiska.

Z wyrazami solidarności,
Uczelniana Rada Doktorantów Uniwersytetu Gdańskiego

Międzynarodowe wezwanie do udziału

2010-01-25T07:48:00.000-08:00

11-tego i 12-tego marca 2010 roku ministrowie edukacji 46-ściu krajów europejskich będą świętować w Wiedniu i Budapeszcie 10-tą rocznicę Procesu Bolońskiego. Biorąc pod uwagę obecną sytuację i toczące się protesty na wielu europejskich uniwersytetach, świętowanie to jest
farsą.

Proces Boloński nie tylko jawnie nie osiągnął uzgodnionych celów poprawy mobilności; doprowadził także do zwiększenia ograniczeń w studiowaniu i w życiu studentów, a także zwiększył selektywność w dostępie do wyższej edukacji.

Fakt, że cały ten proces ma u podstawy rozumienie edukacji jako jedynie produkcji siły roboczej pod dyktat rynku, oddzwierciedlają jego uzgodnione cele. Dlatego naszym celem jest nie tylko mierzenie sukcesów i porażek Procesu Bolońskiego, ale także zakwestionowanie tego procesu oraz jego podstaw. Studia magisterskie i doktoranckie jako programy elitarne, które w szczególności wykluczają kobiety, wprowadzenie opłat za studia i niedofinansowywanie uniwersytetów, jak również od-demokratyzowywanie wnętrza systemu są tego oczywistymi
symptomami.

Trudna sytuacja finansowa uniwersytetów zwiększa wpływy korporacji na edukację i badania naukowe. Ukierunkowanie nauczania na korporacyjne interesy nie tylko dotyka uniwersytetów, ale całego sektora edukacji. Dlatego możliwości wewnętrznie zdeterminowanego, a zarazem krytycznego uczenia się zostały skrępowane.

Mając na uwadze tę fatalną sytuację nie widzimy powodu aby świętować wokół Procesu Bolońskiego. Ogólnoeuropejskie protesty studentów, nauczycieli i innych pokazują, że ekonomizacja edukacji jest skierowania przeciw ich interesom.

Dlatego w tygodniu od 8-tego do 12-tego marca 2010 roku będziemy przygrywać konferencji demonstracjami, strajkami I blokadami, jak również alternatywnym szczytem, na którym zamierzamy dyskutować na temat europejskiej polityki edukacyjnej, a także o wspólnych celach
naszych protestów.

Powołaliśmy 4 grupy, które zajmują się różnymi aspektami nadchodzących wydarzeń:

Demonstracja/blokada
W czasie gdy ministrowie mają swoje spotkanie, my organizujemy demonstrację (czwartek, 11 marca). Różne pomysły blokad są dyskutowane.

Strajk
Korzystając z okazji tego wydarzenia, planujemy co najmniej dwudniowy strajk uniwersytecki we współpracy z pracownikami dydaktycznymi.

Kontr-konferencja
W tej części chcemy pracować, dyskutować i otwarcie wymienić się doświadczeniami związanymi z Procesem Bolońskim oraz możliwymi lepszymi politykami edukacyjnymi.

Międzynarodowa mobilizacja
Dużą częścią wydarzenia powinno być także zebranie wszystkich protestujących z różnych krajów i dyscyplin w celu wypracowania wspólnej strategii.

Chcemy aby to wydarzenie było zorganizowane i prowadzone przez wszystkich protestujących razem. Dlatego właśnie wzywamy do udziału, nie tylko w czasie samego wydarzenia, ale także podczas przygotowań (np. przez wkład w kontr-konferencję itp.)

Razem pokażemy, że nie zgadzamy się na świętowanie procesu, który sprowadza edukację do produkcji kapitału ludzkiego!

Ten protest i jego dalszy rozwój żyje dzięki naszemu udziałowi!

Kontakt: Wiedeń - mobilization.bolognaburns@gmail.com

Oryginał wezwania znajdziesz tu: Bologna Burns!

Założyciel FNB w Gdańsku!

2010-01-21T03:32:00.000-08:00

Szanowni Państwo, Drodzy Koledzy i Koleżanki!

Mamy przyjemność zaprosić was na niecodzienne wydarzenie w ramach Koła Naukowego Badaczy Kultur "Na Styku". W Polsce gościć będzie Keith McHenry, założyciel antywojennej inicjatywy rozdawania żywności, "Food Not Bombs", która to inicjatywa funkcjonuje również w Polsce, pod nazwą "Jedzenie Zamiast Bomb"*. Od jej założenia upływa właśnie 30 lat, co dla p. McHenryego stanowi okazję do podróży po świecie. Jedyne w naszym kraju spotkanie otwarte z Keithem McHenrym odbędzie się właśnie w Gdańsku. Pan McHenry opowie, dlaczego wybrał taki właśnie sposób na kontestowanie zbrojeń, pokaże też film ze swojej wyprawy do Nigerii, gdzie 4 lata temu zakładał filię ruchu "Jedzenie Zamiast Bomb". Zarówno wykład, jak i film będą tłumaczone na język polski. W ramach spotkania przewidzieliśmy czas na dyskusję.

Zapraszamy do kawiarni "Delfin" w Oliwie (ul. Opata Rybińskiego 17) na niedzielę, godz. 15:00. Wstęp wolny!

- Koło Badaczy Kultur "Na Styku" na Uniwersytecie Gdańskim

- Jedzenie Zamiast Bomb - Gdańsk

- Jedzenie Zamiast Bomb - Gdynia

- Otwarty Komitet Uwalniania Przestrzeni Edukacyjnych i redakcja okupe.blogspot.com

* Food Not Bombs - dosł. Żywność Zamiast Bomb - to inicjatywa światowego ruchu antywojennego polegająca na regularnie organizowanych akcjach rozdawania darmowej żywności na ulicach miast. W ten sposób działacze Food Not Bombs chcą pokazać, że potrzeba zapewnienia powszechnego dostępu do żywności nie jest tak trudna do zaspokojenia, by przedkładać nad nią interesy producentów broni. Zapoczątkowana w Stanach Zjednoczonych Ameryki w 1980 roku, inicjatywa Food Not Bombs w ciągu trzech dekad rozprzestrzeniła się na wszystkie kontynenty świata. Na terenie trójmiasta akcje pod hasłem Jedzenie Zamiast Bomb odbywają się przed budynkami dworców głównych PKP: w Gdyni w soboty o godz. 12:00, w Gdańsku w niedziele również o 12:00. Udział w nich jest otwarty dla wszystkich.

Wspominki z porażki i szara teraźniejszość

2010-01-14T08:41:00.001-08:00

Dziś na Wydziale Filologiczno-Historycznym UG odbyła się konferencja p.t. "wojna o akta" organizowana przez Instytut Pamięci Narodowej. Wystąpili uczestnicy szturmu na gmach PZPR w 1990 roku, dawni członkowie Federacji Młodzieży Walczącej a także obecne władze "Solidarności" i przedstawiciele uniwersytetu. Pokazano krótki film p.t. "Ostatnia zadyma" dokumentujący wydarzenia w 1990 roku.

Na konferencji obecni byli przyjaciele i sympatycy Klaudiusza Wesołka, członka inicjatyw o różnym profilu, zagorzałego przeciwnika poddaństwa i politycznej amnezji, a od 12 stycznia - internowanego, ubiegającego się o status więźnia sumienia. Klaudiusz Wesołek zamknięty został na Kurkowej za list wysłany do prokuratora. Za określenie "esbecka szuja" został skazany na prace społeczne, a nieodrobiwszy ich, otrzymał wezwanie na Kurkową. Z tej okazji w sali wykładowej i przed wejściem zostały rozdane ulotki apelujące o okazanie solidarności z internowanym Wesołkiem. Co ciekawe, wielu z jego dawnych towarzyszy z FMW w ogóle nie wiedziało o jego aresztowaniu. A przecież w wolnej Polsce mamy wolne media...

A propos, poniżej artykuł z "Dziennika Bałtyckiego" o sprawie Wesołka jeszcze przed aresztowaniem:

http://www.dziennikbaltycki.pl/fakty24/207954,gdansk-klaudiusz-wesolek-trafi-do-wiezienia,id,t.html#pzw_30789

Adres do Klaudiusza Wesołka to:

Klaudiusz Wesołek

Areszt Śledczy, ul. Kurkowa 12

80-803 Gdańsk

"Tu się nie żyje" - felieton Jakuba Raszewskiego

2010-01-06T08:22:00.000-08:00

Jakiś czas temu, pracowałem przez pół roku na cieciówie w apartamentowcu dla burżujów w centrum Wrocławia. Na jednej z ostatnich nocnych służb byłem tak znużony, że musiałem wyjść i trochę się przewietrzyć. Udając się na spoczynek, zastanawiałem się dlaczego na żadnej z czterech ławek znajdujących się wokół budynku, nie widziałem nigdy nikogo siedzącego. Oglądając nocne niebo i otaczające enklawę bogactwa szare bloki z PRL-u, po kilku minutach zacząłem odczuwać jak bardzo te ławki są niewygodne. Były bardzo toporne, a oparcie znajdowało się nienaturalnie daleko od miejsca do siedzenia. Jak to jest możliwe, że budynek wyposażony w monitoring i całodobową ochronę, z mieszkaniami na najwyższym standardzie ma tak chujowe ławki? I wtedy zrozumiałem – ławki zrobiono tak, by młodzież z okolicznych bloków nie miała ochoty na nich siedzieć, psując wizerunek apartamentowca.

Młodzież młodzieżą, ale dzisiejsze dzieciaki mają jeszcze bardziej przejebane. Za moich czasów nie było nawet domofonów i jak chciało się wbiec do jakiejkolwiek bramy w bloku, gdyż akurat gonił cię kolega z karabinem, to nie było najmniejszego problemu. Teraz problemem może być nawet schronienie się na sąsiednim podwórku, gdyż może się okazać, że plac zabaw dzieci bogatszych rodziców jest ogrodzony i monitorowany wraz z okolicznymi budynkami.

Po co te ławki, płoty i kamery? Ano po to, by odgrodzić się od niebezpiecznego tłumu i roszczeniowej biedoty i pokazać, że stanowi się elitarną „społeczność”. Proste. Funkcja ochrony jest wątpliwa, gdyż tak samo jak można otworzyć bramę z domofonem przy pomocy noża (wiem, bo byłem listonoszem), tak samo można popełnić przestępstwo pod okiem kamery jeżeli jest się szybkim i sprytnym (wiem, bo byłem graficiarzem).

Na szczęście bogatsze dzieciaki będą miały zrekompensowane niewygodne ławki pod domem, ławkami i sprzętem w najlepszych szkołach. Wszak silne skorelowanie wyników szkolnych ze statusem społeczno ekonomicznym rodziców zostało już zbadane dość dobrze. Rodziców pociech z apartamentowca w przeciwieństwie do tych z bloków, będzie stać na to, by dowozić je do elitarnych szkół, na dodatkowe zajęcia, czy do przedszkola z poszerzonym angielskim, by potem przez całą edukację mogło uczęszczać do klas/szkół o takim poziomie języka obcego, który jest nie do ogarnięcia dla ucznia który uczył się go jedynie w szkole publicznej. Będą również przy wyborze szkoły kierować się rankingami. Rankingami które pokazują jak dobrzy uczniowie (z jakich domów) trafiają do tych szkół, a nie jak skuteczni są nauczyciele. Ich umiejętność nauczania mogłaby być zmierzona jedynie rankingami porównującymi poziom ucznia „na wejściu” i „na wyjściu” po kilku latach pobierania nauki w szkole. Tomasz Szkudlarek za którym powtarzam ów pomysł, napisał:

„Opowiedziałem kiedyś o takiej możliwości zamiany zasad rankingowania szkół dziennikarzowi, który prowadził z kuratorem oświaty i ze mną telewizyjny wywiad dotyczący selekcji szkolnych. Rozmowa miała miejsce po nagraniu audycji, gdy dziennikarz spytał mnie prywatnie, co z problemami społecznymi wynikającymi z procesów selekcyjnych można zrobić. Kiedy opowiedziałem mu o możliwości oceniania wartości dodanej, odpowiedział: - no tak, ale przecież my nie takiego rankingu potrzebujemy.
Widzę tylko jedną możliwą interpretację tej wypowiedzi. Niepotrzebna nam (nam – nowej elicie) wiedza o tym, która szkoła lepiej uczy. Potrzebna nam jest informacja, jakie (czyje) dzieci tam zastaniemy.” (Edukacja i konstruowanie nierówności społecznych, 2007)

Faktyczna, fizyczna segregacja to jedno. Jest jeszcze wizerunek. Moda niestety stała się w znacznej mierze egalitarna. Owszem, istnieją nadal drogie marki, ale obecnie można być nawet tanio ubranym i nadal mieć wspaniały styl, można też zawsze ciułać i odkładać, by zasmakować stylu życia bogaczy. Ubranie nie jest już jak kiedyś markerem statusu społecznego. Co więc zrobić żeby pokazać że stanowi się odrębną rasę niż stylowo ubrane sprzątaczki i robotnicy? Na szczęście jest chirurgia plastyczna. A to jest już zabawa na którą stać naprawdę tylko nielicznych. Idealne ciało, włosy, twarz, zęby, to nowe symbole statusu.

Co więcej, ciało już wkrótce stanie się nie tylko symbolem statusu, lecz również narzędziem kontroli społecznej. W przyszłości wszczepiony chip, niezbędny do normalnego funkcjonowania społecznego, w każdej chwili będzie mógł być wyłączony u tych bardziej krnąbrnych. Szybsze to i tańsze niż więzienia. Tym bardziej, że powoli coraz trudniej jest podtrzymać argumenty za „średniowieczną” metodą, jaką jest zamykanie ludzi w klatkach (zamiast danie im w życiu szansy i nadziei).

A co do idealnego ciała - sztuczna ingerencja w nie, wkrótce stanie się nie tylko fanaberią, lecz koniecznością - o naturalne zdrowie i piękno będzie już coraz ciężej. Trudno się dziwić, skoro oddycha się skażonym powietrzem, obmywa skażoną wodą i spożywa skażone, jałowe jedzenie. Skażone ludzką chciwością i potrzebą maksymalizacji zysku.

Puste kalorie, puste gwiazdy w telewizji i telewizory, które się psują podobnie jak i reszta sprzętu na tyle często, by wciąż je wymieniać i kupować nowe.

Co można powiedzieć o życiu w świecie, w którym ławki nie służą siedzeniu, jedzenie odżywaniu, nauka rozwojowi, gdzie sprzęt elektroniczny produkuje się tak, by się psuł, a place zabaw nie są wspólne? Tylko tyle, że nie jest ono życiem. Jest marną egzystencją w świecie psychozy strachu, gdzie dominuje rywalizacja i własny zysk a ponad wszystko - jak gołym okiem widać – absurd. Marna egzystencja i ciągłe tyranie dla tych, którzy swą chciwość wymalowaną na mordach, maskują uśmiechem zrobionym za kilkanaście tysięcy złotych.

Jakub Raszewski

***

Tekst ukaże się w kolejnym numerze wrocławskiego redskin zina – La Rage (wcześniej Spirit of 36). "Przedrukowujemy" z "Centrum Informacji Anarchistycznej".

Optymistycznie na Nowy Rok

2009-12-31T06:54:00.001-08:00

Newsweek straszy nami dzieci!

2009-12-29T01:52:00.000-08:00

Nękające naród braki papieru toaletowego w kioskach kazą z braku laku sięgać po towary zastępcze. Ot i zdziwienie! Red. Cieślik z organu "Newsweek" postanowił zilustrować swoją rozmowę z socjologiem prof. Pawłem Śpiewakiem o Krytyce Politycznej zdjęciem z pikiety OKUPE na kampusie UG w Dniu Studenta 2009. Pomieszanie kanapowej lewicy od kol. Adamowicza z naszą inicjatywą nie będzie chyba zaskoczeniem dla każdego znającego jako tako zdolności tego tytułu prasowego.

O tytuł najzabawniejszego fragmentu wywiadu rywalizują ze sobą: wypowiedź red. Cieślika o KP jako "najciekawszej dziś młodej formacji politycznej", odpowiedź profesora: "do tej formacji nalezą najlepsi: wrazliwa, zaangazowana, inteligentna młodziez" i podpis pod zdjęciem: "MODA NA LEWICOWOŚĆ panuje wśród studentów. Czy zatem za kilkanaście lat, kiedy to oni wejdą do elity rządzącej, czeka nas powrót do socjalizmu?"

Red. Cieślikowi wszystko się pomieszało. Sugestie debaty, zmian - to już wyłącznie lewica. A lewica - to Krytyka Polityczna, ewentualnie Chavez, Jaruzelski, Pol Pot i Stalin. Jakie to proste! Nie dziwimy się jednak. Nie od dziś wszak wiadomo, ze szufladki lewicowe-prawicowe, to tylko pozorne ułatwienie, i w XXI wieku już raczej tylko przeszkadzają w zrozumieniu rzeczywistych celów, zbieżności i przeciwieństw różnych ugrupowań. Zrozumienie - to chyba jednak nie to, na czym "Newsweekowi" zależy. Wyjaśnią nam to inne artykuły z ostatnich numerów tego prasowego giganta: Autostrady - to eko-drogi, wolność ("Liberte") to dyktat kapitalistów, a najgorszymi przewinieniami Donalda Tuska w jego kadencji były: nie zlikwidowanie zawczasu służby zdrowia, nie wprowadzenie waluty euro i nie zastąpienie tanich kolei lokalnych polską wersją TGV. Kwestia dekryminalizacji konopii - tylko jako artykuł rozrywkowy i humorystyczny między horrorami o pełzającym widmie socjalizmu (wyjaśniamy: socjalizm - to stypendia dla studentów i Stan Wojenny).

Przy okazji przypominamy, że w poprzednich protestach studenckich w Gdańsku brał m.in. udział obecny prezydent miasta pan Adamowicz, którego obecne działania raczej trudno kojarzyć z postępem czy opcją lewicową, choć sytuacja polityczna Gdańska zahacza o pewne znaczenie słowa "socjalizm". Nie przeszkadza to kolegom z KP odwoływać się do tego pana jako ikony polskiej opozycji (mimo, iż pismo studenckie "ReVolt" jakiś czas temu coś tam wspominało o jego ówczesnym bojaźliwym nastawieniu do strajku).

Red. Cieślikowi dziękujemy i spodziewamy się juz w przyszłym dziesięcioleciu intratnych stanowisk rządowych w koalicji Partii Postępu (w Granicach Prawa) z Partią Ateistyczno-Klerykalną... Doprawdy ciężko oglądać świat przez pryzmat lewicowizmów i prawicowizmów. Zamiast lewicy i prawicy polecam swobodę.

- Ańdżej.

Życzenia od anarchistów

2009-12-28T12:59:00.000-08:00

O Tygodniu Działań Studenckich pisze Rozbrat.org

2009-12-15T23:19:00.001-08:00

W listopadzie miał miejsce światowy tydzień koordynacji działań studenckich pod hasłem "Edukacja - nie na sprzedaż". Ośrodki akademickie w wielu krajach były miejscem strajków okupacyjnych, demonstracji i akcji solidarnościowych uczniów i studentów. Celem tych akcji był głównie sprzeciw wobec neoliberalnych przemian w edukacji, mających przekształcić ją w komercyjny towar.

Najgorętszymi ogniskami działań studenckich w Europie były Austria i Niemcy. Austriaccy studenci już 20 października zajęli Akademię Sztuk Pięknych w Wiedniu, a następnie opanowali około 10 uczelni, m.in. Politechnikę Wiedeńską oraz uniwersytety w Wiedniu, Graz i Salzburgu. W okupowanych salach odbywały się wykłady i spotkania powszechne. Wiele z tych uczelni jest nadal opanowanych przez powołane wśród społeczności akademickiej samorządy, podobnie jak np. szwajcarski Uniwersytet w Bazylei.

W Niemczech podjęto szereg działań solidarnościowych. W demonstracjach na ulicach 50 niemieckich miast z okazji Międzynarodowego Dnia Studenta (17 listopada) wzięło udział prawie 90 tys. osób, głównie pod hasłami rezygnacji z procesu bolońskiego/*. W tym samym dniu odbyły się symboliczne okupacje sal wykładowych na kilkunastu niemieckich uczelniach. Nierzadko protesty te spotykały się z agresywną reakcją ze strony policji, np. z trzytysięcznej demonstracji w Essen zatrzymano 154 osoby.

Studenci zarówno niemieccy jak austriaccy postanowili skorzystać z dostępnej im na uniwersytecie techniki: Z okupowanych auli na bieżąco nadawano informacje za pośrednictwem internetu, a z Uniwersytetu Wiedeńskiego przekazywano na cały świat, na żywo, materiał wideo.

We Francji w Dniu Studenta protestowano w 3 tys. instytucji edukacyjnych w 26 miastach. Tydzień później, 24 listopada, odbyły się jeszcze większe protesty. Masowe demonstracje przemaszerowały we Włoszech. Największa z nich - na 15 tys. osób - przeszła ulicami Turynu, gdzie przez jedną noc okupowano rektorat miejscowego uniwersytetu. W innych krajach europejskich: Hiszpanii, Wielkiej Brytanii, na Węgrzech i na Bałkanach, miały miejsce pikiety solidaryzujące się ze strajkującymi uczelniami austriackimi.

Z kolei w Stanach Zjednoczonych czynnikiem motywującym studentów była zapowiedź likwidacji zwolnień z opłat, przysługujących dotąd uboższym studentom. Przeciwko tym zmianom miał miejsce 18 listopada strajk studentów na Uniwersytecie Kalifornijskim w Berkeley, strajk Związku Pracowników Umysłowych GEO na Uniwersytecie Illinois w Champaign-Urbana oraz manifestacje w Nowym Jorku i San Francisco. Mniejsze i większe akcje środowisk akademickich odbyły się też w Indonezji, Bangladeszu, Argentynie, Maroku i Sierra Leone.

Pewne działania studenckie podjęto także w Polsce. Mimo swoistej pustyni politycznej, jaką obserwujemy na krajowych uczelniach na przełomie tysiącleci, w ciągu ostatnich dwóch lat studenci RP, ponagleni arogancką postawą Ministerstwa Nauki i Szkolnictwa Wyższego, złapali wiatr w żagle na fali ogólnoświatowej mobilizacji studentów. Założony w ubiegłym roku akademickim na Uniwersytecie Gdańskim Otwarty Komitet Uwalniania Przestrzeni Edukacyjnych wziął 17 listopada udział w proteście Demokratycznego Zrzeszenia Studentów domagając się rezygnacji z ministerialnych pomysłów likwidacji stypendiów i uzależnienia uczelni od komercyjnych firm. Na każdym większym wydziale UG odbył się tego dnia spektakularny wiec na rzecz pozostawienia bezpłatnych studiów dziennych, mimo obaw pewnych kręgów studenckich nie zakłócany przez władze uczelni. Protest DZS objął uczelnie w 7 polskich miastach. Wkład w Tydzień Działań Studenckich mieli również studenci-anarchiści z Wrocławia, zapoczątkowując cykl spotkań integrujących krytycznie myślących studentów i nasilając propagandę. Wcześniej w tym roku akcje pikietowe lub „mały sabotaż” uprawiały również środowiska studenckie w Toruniu, Warszawie, Krakowie, Poznaniu i innych ośrodkach akademickich. Wszędzie tam akcentowano niemożność pogodzenia wizji obecnego ministerstwa - traktującej wiedzę jako podlegającą handlowi "własność", a studentów jako konkurentów w walce o pozycję - z ideą uczelni jako wspólnoty, ośrodka wymiany myśli i kształcenia przyszłego społeczeństwa/**.

Z doświadczeń studentów uczelni zagranicznych można wyprowadzić wniosek, iż w wielu krajach na świecie ma miejsce to samo zjawisko - przejmowanie wyższych uczelni z rąk państwa przez kapitalistyczne molochy. Zważywszy na to, iż dotąd były to instytucje z własną tradycją samorządności i autonomii, a jutro mają żebrać u sponsorów i zajmować się nabijaniem sobie statystyk[, z]jawisko to winno spotkać się ze zdecydowanym sprzeciwem środowisk akademickich, a co ważniejsze, sprowokować je do korzystania ze swojej najsilniejszej broni - krytycznego i twórczego myślenia.

Źródło: "Rozbrat.org - radykalny Poznań"

Przypisy:

*/ Proces boloński - to porozumienie międzynarodowe mające ujednolicić kształcenie w Europie. Entuzjaści "Bolonii" widzą w niej ułatwienie dla studentów wędrujących między uczelniami w różnych krajach. Krytycy wskazują na to, iż powstała ona wskutek nacisków ze strony Światowej Organizacji Handlu (WTO), a sam proces stanowi dla wielu państw europejskich (także Polski) pretekst do prywatyzacji szkolnictwa wyższego i cięć budżetowych w sektorze edukacji. Więcej na ten temat: http://www.procesbolonski.blogspot.com/

**/ Osobną kwestię stanowi stopniowe wyłanianie się na uniwersytetach środowisk socjaldemokratycznych, z których kilka powstało niedawno na największych uczelniach. Można przewidywać, że twory te będą początkowo skuteczne dzięki wsparciu swoich centrali, natomiast nie będą w stanie przekroczyć pewnej bariery politycznej, przez co samoorganizacja studentów tak czy inaczej będzie musiała odbyć się poza tymi kręgami.

2009-12-04T13:20:00.000-08:00

Do:
Minister nauki i szkolnictwa wyższego
Konferencja Rektorów Akademickich Szkół Polskich

Petycja ta powstała w związku z niezdrową rywalizacją między profesorami a księgowymi o przyszłość studentów.

Rektorzy zaprezentowali (KRASP, dnia 2.12.2009) tendencyjną i krótkowzroczną strategię rozwoju edukacji wyższej w oparciu o zadłużanie studentów. Ten desperacki krok można rozumieć tylko jako wyraz bezradności przemysłu edukacyjnego w obliczu sukcesu jakim okazał się bum edukacyjny. Księgowi sprzedali rządowi polskiemu dla studentów skrojoną strategię, która również opiera się na odebraniu młodym ludziom wolnej od długów przyszłości.

Rozumiemy, że rząd nie jest w stanie napisać strategii w porozumieniu z ludźmi, których reprezentuje. Nie rozumiemy jednak dlaczego nie pyta społeczeństwa wiedzy, które rzekomo tworzy się przez bum edukacyjny. Zamiast tego kupuje się przeterminowane produkty od korporacyjnych księgowych zdyskredytowanych przez kryzys tak, że nawet giełdy nie ufają ich opiniom.

Dlatego domagamy się:
1. Płacy za pracę wszystkich studentów na uniwersytetach
2. Subsydiowanych kredytów dla rektorów wyższych uczelni

Jednocześnie przypominamy, że studenci są zaniedbanymi pracownikami wyższych uczelni. Mamy w przemyśle edukacyjnym do czynienia z dobrowolnością relacji między studentem a uczelnią (nikt nikogo do studiowania nie zmusza) i mamy do czynienia z odpłatnością (w formie stypendiów w zależności od jakości wykonanej pracy oraz w formie niepieniężnej w postacie tytułu naukowego). Szczególnie wiele uwagi społeczność akademicka poświęca problemowi osobistego świadczenia pracy - plagiatem nazywając wszystko to, co nie pochodzi z pracy rąk studentów. Egzaminy przypominają o tym, że miejsce i czas pracy studenta są ściśle określone. Wymaga się też od studentów staranności (metodologia!), a także podporządkowania wykładowcom daleko wykraczającego poza problematykę bezpieczeństwa i higieny pracy! A są to cechy stosunku pracy określone w Kodeksie Pracy.

Nie widzimy powodów, dla których tworzący i przetwarzający wiedzę studenci mają być dodatkowo obciążani kosztami marnotrawienia owoców ich pracy przez wyższe uczelnie. Działaniem na szkodę uczelni i społeczeństwa jest zaniechanie publikowania prac studentów. Marnotrawstwem, zmuszanie ich do rozwiązywania rozwiązanych w poprzednim semestrze problemów.

Wierzymy, że kredyty ułatwią uczelniom zebranie owoców pracy tysięcy robotników, którzy zaufali propagandzie i uwierzyli, że udział w produkcji wiedzy zmieni ich życia na lepsze. Jesteśmy zdania, że kredyty dla rektorów mają prawo być subsydiowane dzięki podatkom z naszej konsumpcji. W interesie nas wszystkich jest, by te największe, regionalne fabryki wiedzy, na których czele stanęli profesorowie, podwyższały jakość życia w kraju.

Z wyrazami solidarności
studenci, doktoranci i pracownicy
z Otwartego Komitetu Uwalniania Przestrzeni Édukacyjnych

Podpisać można ją TU

Zaproszenia na filmy

2009-12-02T07:20:00.001-08:00

Ciekawe filmy mozna będzie obejrzeć w przyszłym tygodniu w Gdańsku. Pierwsze zaproszenie - na wtorek, pochodzi od Komisji Środowiskowej OZZ "Inicjatywa Pracownicza" w Trójmieście. Film "Zanon nalezy do robotników" w ramach związkowego DKF-u pokazany zostanie 8. XII (we wtorek) o 19:00. Tym razem projekcja odbędzie się przy ul. Nowe Ogrody 35 w Gdańsku (II piętro).

Film "Zanon nalezy do robotników" - to dokument pokazujący zycie fabryki przejetej przez pracowników w wyniku robotniczej okupacji w 2001 r. Przykład fabryki Zanon w Argentynie jest dla wielu środowisk pracowniczych wzorem skutecznego współdziałania robotników i przejmowania kontroli nad swoim miejscem pracy. Projekcja odbywa się w przeddzień świętowania kolejnej "wałęsowskiej" rocznicy, co jak mają nadzieję pomysłodawcy, zainicjuje refleksję na temat stanu samoorganizacji polskich pracowników.

Z kolei w czwartek 10.XII w ramach Koła Naukowego anglistów UG "Laboratorium Literackie" odbedzie sie projekcja i dyskusja nad ekranizacją ksiązki Howarda Fasta p.t. "Spartakus" w rez. Stanleya Kubricka z 1960 r. Spotkanie o g. 17:00 w s. 3.4 Wydziału Filologiczno-Historycznego UG (ul. Wita Stwosza 55).

Film Kubricka jest jedną z najbardziej spektakularnych produkcji kinowych na temat słynnego powstania niewolników. W czasie produkcji trwał spór o ideę przewodnią, jaka powinna jej przyświecać: Czy to walka wyzwoleńcza będąca jedyną drogą niewolnych do szczęśliwego życia (Fast)? Wzorcowa historia socjalistycznej rewolucji (Trumbo)? A może opowieść o losie narodu żydowskiego (Douglas)? Dodatkową ciekawostkę stanowi fakt, że w ekipie odpowiedzialnej za film występowały osoby objęte w USA zakazem udziału w produkcjach kinowych ze względu na "nieamerykańskie" poglądy, sam zaś scenarzysta był gorliwym komunistą - a to wszystko w czasach "polowań na czarownice"...

Na oba wydarzenia wstęp wolny. Wkład w dyskusję mile widziany.

Relacja z wiecu p.t. "Alarm dla edukacji"

2009-11-17T11:17:00.000-08:00

Dziś, z okazji Międzynarodowego Dnia Studenta i w ramach Światowego Tygodnia Działań Studenckich, na terenie kampusu UG miał miejsce wiec studentów przeciwnych dalszej degradacji szkolnictwa wyższego przez obecny rząd. Na wiecu zwołanym przez Demokratyczne Zrzeszenie Studenckie głos zabrali także przedstawiciele i sympatycy Otwartego Komitetu Uwalniania Przestrzeni Edukacyjnych, a także osoby niezrzeszone. Z transparentami: "Wiedza nie jest towarem" oraz "OdZYSKać edukację" odwiedziliśmy wydziały: Filologiczny, Historyczny, WNS, Wydział Prawa i Administracji oraz Bibliotekę Główną. Akcentowaliśmy sprzeciw wobec planowanych cięć w edukacji oraz groźby likwidacji studenckich przywilejów (zniżek na transport, stypendiów, bezpłatnych studiów dziennych) a także przypomnieliśmy kolegom i koleżankom, że Uniwersytet jest ich wspólną własnością, opłacaną z ich podatków i to oni powinni mieć prawo decydowania o tym, jakie zmiany mają miejsce w szkolnictwie wyższym. Niestety studentki Nauk Społecznych obserwujące nas z sali wykładowej nie odpowiedziały na zaproszenie do uprawiania z nami socjologii w praktyce, natomiast na rozmowę o polityce przyszedł do nas młody elektorat UPR, próbujący przekonać nas, iż wprowadzane przez min. Kudrycką zmiany doprowadzą kiedyś do obniżenia a nawet zlikwidowania podatków, a w końcu, kto wie, może i do upadku państwa polskiego?... Władze Uniwersyteckie, poza doczepieniem naszej wędrownej gromadzie czujnego "ogona" nie utrudniały akcji, za co serdecznie dziękujemy.
Otwarty Komitet Uwalniania Przestrzeni Edukacyjnych, nie utożsamiając się z linią ideową naszych kolegów-socjalistów, będzie jednak wspierał wszelkie akcje mające na celu wywołanie dyskusji nad kształtem przestrzeni edukacyjnej i zapewnienie obecnym oraz przyszłym pokoleniom powszechnej edukacji na odpowiednim poziomie.

Światowy Tydzień Działań - Alarm dla edukacji!

2009-11-16T15:20:00.000-08:00

Wszystkich chętnych do współtworzenia Światowego Tygodnia Działań na rzecz bezpłatnej i emancypacyjnej edukacji zapraszamy na akcję organizowaną przez Demokratyczne Zrzeszenie Studenckie - Alarm dla edukacji!
Alarm rozlegnie się 17. listopada (wtorek, Międzynarodowy Dzień Studenta) o 11.55 w wielu miastach Polski.
W Gdańsku protest odbędzie się na placu przed Biblioteką Główną UG - mile widziane "narzędzia" do wznoszenia alarmu.

Więcej informacji o proteście na stronie DZS.

Relacja na żywo z okupowanego UW ;)

2009-11-09T10:26:00.000-08:00

W Austrii trwa okupacja uczelni wyższych. 20 października dołączyła do nich Akademia Sztuk Pięknych w Wiedniu (zdjęcie po lewej).
Uniwersytet Wiedeński uruchomił internetową relację wideo na żywo z auli uniwersyteckiej, gdzie odbywają się spotkania i wykłady.

Transmisja poniżej:

LINK

Łódź: Uczniowie zabiorą głos

2009-11-09T09:53:00.000-08:00

Kolejne środowiska związane z edukacją w Polsce wskazują na błędne myślenie rządu w sprawie kształcenia młodzieży. Tym razem uczniowie łódzcy zapraszają na demonstrację przeciwko komercjalizacji edukacji.

Czas i miejsce:

Łódź, 15.XI, pasaż Schillera, 12.00.

kontakt: omu.edukatorzy@gmail.com

Przy okazji warto zaprosić do wglądu na wysokiej jakości internetowe pismo uczniowskie "Edukatorzy", redagowane przez uczniów, dla uczniów i na rzecz uczniów:

www.edukatorzy.rdl.pl

Strajki okupacyjne w greckich szkołach

2009-11-07T02:42:00.000-08:00

Angielski portal informacyjny LibCom donosi o serii strajków okupacyjnych uczniów w szkołach średnich w Grecji. Okupacje są reakcją uczniów na decyzję władz o internowaniu uczestników strajku okupacyjnego uczniów w Salonikach. W październiku strajkowało w ten sposób 35 szkół średnich w samych Salonikach i wiele szkół w innych miejscowościach.

Przyczyną strajków okupacyjnych było to, iż jedyną odpowiedzią władz na zgłaszane przez uczniów potrzeby zmian stanowiły represje (za okupowanie budynku szkolnego grożą teraz 5-letnie wyroki pozbawienia wolności). W odpowiedzi na okupacje solidarnościowe szkół władze zastosowały blokadę medialną na udzielanie informacji o protestach uczniowskich, co sprowokowało niedawno jedną z greckich bojówek do wysadzenia domu byłej minister edukacji.

Internowaniu uczestników strajku w Salonikach stanowczo sprzeciwił się związek nauczycielstwa OLME, a także, co ciekawe, część policjantów. Poza okupacjami solidarnościowymi odbywają się protesty uczniowskie w innych formach, np. w Atenach uczniowie zbojkotowali zajęcia szkolne po tym, jak jednego z uczniów ukarano za nie stanie na baczność podczas odgrywania hymnu narodowego.

- Rezultaty tej mobilizacji zachęciły nas do dalszego działania i udowodniły, że gdy działamy wspólnie, nikt nie jest w stanie nas pokonać - cytuje stanowisko uczniów LibCom.

Austria: studenci zajmują uczelnie!

2009-11-01T08:28:00.000-08:00

W Austrii trwają okupacje największych uczelni wyższych. Okupowane są uniwersytety w Wiedniu, Linzu, Graz i Salzburgu. Studenci domagają się większego dofinansowania szkolnictwa wyższego, a także demokratyzacji życia uniwersyteckiego (m.in. praktycznego dopuszczenia kobiet do wszystkich stanowisk na uczelniach). Sprzeciwiają się opłatom za studia. Okupacjom towarzyszą demonstracje solidarnościowe, także w sąsiednich Niemczech. Więcej informacji wkrótce. Strona okupantów:

http://unsereuni.at/

Zaproszenie do Krakowa: "Czy szkoła może być wolnościowa?"

2009-10-12T10:23:00.001-07:00

"Na najbliższym spotkaniu Klubu Wolnej Myśli poszukamy odpowiedzi na pytanie co to jest edukacja wolnościowa i czy w ogóle szkoła może obyć się bez autorytarnych sposobów wychowania.

Goście:
Mariusz Nieroda - filozof, nauczyciel w szkole waldorfskiej
Michał Jastrzębski - teoretyk edukacji wolnościowej
oraz nauczyciele ze szkół publicznych

13.10 (wtorek) godz. 20.00
Kawiarnia Naukowa
ul. Jakuba 29-31
wstęp wolny

Zapraszamy!"

- Federacja Anarchistyczna sekcja Kraków

Petycja Międzynarodowego Ruchu Studenckiego

2009-09-30T16:19:00.000-07:00

My, niżej podpisani studenci, kadra wykładowców, pracownicy, rodzice i zatroskani obywatele społeczności międzynarodowej stajemy zjednoczeni mimo wszystkich podziałów narodowościowych, rasowych, religijnych oraz różnorodności kierunków studiów, zgłaszając nasze poparcie dla celów akcji "Edukacja nie na sprzedaż - Światowy Tydzień Akcji" ("Education is NOT for $A£€ - Global Week of Action") zapowiedzianej przez niezależny Międzynarodowy Ruch Studencki ("International Student Movement").

Chcemy działać, by:

publiczna edukacja była dostępna dla wszystkich i została uznana jako fundamentalne prawo; NIE dla opłat za studia!

publiczna edukacja była wolna od wyzyskujących praktyk korporacyjnych i państwowych interesów, które kolidują z korzyściami indywidualnymi i publicznymi

publiczna edukacja służyła przede wszystkim demokratycznym i publicznym interesom, zamiast prywatnym, biznesowym, państwowym i/lub interesom rynku pracy

publiczna edukacja kształtowała ludzi wyemancypowanych i autonomicznych, zdolnych do krytycznej oceny siebie i swojego otoczenia, by mogli aktywnie uczestniczyć w prawdziwym demokratycznym społeczeństwie

Jeżeli takie ma być społeczeństwo, potrzeba ogólnej, publicznej dyskusji nad rolą publicznych systemów edukacji: Czyim interesom służą, a czyim powinny służyć?

Światowy tydzień akcji pod hasłem "Edukacja nie na sprzedaż" poszerzy świadomość odnośnie światowej natury problemów związanych ze wzrostem komercjalizacji i korporatyzacji publicznej edukacji na świecie. Zjednoczy działaczy, grupy i ruchy włączone w walkę o bezpłatną i emancypacyjną powszechną edukację chronioną jako podstawowe ludzkie prawo na całym świecie.

Jeśli popierasz powyższe żądania w sprawie powszechnej edukacji, prosimy Cię o podpisanie tej petycji.

Laboratorium Indeksu 73

2009-09-27T03:51:00.000-07:00

Inicjatywa Indeks 73 rozpoczyna rekrutację na warsztaty organizowane w Gdańsku i Poznaniu. Poniżej informacje od organizatorów.

Szczegóły: www.laboratorium.indeks73.pl

Ideą Laboratorium Indeksu 73 jest szeroko rozumiana refleksja nad zagadnieniami wolności w kulturze w zakresie jej tworzenia, uczestnictwa i upowszechniania. Naszym celem jest wypracowanie nowych metod badawczych i edukacyjnych, sprowokowanie namysłu nad mechanizmami funkcjonowania współczesnej kultury oraz podniesienie świadomości obywatelskiej w zakresie ograniczeń wolności i mozliwości przeciwdziałania im. Zależy nam na wyostrzeniu zmysłu krytycznej analizy działań kulturowych w kontekście społecznym, rewizji procedur jej interpretacji oraz dekonstrukcji hegemonicznych dyskursów kulturowych.

Przewidujemy trzy autorskie kursy stacjonarne prowadzone w trzech miastach przez:

dr Ewę Majewską, filozofkę (Warszawa) - szczegółowy program tutaj,
Huberta Bilewicza, historyka sztuki (Gdańsk) - program tutaj,
dr Izabelę Kowalczyk, historyczkę sztuki (Poznań) - program tutaj,
uzupełnione przez kurs on-line omawiający praktyczne aspekty przeciwdziałania naruszaniu art. 73 Konstytucji RP, prowadzony przez Lidkę Makowską (kulturolożkę) i Agnieszkę Kaim (psycholożkę).

Laboratorium Indeksu73 będzie okazją do krytycznej analizy i warsztatowej pracy. Chcemy dotrzeć do szerokiego grona osób, dlatego organizujemy zajęcia w trzech miastach (wybór miejsca dowolny). Osoby, które z różnych powodów nie mogą uczestniczyć w kursach stacjonarnych, zapraszamy do namysłu krytycznego i właczenia się do rozmów on-line na forum.

Laboratorium Indeksu 73 nie jest tradycyjną formą przekazywania wiedzy, to niehierarchiczna, otwarta i pozaformalna edukacja oraz okazja do wymiany umiejętności i doświadczeń.

Każdy z kursów stacjonarnych składa się z pięciu spotkań - łącznie 25 godzin lekcyjnych (warsztatów, wykładów, spotkań z ekspertami).

Spotkania w ramach kursu gdańskiego i poznańskiego odbędą się w listopadzie i grudniu 2009 oraz w lutym, marcu i kwietniu 2010. Zajęcia w Gdańsku będą się odbywać w soboty, natomiast zajęcia w Poznaniu - w piątki wieczorem.

Udział w zajęciach jest bezpłatny.

Do udziału w warsztatach zapraszamy osoby zajmujące się kulturą i sztuką, dziennikarstwem, prawem, socjologią, ekonomią społeczną, organizacją życia kulturalnego (pracowników instytucji kultury, przedstawicieli organizacji pozarządowych, urzędników z działów kultury), a także artystów i artystki, kuratorów i kuratorki, studentki i studentów, wykładowców i wykładowczynie kierunków artystycznych, humanistycznych i społecznych oraz wszystkich tych, dla których twórczość, dystrybucja i odbiór kultury odgrywa znaczącą rolę.

Rekrutacja: Osoby zainteresowane udziałem w gdańskim kursie prosimy o wypełnienie kwestionariusza (doc) / (odt) i odesłanie go do Agnieszki Kaim (akaim@indeks73.pl) do dnia 16 października 2009. 20 października na stronie www.laboratorium.indeks73.pl opublikujemy listę zakwalifikowanych uczestników i uczestniczek.

Osoby zainteresowane udziałem w poznańskim kursie prosimy o wypełnienie kwestionariusza (doc) / (odt) i odesłanie go do Agnieszki Kaim (akaim@indeks73.pl) do dnia 16 października 2009. 20 października na stronie www.laboratorium.indeks73.pl opublikujemy listę zakwalifikowanych uczestników i uczestniczek.

W razie ewentualnych pytań prosimy o kontakt mailowy lub telefoniczny (0-58 344 54 20).

Certyfikat: Osoby, które aktywnie uczestniczyły w przynajmniej czterech spotkaniach otrzymają certyfikat ukończenia kursu Laboratorium Indeksu 73, zorganizowanego dzięki dotacji z Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego w ramach Programu Operacyjnego „Edukacja kulturalna i diagnoza kultury”, priorytet 2: „Obserwatorium Kultury”.

W 2010 r. planujemy wydanie publikacji, zawierającej teksty krytyczno- teoretyczne oraz wypracowane metody badawcze i edukacyjne.

Koordynatorką Laboratorium Indeksu 73 jest Agnieszka Kaim
akaim@indeks73.pl, tel. 0-58 344 54 20

Gdynia: Koncert benefitowy na Rafała Górskiego

2009-09-27T02:14:00.000-07:00

4 października 2009 - Andersen, Gdynia: Ariergarda Piosenki Chodnikowej (eulenspiegel-folk BDG) + Rhythms of Resistance (samba drumzzz 3M)

Rafał Górski jest wieloletnim działaczem Federacji Anarchistycznej, współtwórcą pisma A-tak, autorem książek o historii anarchizmu polskiego i perspektywach demokracji partycypacyjnej. Obecnie walczy z chorobą nowotworową, trwa zbiórka funduszy na jego leczenie. Konto do tej zbiórki - pod poniższym numerem:

PKO BP
57 1020 2906 0000 1002 0138 1219
Jakub Rudnicki, ul. Komorowskiego 8/5, 30 - 106 Kraków
Z dopiskiem "pomoc dla Rafała"

(dla przelewów z zagranicy przed nr. konta należy dodać oznaczenie "PL", oraz podać poniżej kod BIC/Swift code: BPKOPLPW)

Strona o Rafale w Wikipedii:
http://pl.wikipedia.org/wiki/Rafa%C5%82_G%C3%B3rski

Książka "Polscy zamachowcy" w dystrubucji Bractwa Trojka:
http://www.bractwotrojka.pl/sklep?page=shop.product_details&flypage=flypage.tpl&product_id=284&category_id=9&keyword=górski

Otwarty Komitet Uwalniania Przestrzeni Edukacyjnych – deklaracja programowa

2009-09-03T05:03:00.000-07:00

Placówka naukowa stanowi specyficzny typ przestrzeni. Nie może być postrzegana jak biuro usługowe sprzedające wiedzę klientom jako towar. Nie może też stanowić własności kręgów rządzących, ucząc nowe pokolenia tylko tego, co wygodne dla aktualnych władz państwowych. Kształtują się tu talenty i charaktery, które współtworzyć będą przyszłą rzeczywistość, służyć społeczeństwu nieodległego jutra.

Chcemy przywrócić słowom należne im znaczenia. „Uwalnianie” - to nie sprzedaż wspólnego nam dobra sferom korporacyjnym. „Edukacja” - to nie reprodukcja mas powolnych oficjalnej doktrynie. „Społeczne” nie znaczy „prywatne” ani „państwowe”.

Podobnie „samorząd” oznacza autentyczne zarządzanie swoim miejscem pracy i nauki. Uważamy, iż należy podjąć dyskusję na temat możliwych form współuczestnictwa studentów, doktorantów i pracowników szkół wyższych w określaniu zasad ich funkcjonowania, gdyż widzimy, iż dotychczasowe rady i parlamenty nie spełniają tego zadania, w większości będąc tylko miniaturami państwowych instytucji parlamentarnych.

W roku akademickim 2008/09 studenci i doktoranci szkół wyższych w Toruniu, Poznaniu, Warszawie i Wrocławiu, nierzadko po raz pierwszy w tej dekadzie, wyrazili potrzebę samoorganizacji i działań na rzecz dyskusji nad kształtem przestrzeni edukacyjnej. Kształcący się w tych miastach wskazywali na to, iż nierzadko władzom ich uczelni łatwiej jest konsultować swoje decyzje z władzami państwowymi, korporacjami, policją, czy nawet wojskiem (UW), niż ze społecznością samej uczelni. Również na Uniwersytecie Gdańskim miały miejsce spotkania, na których studenci i doktoranci wymieniali trapiące ich wątpliwości. Podjęto decyzję o utworzeniu Otwartego Komitetu Uwalniania Przestrzeni Edukacyjnych, który działać ma na rzecz samorządności i autonomii placówek szkolnictwa wyższego w Trójmieście. W wyniku działań i petycji studentów, władze uniwersytetu rozpoczęły regularne spotkania konsultacyjne ze studentami i doktorantami. Uważamy to za wstęp do zmiany stanu rzeczy na Uniwersytecie Gdańskim oraz świadectwo, iż zmiany na uczelniach wyższych nie są niemożliwe, i można je osiągnąć tylko przy wspólnym zaangażowaniu.

Opowiadamy się za tym, by studenci, doktoranci, wykładowcy i pracownicy uczelni sami decydowali o zachodzących na niej zmianach. Opowiadamy się za ochroną idei autonomii uczelni względem władz państwowych i potęg kapitalistycznych. Uważamy uczelnię za społeczność – universitas – którą buduje wspólna praca nas wszystkich, toteż wszyscy powinniśmy mieć wpływ na zasady jej funkcjonowania.

Otwarty Komitet Uwalniania Przestrzeni Edukacyjnych

Stop komercjalizacji edukacji! - krocząc, krzycząc i złorzecząc w GDA

2009-08-18T15:42:00.000-07:00

Mimo wakacji, poziom mobilizacji narasta. W czwartek 13. sierpnia wsparliśmy obecnością demonstrację Młodych Socjalistów w Gdańsku. Demonstracja przeszła spod węzła komunikacyjnego w Gdańsku Głównym przy kinie, w pobliże Neptuna na Długiej. Tam odbył się happening - licytacja poszczególnych wydziałów Uniwersytetu Gdańskiego. Większość wydziałów sprzedano za bezcen, część zamknięto. Jedynie Wydział Nauk Społecznych nie został ruszony, ani nawet wystawiony. Potem kolumna, już w ciszy, wróciła przez jarmark do punktu wyjścia. Uczestników demonstracji było z pewnością więcej niż setka. Większość w żółtych koszulkach. Było też sporo sztandarów, a OKUPÉ-anci i -antki jako jedyni przynieśli transparenty, a koszulki mieliśmy białe. Trzymaliśmy się i pokrzykiwaliśmy w arriergardzie. Padało, ale przestało :)

A tutaj hasłowo o tym, czego obecne reformy wyższej edukacji starają się być częścią, czyli o Procesie Bolońskim:

W Stambule żądają bezpłatnej edukacji

2009-08-17T08:32:00.000-07:00

15 sierpnia o 17:00 w Istambule odbyła sie 200-osobowa demonstracja studentów i studentek w bojowym nastroju żądajaca darmowej edukacji na uniwersytetach. Obecnie trzeba wpłacić wpısowe oraz czesne. Rząd turecki chce zwiększyć opłaty od 100 do 500% na rok akademıcki 2009/2010. Jest to powodem licznych demonstracji, na które rząd wysyła policję, która brutalnie atakuje protestujących, co widać na filmach nagranych w czasie zajść - www.kolektifler.net
Tym razem odbyło sıę bez przemocy policyjnej. Demonstracja przeszła spod wyższej szkoły Galatasaray przez główny turystyczny deptak Istiklal Caddesi głośno i stanowczo sprzeciwiając się płatnej edukacji. Policja była wyposażona w karabiny oraz opancerzone pojazdy. Następnie demonstracja wróciła pod uniwersytet w tradycyjnym śpiewie przez megafony oraz mıkrofon, tańcząc. Policja nıe zezwoliła na użycie busika z dobrym nagłosnieniem. Na głównym transparencie: "Chcemy bezpłatnej edukacji". Kontakt z Trójmıejskım OKUPE zostal nawiązany, gdyż jeden z sympatykow OKUPE z Polskı był obecny na protestach dyskutując z uczestnikami demonstracjı, ktorzy chcą współpracować z aktywistami na rzecz bezpłatnej edukacji w Polsce.

kontakt www.kolektifler.net oraz www.devrimcigenclik.org

(Relacja bezpośrednia:
Vegan podróżujący rowerem z Polski na Bliski Wschód)

Konkurs rysunkowo-satyryczny

2009-08-12T03:56:00.000-07:00

Szanowni koledzy i szanowne koleżanki!
Wobec obowiązujących nadal wakacji, wiążących się z chęcią odpoczynku od nauki, z radością i humorem, czasem i zgryźliwym, zaprosić wypada w imieniu Fundacji Uniwersytetu Alcala w Hiszpanii wszystkich rysowników i satyryków z naszego Uniwersytetu i nie tylko na 16. międzynarodowy konkurs humoru obrazkowego w Alcali.
Tematem konkursu jest "Powszechna edukacja - drugi cel tysiąclecia". Na adres:

Fundacion General de la
Universidad de Alcala
XVI. Muestra Internacional
de Humor Grafico.
C/ Imagen,
1-3. 28801 Alcala de
Henares.
Madrid (Hiszpania)

należy nadsyłać maksymalnie po 4 prace nie większe niż A3 i nie mniejsze niż A4. Termin: 31 sierpnia 2009 roku.
Bliższych informacji zaczerpnąć można u organizatorów:

humorgrafico@fgua.es
Http://www.humor.fgua.es
Juan Garcia Cerraca
Telefon:
+34 91 879 74 41

Posted by Ańdżej

Warsztaty dotyczące społecznej odpowiedzialności biznesu

2009-07-31T02:13:00.000-07:00

Co prawda są wakacje, ale może ktoś zechce się trochę "podszkolić" :) na warsztatach - pierwsza tura już 3-6 września.

Oto informacja od organizatorów:

Warsztaty w ramach projektu "Drugiej dolnośląskiej inicjatywy edukacyjnej dotyczącej międzynarodowej współpracy na rzecz rozwoju"

Nie ogarniasz świata. Nie wiesz dlaczego w jednych krajach żyje się ludziom lepiej, niż w innych. Zastanawiasz się, czy w walce z biedą ważna jest demokracja i czy międzynarodowy rozwój to tylko gospodarka i technologia. Permanentnie zmieniająca się rzeczywistość stawia przed nami nowe wyzwania.

Uczestnicy WARSZTATÓW będą mieli okazję dowiedzieć się o sprawach, które mogą mieć wpływ na przyszłość ludzi na Ziemi oraz zdobyć wiedzę w jaki sposób sami mogą na to oddziaływać.

W projekcie udział mogą wziąć:
- studenci,
- młodzi ludzie zainteresowanych działalnością społeczną,
- osoby aktywne zawodowo, lub planujące podjąć pracę w: mediach, edukacji formalnej i pozaformalnej, przy realizacji projektów humanitarnych i rozwojowych.

Od uczestników nie jest wymagana wiedza z edukacji rozwojowej. Działanie to skierowane jest do młodych ludzi i studentów z pewnym doświadczeniem w działalności trzeciego sektora, biznesu czy edukacji, którzy chcą wdrażać w swojej pracy nowe standardy związane z poczuciem globalnej odpowiedzialności.

W każdym warsztacie prowadzonym metodami aktywnymi udział weźmie 15 osób. Odbędą się we Wrocławiu cztery spotkania weekendowe poświęcone:

- 03- 06 września 2009 - społecznej odpowiedzialności biznesu- zgłoszenia przyjmujemy do 10.08.2009

- 24-27 września 2009- dotyczące pomocy rozwojowej i promocji wolontariatu- zgłoszenia przyjmujemy do 01.09.2009

- 15-17 października 2009 – zagadnieniom genderowym w rozwoju

- 19-21 listopada 2009 - dotyczące edukacji rozwojowej.

Informacji na temat inicjatywy edukacyjnej udziela koordynator projektu Anna Jamroz: anna.jamroz@silesius.org.pl, tel kom. : 722 110 604

Źródło: http://www.silesius.org.pl/aktualnosci,111,warsztaty-w-ramach-projektu-globalna-zmiana--druga-dolnoslaska-inicjatywa-edukacyjna.html - na tej stronie znajduje się link do formularza zgłoszeniowego

Kolejny Tydzień Działań

2009-07-16T13:15:00.000-07:00

Wokół strony Emancipating Education For All zaczyna kształtować się ruch zwany "International Students Movement". Sprzeciw wobec komercjalizacji edukacji nabiera rozpędu. Obecnie trwa planowanie kolejnego tygodnia działań, w listopadzie 2009 – tutaj. Widoczna jest tendencja do zsynchronizowania akcji tak, aby oddać międzynarodowy charakter sprzeciwu wobec negatywnych trendów w oświacie, zwłaszcza problemu płatnej edukacji, oraz zwiększyć oddziaływanie ruchu.
Na razie zapowiadane są protesty we Włoszech, Chorwacji, Niemczech.

Więcej informacji tutaj.

Chętnych do dyskusji na temat wizji edukacji zapraszamy na tę stronę.

Wezwanie do solidarności ze studentami aresztowanymi 6-go lipca we Włoszech.

2009-07-14T01:25:00.000-07:00

Doskonałej Fali nie można aresztować!
Wezwanie do solidarności ze studentami aresztowanymi 6-go lipca we Włoszech.

Nocą z 5-go na 6-go lipca 21 studentów zostało aresztowanych podczas szerokiej operacji policyjnej. Studenci zostali oskarżeni o organizowanie mobilizacji 19-tego mają w Turynie przeciwko uniwersyteckiemu szczytowi G8 [G8 University Summit]. Tego dnia ponad 10 tysięcy studentów i doktorantów, jak również naukowcy-"czasownicy", zabrali publicznie głos w ogromnej demonstracji, aby po raz kolejny – po mobilizacjach zeszłej jesieni – wyrazić swój sprzeciw dla demonatażu publicznego uniwersytetu.

Stawiane zarzuty nie zą zazwyczaj podstawą do aresztowań prewencyjnych, zwłaszcza prawie 2 miesiące po wydarzeniach. Zastosowane narzędzia sądowe są niewspółmierne w stosunku do stawianych zarzutów. Ta niewspółmierność zagraża wymazaniem demokratycznych zasad, które które wprost przeciwnie należy wzmacniać. 21 aresztowanych (15 jest w więzieniu, 6 w areszcie domowym) to młodzi studenci, prawie wszyscy z czystą kartoteką.

Wyrażamy nasze oburzenie z powodu niewspółmierności tych działań w stosunku do ludzi, którzy po prostu demonstrowali odmienność swoich poglądów. Zdarza się to w czasie, gdy młodzi studenci i naukowcy niepokoją się brakiem gwarancji na przyszłość i niepewnym losem publicznych uniwersytetów.

Chcemy potwierdzić, że jesteśmy po stronie wolności myśli i wolności demonstrowania odmienności poglądów. Uważamy za nieakceptowalne traktowanie każdego protestu jak problemu policyjnego. Chcemy jeszcze raz potwierdzić, że uniwersytet jest przestrzenią wolności, konfrontacji i produkcji wiedzy. Przez te aresztowania nie rozwiąże się sprzeczności i problemów publicznych uniwersytetów.

Podpisz i podaj dalej http://www.petitiononline.com/wave/petition.html

Źródło: www.edu-factory.org

Licytacja Uniwersytetu

2009-07-03T06:23:00.000-07:00

W niedzielę 28.06.2009 studentki i studenci z Demokratycznego Zrzeszenia Studenckiego oraz Młodzi Socjaliści zorganizowali happening przeciwko planom komercjalizacji edukacji.

Więcej u MS.

List z przedwczoraj Kropotkina do młodzieży

2009-06-29T12:16:00.000-07:00

Piotr Kropotkin - Do młodzieży

1.

Młodzieńcy! - do was wyłącznie dziś się zwracam. Staruszkowie, tj. ludzie duchem i sercem starzy - niechaj raczej odłożą tę książkę i nie męczą na próżno czytaniem oczu, albowiem nic im ona nie da. Wyobrażam sobie, że liczycie lat osiemnaście do dwudziestu, że kończycie wykształcenie lub naukę rzemiosła i wchodzicie w świat. - Mniemam, że wolni jesteście od przesądów, które się wam wpoić starano; nie obawiacie się djabłów i nie będziecie słuchać czczych bredni kleru.

Nie należycie, oczywiście, do tych przykrych okazów ludzkości z okresu upadku, do tych wesołków, którzy całemi dniami odmierzają trotuary w modnych spodniach; którzy, nosząc swe spłowiałe oblicza, już w młodości myślą jeno o uciechach jałowych. Sądzę natomiast, że jesteście ludźmi zdrowymi, spragnionymi rozumnej pracy - i dlatego do was się zwracam. Niezawodnie zadaliście sobie nieraz pytanie: czem będę? Zdajecie sobie dobrze sprawę z, tego, że zdobyliście pewną ilość wiedzy, lub że poznaliście jakieś rzemiosło - kosztem społeczeństwa, pamiętajcie o tem - nie po to, by jedno lub drugie służyć wam miało za narzędzie wyzysku. Trzeba na to być do gruntu zepsutym i zżartym wadami, by w waszym wieku nie pragnąc złożenia całego zasobu uzdolnień, wiedzy i siły na służbę tym, którzy marnieją w ciemnocie i nędzy.

Nieprawdaż, to było waszem marzeniem ? Pomówimy o tem, jak marzenia wasze wcielić w rzeczywistość.

Nie wiem, w jakich warunkach urodziliście się i wychowali. Może, jako ulubieńcy losu, otrzymaliście wykształcenie naukowe; niejeden z was będzie doktorem, adwokatem, autorem lub uczonym; otworzy się przed wami szerokie pole działalności; wejdziecie w życia z szeroką wiedzą, zaprawieni do pracy. A może będziecie zacnymi rzemieślnikami; wasze wiadomości naukowe nie wybiegają poza szczupły zakres szkoły elementarnej; za to znane wam jest dobrze twarde życie pracy naszych robotników. Zajmijmy się najprzód pierwszą możliwością. Wyobraźmy sobie, że jeden z was jest lekarzem. Jutro wezwie cię, doktorze, robotnik do chorej. Poprowadzi się w jeden z tych brudnych, wąskich zaułków, gdzie to sąsiadki witają się, podając sobie ręce poprzez ulice, ponad głowy przechodniów. Przy marnem świetle kopcącej lampki, dusząc się gestem powietrzem i wyziewami, wspinasz się na piąte piętro po schodach brudnych i stromych. Wchodzisz do izby ciemnej i zimnej, gdzie w kącie, wśród brudnych łachmanów, leży chora, okryta jakimiś strzępami. Dzieci blade, wynędzniałe, drżące z zimna, obrzucają cię pytaniem szeroko rozwartych oczu.-Mąż całe życie pracował po dwanaście, trzynaście godzin na dobę, bez względu na męczącą pracę; a teraz, od trzech miesięcy pracy znaleźć nie może. I dawniej zdarzało się przymusowe bezrobocie: powtarza się to perjodycznie co roku. Lecz wtedy żona chodziła na zarobek dzienny, może zarabiała, piorąc twoje koszule. Oto jednak od trzech miesięcy żona nie dźwiga się z łóżka i przeraźliwe widmo nędzy i głodu zaziera rodzinie w oczy.

Co przepiszesz chorej, panie doktorze? Ty, który wiesz, że jedyną przyczyną jej choroby jest niedostateczne odżywianie i brak powietrza? Dobry befsteak codziennie, ruch umiarkowany na świeżem powietrzu, pokój suchy i ciepły? Jakaż to ironia! Czyż ona nie wie bez twojej porady, czego jej trzeba? Jeżeli zdołasz natchnąć tych ludzi zaufaniem ku sobie i wdasz się z nimi w rozmowę, to dowiesz się, że za przepierzeniem mieszka prasowaczka, którą męczy nieustannie duszę rozdzierający kaszel; że o piętro niżej wszystkie dzieci leżą w gorączce, że praczka, zamieszkująca suterynę, do wiosny nie dociągnie, a w domach sąsiednich jeszcze gorzej. Co poradzisz tym wszystkim chorym ? Dobre odżywianie, zmianę klimatu, pracę mniej wyczerpującą... Na pewno nie zdobędziesz się na taką radę i wymkniesz się co prędzej z rozdartem sercem, z .przekleństwem na ustach.

Nie, otrząsnąłeś się jeszcze z wrażenia tej okropnej niedoli, a tu kolega opowie ci, jak to po niego przed chwilą przyjechał wysłany lokaj, jak zaprowadził go do wytwornego apartamentu, do trapionej bezsennością eleganckiej damy, której życie całe schodzi na uganianiu się za strojami, wizytami, tańcami, na nieustannych sprzeczkach z głupim mężem. Kolega twój zapisał jej spokojny tryb życia, djetę nie podniecającą, więcej przechadzek i gimnastykę pokojową, która ma poniekąd zastąpić celową, twórczą pracę. Jedna Umiera, albowiem nigdy nie zaznała sytości i odpoczynku, druga niknie dzięki temu, że nie wiedziała przez całe życie, co to praca. O ile należysz do tych biernych natur, które z lekkiem sercem ze wszystkiem się godzą, a wobec najsmutniejszych faktów poprzestają na czczych słowach i pocieszają się kuflem piwa .- to naturalnie oswoisz się niebawem z tymi kontrastami i .postarasz się wszelkiemi sposobami stanąć w rzędzie uprzywilejowanych, aby nie znaleźć się jakoś wśród uciemiężonych. Ale, jeżeli "człowiekiem" jesteś, jeśli na każde uczucie reagujesz czynem właściwym, jeżeli instynkt samozachowawczy nie zabił w tobie doszczętnie istoty myślącej to powiesz, wyszedłszy z domu nędzy i cierpienia: "To niesprawiedliwie, tak dłużej być nie może! Nie leczyć choroby trzeba, lecz zapobiegać im. Nieco dostatku, więcej rozwoju umysłowego, a połowa chorób zniknie z oblicza ziemi. Precz z lekarstwami! Zacząć trzeba od powietrza, strawy, pracy nie wyczerpującej. Medycyna bez tych warunków - to tylko złudzenie i szalbierstwo"!

W takiej chwili zrozumiesz, czym jest socjalizm. Zapragniesz bliżej się z nim zapoznać, a jeżeli altruizm nie jest dla ciebie jedynie pustym dźwiękiem, i jeżeli zastosujesz ścisłe metody przyrodnika do badania zagadnień społecznych - to staniesz w naszych szeregach i będziesz wraz z nami kładł podwaliny pod gmach rewolucji socjalnej.

Może się zdarzyć, że powiesz sobie: "Rzucę praktykę. Poświęcę się nauce, śladem fizyka, astronoma, chemika, oddam się tej bezgranicznej radości, płynącej z poznania tajników przyrody i rozwijania władz umysłowych". Powiedzcie mi, proszę, czem się w takim razie różni uczony, zajmujący się nauką, od pijaka, który szuka w życiu tylko prymitywnych rozkoszy i znajduje je w winie? źródło radości uczonego daje radość silniejszą i trwalszą, to prawda, lecz w tem cała różnica! Obydwaj, - uczony i pijak - widzą jeden i tensam cel egoistyczny, zadowolenie osobiste. Powiesz mi na to, że nie pragniesz tego egoistycznego szczęścia. Przez oddanie się nauce chcesz być pożyteczny dla całej ludzkości; myśl ta będzie zawsze twą gwiazdą przewodnią w badaniach naukowych... Piękne złudzenie! Czyż nie pieścił go każdy z nas, stawiając pierwsze kroki na drodze pracy ściśle naukowej.

Lecz jeżeli istotnie pamiętasz o ludzkości, jeżeli uszczęśliwienie jej - to cel twych prac naukowych, to nie możesz uniknąć chwili, w której przyjdzie przeraźliwa świadomość, iż w społeczeństwie dzisiajszym nauka teoretyczna nie jest niczym innym, jak przedmiotem radosnych rozkoszy. Dla przeważającej części społeczeństwa niedostępna, służy wyłącznie ku osłodzie życia znikomej garstki wybranych. Spójrzcie i obaczcie, że to już wiek minął od ustalenia przez naukę zdrowych zasad kosmogonicznych i policzcie tych, którzy je zgłębili, wypracowali w sobie pogląd krytyczny, naukowy na otaczający wszech-" świat. Niema ich nad kilka tysięcy, ginących wśród setek mil jonów, których umysł tonie w przesądach i zabobonach godnych ludzi dzikich, którzy są igraszką w rękach duchowieństwa.

Spójrzcie tylko, ile uczyniła nauka w kierunku sformułowania racjonalnych zasad higjeny fizycznej i obyczajowej. Uczy nas ona, jak życie ułożyć, aby utrzymywać w dobrym stanie; ukazuje nam drogę do dobrobytu intelektualnego. A mimo wszystko cały ogrom tej pracy naukowej jest tylko martwą literą, nie przekracza progu pracowni uczonego. I dlaczegóż to? Dlatego, że nauka istnieje dotychczas tylko dla uprzywilejowanych, że etyka moralności społecznej, dzieląca ludzi na kapitalistów i najemników, obraca wszelkie przepisy nauki, traktujące o poprawie warunków życia, w naigrywanie się z dziewięciu dziesiątych ludzkości.

Mógłbym ci przytoczyć wiele jeszcze przykładów na poparcie mego twierdzenia, lecz i sam je znajdziesz: wyjdź tylko z pracowni Fausta, obstawionej księgami, o zakurzonych, nie przepuszczających światła dziennego oknach, i spójrz na wszystko, co się dokoła ciebie dzieje.

Dziś, w naszej epoce, nagromadzenie praw i odkryć naukowych nie jest rzeczą najważniejszą. My winniśmy rozpowszechniać, wprowadzać w życie te prawdy, które nauka już zdobyła, musimy uczynić je dobrem, dostępnym całemu ogółowi ludzi. Ku temu dążyć winniśmy, aby ludzkość cała była zdolna przyjąć je, aby nauka stała się podstawą życia, a nie była, jak dotychczas, przedmiotem radosnego zbytku. Wymaga tego sprawiedliwość.

Co więcej: leży to w samym interesie nauki. Tylko wówczas nauka postępuje, gdy nowe prawdy padają na podłoże, przygotowane do ich przyjęcia. Trzeba było trzech pokoleń, by nauka E. Darwina o zmienności gatunków dopiero z ust jego. wnuka została przyjęta i uznana przez uczonych akademików, nie bez pewnego nacisku ze strony ogółu. Uczony, podobnie jak poeta i artysta jest wytworem tego otoczenia, w którym się obraca.

Jeżeli przyjmiesz się tymi wszystkimi myślami, to zrozumiesz, że przede wszystkim należy dokonać przewrotu całego ustroju społecznego, który pozwala obfitować uczonym w prawdy naukowe, gdy jednocześnie wtrąca większą część ludzkości w te mroki, w których żyła przed pięciu, dziesięciu wiekami; zmusza ich do losu niewolników i maszyn, niezdolnych przyswoić sobie zdobyte przez naukę prawdy. Tego dnia, kiedy przejmiesz się tą ideą szeroką, ludzką i głęboko naukową, - porzucisz pragnienie zajęcia się oderwaną, czystą nauką. Ze wszystkich sił starać się -będziesz zmienić cały istniejący ustrój, a jeżeli nie opuści cię bezinteresowność, kierująca poprzednio twoimi badaniami naukowymi – to przejdziesz do obozu socjalistycznego. Uwolnisz się od różnych sofizmatów i staniesz w naszych szeregach. Powiesz: "dość już pracowałem dla uprzyjemnienia życia tych, którzy i tak dobrze żyją; poświęcę swą wiedzę, uzdolnienie i siły ku oswobodzeniu uciśnionych!" I bądź przekonany, że wtedy świadomość spełnionego obowiązku i harmonii między twoimi uczuciami a czynami obudzi w was siły, których istnienia nawet nie przypuszczacie. W dzień, w którym dokona się przewrotu, nauka, która czerpać będzie nieprzebrane siły ze swobodnej zbiorowej współpracy całej armii pracowników, wzbije się wspaniałym wzlotem, w porównaniu z którym dotychczasowe postępy okażą się jedynie ćwiczeniami uczniowskimi. Dzień ten niedaleki, chociażby się gniewali wasi pedagogowie.

Wtedy wolno będzie rozkoszować się nauką! Rozkosz ta będzie dostępna dla całej ludzkości!

2.

Powiedzmy, że kończysz wydział prawny i myślisz o zawodzie adwokata; naturalnie masz złudzenia co do swej przyszłej działalności; wychodzę z założenia, że jesteś człowiekiem uczciwym i z sercem; że nie obcy ci altruizm. Cóż może być bardziej szlachetnego, niż poświęcenie całego życia dla bezinteresownego zwalczania bezprawia, niż dążenie do tryumfu kodeksu, tego widomego wyrazu doskonałej sprawiedliwości! - tak myślisz i stawiasz pierwsze kroki w życiu z głęboką wiarą w siebie i w obrany zawód. Lecz otwórzmy na chybił trafił kronikę sądową i posłuchajmy, co nam o tem powie praktyka życiowa. Oto bogaty obszarnik domaga się wyrzucenia ze swej ziemi włościanina dzierżawcy z& niezapłacenie czynszu dzierżawnego. Z prawnego punktu widzenia słuszność sprawy nie ulega wątpliwości, ponieważ włościanin nie płaci, powinien się wynieść. Lecz jeżeli głębiej wnikniemy w tę sprawę, to przyznamy, że obszarnik trwonił swe dochody na czcze rozrywki, a włościanin wciąż pracował. Obszarnik nie przyczynił się niczym do podniesienia wartości ziemi, a jeżeli wartość jej potroiła się w ciągu półwiecza, to stało się to dzięki przeprowadzeniu gościńców, osuszeniu błot, uprawie odłogiem leżącego wygonu; natomiast włościanin, którego pracą przeważnie zaprowadzono te ulepszenia - wyczerpał się, zabrnął w długi i nie może obecnie płacić obszarnikowi czynszu. Kodeks, który bierze zawsze w obronę posiadających, stoi naturalnie po stronie obszarnika. Lecz co na to powiesz ty, w kim złudy formalistyki prawnej nie zdążyły jeszcze zabić wrodzonego uczucia? Czy będziesz się domagał wyrzucenia włościanina, czy też zażądasz, aby zwrócono temuż włościaninowi wzamian za jego trudy część dochodu, przyznanego obszarnikowi? Przecież sprawiedliwość wymaga tego właśnie zwrotu. Czy staniesz po stronie kodeksu przeciw sprawiedliwości, czy opowiesz się za sprawiedliwością wbrew kodeksowi ?

A kogo weźmiesz w obronę na wypadek, gdy robotnik zerwie umowę z pracobiorcą bez uprzedniego wypowiedzenia na dwa tygodnie? Czy staniesz po stronie kodeksu, t. j. w. obronie kapitału, który wyzyskuje chwilę krytycznego położenia, aby bez skrupułu podnieść swe zyski (odsyłam do kroniki sądowej) - czy po stronie przeciwnej, w obronie ginących z głodu robotników? Czy podejmiesz się obrony tej złudy, jaką jest domniemana "umowa wolna"? ...Czy też starać się będziesz wykazać, że niepodobna uważać za umowę dobrowolną - kontraktu, zawartego pomiędzy sytym a tym, kto za kawałek- chleba sprzedaje swą pracę - czyli umowy zawartej między silnym a słabym ?

Przytoczę inny jeszcze przykład. W Paryżu aresztowano pewnego człowieka za to, że z ławy rzeźnika ściągnął kęs mięsa. Okazało się, że był to robotnik bez pracy, którego rodzina już od czterech dni nie jadła. Wszyscy obecni błagali rzeźnika, aby go puścił, lecz poszkodowany oskarżył nieszczęśnika i domagał się tryumfu ustawy karnej. Biedaka skazano na sześciomiesięczne więzienie. Tak chciała ślepa Themis. Czyżby to było możliwe, iżby wobec takich faktów sumienie twe nie zaszemrało przeciw kodeksowi i społeczeństwu?

Czy będziesz, na przykład, domagał się zastosowania kodeksu względem nieszczęśnika, który od nikogo w życiu nie usłyszał dobrego słowa, który od maleńkiego dziecka doznawał jedynie upokorzeń, za to, że dla pięciu franków zabił swego sąsiada ? Czy obstawać będziesz za karą śmierci, lub oo gorsza, dwudziestoletniego więzienia dla tego przestępcy, a raczej chorego, skoro odpowiedzialność za jego zbrodnię ciąży na całem społeczeństwie?

Czy domagać się będziesz uwięzienia tkaczy, którzy w przystępie rozpaczy podpalili fabrykę? domagać się zesłania na kolonję karną tego młodzieńca, który targnął się na zbója w koronie, stojącego poza i ponad prawem? czy rozstrzelania zbuntowanego ludu, który postanowił wznieść na barykadach czerwony sztandar przyszłości? Nie - po tysiąckroć nie!

Jeżeli zdajesz sobie sprawę z tego, co widzisz dokoła siebie, a nie powtarzasz jedynie tego, czego cię uczono; jeżeli kodeks oczyścisz z wymysłów, którymi go omotano, aby ukryć źródło, z którego pochodzi, tj. wolę silniejszego - i jego cel, tj. uniewinnianie pęt, nakładanych na ludzkość w krwawym pochodzie dziejowym - to bezwarunkowo poweźmiesz głęboką wzgardę dla tego kodeksu. Zrozumiesz, że prawo pisane jest sprzeczne z prawem sumienia. Wyprzesz się tradycji i przyjdziesz do nas, pracować nad zgładzeniem wszelkiej niesprawiedliwości: gospodarczej, politycznej i społecznej.

A wtedy staniesz się socjalistą, będziesz rewolucjonistą.

*

A ty, młody inżynierze, który marzysz o poprawie doli robotniczej drogą udoskonalenia wytwórczości:- czy wiesz, ile cię czeka rozczarowań? Bierzesz się z junacką energją do przeprowadzenia gościńca przez góry, gościńca, który wić się będzie nad przepaściami i wrzynać w granitową opokę, aby połączyć dwa przez naturę oddzielone od siebie kraje. Skoro weźmiesz się do wykonania planu, będziesz musiał patrzeć jak w ciemnych tunelach ginąć będą całe gromady robotników, jak inni porzucać będą pracę z wyraźnymi oznakami suchot, i ze skąpym dorobkiem pieniężnym. Każdy metr tej drogi, dzięki zbrodniczemu skąpstwu kapitalistów, okupiony będzie ceną wielu istnień ludzkich. A kiedy już dokonasz dzieła, poznasz, że pracowałeś nad przeprowadzeniem dróg pod armaty wojsk zaborczych.

Poświęcisz swą młodość sprawie wynalazku, który ma ułatwić wytwórczość i po długich wysiłkach, po niezliczonych nocach bezsennych dojdziesz szczęśliwie do zamierzonego celu.

Cóż się wówczas okaże? Oto dziesięć, dwadzieścia tysięcy robotników zostanie bez pracy! Do wprawienia w ruch twej maszyny wystarczy kilka sił roboczych, przeważnie dzieci, zepchniętych do roli maszyn! Dzięki twemu odkryciu wzbogaci się trzech, czterech fabrykantów, ci będą "pili szampana pełnymi pucharami". - Czyż o tem marzyłeś?

Badanie położenia klasy robotniczej doprowadza do wniosku, że szwaczka nic nie zyskała na wynalezieniu maszyny do szycia, że robotnicy zajęci przebijaniem tunelu Św. Gotharda masowo ginęli w niszczących warunkach pracy, mimo zastosowania najnowszego systemu ulepszonych narzędzi wiertniczych; że kamieniarz i wyrobnik cierpią pomimo wynalezienia dźwigarów Giffara, cierpią po dawnemu na brak pracy. Jeżeli w stosunku do zagadnień o' społecznych zachowasz tę bezstronność sądu, która cechowała twe postępy w wiedzy technicznej, to nieuniknienie dojść musisz do wniosku, że póki istnieje własność prywatna i płaca zarobkowa - dopóty każde nowe odkrycie, nawet chociażby do pewnego stopnia wpływało na poprawę bytu robotnika - utrudnia warunki pracy, czyni ją więcej wyjaławiającą ducha, zwiększa prawdopodobieństwo bezrobocia, naraża klasę pracującą na coraz cięższe kryzysy. Udoskonalenia techniczne przysparzają jedynie dochodu tym, którzy pędzą życie w nieustannem używaniu i próżniactwie. Cóż tedy masz czynić ?

Czy usypiać sumienie sofizmatami, a pewnego poranka pożegnać się z pięknymi marzeniami młodości i za cel obrać dojście do władania wszelkimi sposobami i środkami, dającymi prawo do uciech – słowem przejść do obozu wyzyskiwaczy? Albo też, jeżeli nie zmartwiała do cna twa dusza, powiedzieć sobie: "Nie, teraz nie czas na nowe odkrycia! Teraz trzeba pracować nad przekształceniem współczesnego ustroju gospodarczego. Czy już zniesiona będzie własność prywatna, wówczas każde nowe udoskonalenie w dziedzinie przemysłu przynosić będzie korzyść całej ludzkości. Ta masa robocza, zepchnięta obecnie do rzędu maszyn – będzie wówczas wielkim zastępem istot myślących, które wniosą w dziedzinę wytwórczości swą inicjatywę, wzbogaconą przez badania teoretyczne i doświadczenia pracy ręcznej. Za jakich lat 50 technika osiągnie1 taki stopień doskonałości, o jakim teraz nawet marzyć nie mamy odwagi.

Co powiemy nauczycielowi szkolnemu, nie temu, który zawód swój uważa za przykre rzemiosło, nie - nauczycielowi z powołania, czującemu się najlepiej wśród gromady rozbawionych pustaków, którzy go otaczają, błyszcząc żywemi oczyma i wesołym śmiechem, gdy ón marzy o wszczepieniu w swą gromadkę tych idei altruistycznych, które jego własnej przyświecały młodości ?

Widzę cię często w smutku i znam tego przyczynę. Oto dziś ulubiony twój uczeń, malec bardzo wrażliwy, z przejęciem opowiadał legendę o Tellu. Jarzyły się jego oczy; zdawało się, że byłby gotów zabić wszystkieh tyranów świata, z takim ogniem przytaczał słowa Schillera: "Nie przed wolnym - przed niewolnikiem Zadrżyj, co rozbił kajdany!"

Lecz po powrocie do domu chłopczyk usłyszał surowe wyrzuty ojca, matki, wuja, za brak uszanowania dla pastora. Rodzice dowodzili mu dzień cały, jak konieczną jest rzeczą: "ostrożność, uległość zwierzchnikom, posłuszeństwo", a jako następstwo wpływu rodziny było odłożenie na bok Schillera i zastąpienie go dziełem o "Sztuce urządzenia sobie życia".Wczoraj dopiero dowiedziałeś się, że niektórzy uczniowie twoi nieszczególnie się pokierowali: jeden marzy tylko o szlifach oficerskich, drugi, na usługach pracobiorcy, wyzyskuje robotników. A ileż to świetnych nadziei przywiązywałeś do ich przyszłości. Jakież przepastne przeciwieństwo dzieli życie rzeczywiste od ideałów!

Dziś już przewiduję, że za dwa lata, po wielu rozczarowaniach, odłożysz na bok ulubionych autorów i tak powiesz: "Zapewne, że Tell był ojcem-bohaterem, lecz bezwarunkowo był nienormalny. Poezja jest rzeczą bardzo piękną z punktu widzenia ciepłego kominka, po całodziennem nauczaniu o procencie składanym, lecz życie mało ma wspólnego z wierszami poetów, bujających ponad obłoki, zwłaszcza, gdy się oczekuje wizyty pana inspektora".

Zdarzyć się też może, że marzenia twej młodości staną się przekonaniami człowieka dojrzałego. Dążyć i starać się będziesz, aby, rozległe, na zasadach altruizmu oparte, wykształcenie stało się wszystkich udziałem, a skoro się przekonasz, że w obecnym ustroju to niemożliwe, przyłożysz rękę do zburzania podwalin gmachu burżuazji. Wtedy, zwolniony ze służby, porzucisz szkołę i przyjdziesz do nas, z nami staniesz do pracy, aby przekonać ludzi starszych od siebie, lecz mniej doświadczonych, czem ludzkość być powinna, czem być może i ile życie ma powabu. Staniesz do pomocy socjalistom w pracy nad zupełnem przeobrażeniem społeczeństwa dzisiejszego; wespół z nimi dążyć będziesz do zaprowadzenia rzeczywistej równości, solidarności i wolności.

A ty, młody artysto, rzeźbiarzu, poeto, czy muzyku, czyż nie czujesz, że brak ci owego świętego ognia, którym gorzeli twoi poprzednicy, czyż nie widzisz, że sztuka stała się banalną, że wszędzie panuje miernota? I czy mogłoby nawet być inaczej ? Dzisiejszej twórczości brak owego zachwytu, który ogarniał twórców odrodzenia, gdy przed ich oczyma wstał z martwych świat starożytny, gdy zwrócili się do czystych źródeł odwiecznej przyrody. Sztuka nie uwieczniła jeszcze idei rewolucyjnych, a artyści dzisiejsi w braku jakiegokolwiek ideału - zachwycają się realizmem. Specjalizują się w fotograficznem oddawaniu kropel rosy na liściach roślin, w kopjowaniu mięśni krowy, w dokładnym opisie wierszem lub prozą wyziewów kanału lub uciech buduarowych wesołych kobietek. Zapytasz, jaka na to rada. Jeżeli święty ogień, który w tobie winien gorzeć, tleje tylko jak węgielek, to czyń dalej tak, jak dotychczas, a zwyrodniałą sztukę postawisz na poziomie rzemiosła dekoratorskiego, z artysty uczynisz dostawcę feljetonów dla jakiegoś piśmidła, lub libretta do Buffa. Tą zgubną drogą poszli już przeważnie twoi koledzy.

Za to, jeżeli twoje serce uderza zgodnie z sercem wszechczłowieczem, jeżeli jesteś poetą zdolnym wsłuchać się w tętno życia - to na widok ginącego z głodu ludu, trupów, napełniających kopalnie, ciał zniekształconych, leżących pokotem przed barykadami; na widok zesłańców, co idą ginąć za swe wierzenia w śniegach Sybiru lub na wybrzeżach wysp podzwrotnikowych - czy możesz pozostać biernym w chaosie wszechświatowym zmagań, wśród jęku zwyciężonych i orgji zwycięzców, wśród zaciętych starć między bohaterstwem a tchórzostwem, między polotem a przyziemnością.

Przejdziesz do obozu uciśnionych albowiem wiesz, że wszystko wielkie, piękne, życie samo jest tam, gdzie wre walka o prawdę, o sprawiedliwość, o światło.

Może powie ktoś na to: "Cóż mam czynić, jeżeli czysta nauka - to jedynie miły zbytek, medycyna - to okłamywanie, prawo – niesprawiedliwością, udoskonalenia techniczne - narzędziem wyzysku, praca nauczycielska - obłudą, a sztuka bez rewolucyjnego podkładu - zwyrodnieniem?"

"Masz tedy, -o odpowiem na to, - jąć się spólnej, wdzięcznej pracy; pracy, która sprawi, iż czyny twoje będą w zgodzie z sumieniem, pracy, która pociąga jeno natury szlachetne a silne". Cóż to za praca? - Zaraz o tem powiem.

3.

Albo postępować zawsze wbrew sumieniu i zdobyć się na podły okrzyk: "Niechaj ginie ludzkość, bylebym ja mógł używać i lubować się wszelkiemi rozkoszami życia, dopóki głupi lud nie upomina się o swoje prawa". Albo też stanąć w szeregach socjalistycznych i spoinie pracować nad zasadniczem przekształceniem ustroju obecnego. Oto do czego zmierza nieuniknienie nasze rozważanie. Oto logiczny wniosek, do którego dojść musi każdy człowiek .myślący, jeżeli tylko uczciwie zdaje sobie sprawę tego, co go otacza, jeżeli umie uwolnić się z pęt sofizmatów, które weń wszczepił burżuazyjny system wychowania i uprzedzenia panujące w otoczeniu najbliższem.

Gdy o tem pomyślicie, narzuca się wam pytanie: "Co czynić"?

Na odpowiedź nie będziecie długo czekali: przyjdzie sama.

Porzućcie to środowisko, w którem urodziliście się, i skąd patrzy się na lud, jak na stado nierozumne - a idźcie w ten lud z wiarą weń, z silną wolą niesienia mu pomocy. Tam znajdzie się dla was praca. Wówczas przekonacie się, że wszędzie: tak we Francji jak w Niemczech, we Włoszech, jak w Stanach Zjednoczonych - wszędzie, gdzie ludzkość dzieli się na uprzywilejowanych i uciśnionych, w łonie klasy robotniczej rozwija się potężna praca, zdążająca ku obaleniu niewolnictwa, narzuconego przez feudalizm kapitalistyczny, ku wzniesieniu nowej budowy społecznej na podwalinach sprawiedliwości i równości. Lud nie zadawala się już obecnie rozdzierającymi serce pieśniami, w których wyrażała się dola niewolnika XVIII stulecia. Dziś lud stanowczo dąży do wyzwolenia, z całem poczuciem własnej siły, nie cofa się przed żadną przeszkodą. Myśl jego nieustannie pracuje nad wytworzeniem takiej formy życia, któraby zapewniała wszystkim szczęście, a nie wyrodziła się w klątwę dla trzech czwartych ludzkości. Lud mierzy się z najzawilszymi sprawami społecznymi, pracuje nad ich rozwikłaniem, a przy tej pracy kieruje się zdrowym rozsądkiem, darem spostrzegawczym i ważkiem doświadczeniem.

Lud organizuje się w związki oparte na samopomocy, które porozumiewają się z robotnikami innych krajów, i skuteczniej niż najwymowniejsi prorocy filantropji przygotowuje nadejście dnia powszechnego pokoju, - dnia, w którym wojny staną się niemożliwe. Aby wiedzieć, co czynią jego bracia i porozumiewać się z nimi - lud utrzymuje swą prasę robotniczą, ale kosztem jakich to ofiar, jakich wyrzeczeń i wysiłków! Wreszcie -o gdy wybije godzina - lud dźwiga się, powstaje i, zalewając krwią własne barykady, idzie w bój o wolność i prawa; skoro je już wywalczy, kto wie, czy klasy posiadające i rządzące nie potrafią obrócić ich znowu ostrzem przeciwko pracującym, czy nie przekują ich w przywileje dla siebie. Ileż to nieustannych a wytrwałych wysiłków! Jakaż to niezmożona walka! Jaka olbrzymia praca, praca, którą trzeba ciągle przerywać, aby uzupełniać szeregi, zdziesiątkowane kulami i kartaczami; przerywać po to, by zastąpić zbiegów, którzy nie wytrzymali trudu walki i prześladowań; niekiedy zaś po to, by powrócić do teoretycznych studjów społecznych, przerwanych wskutek olbrzymich strat w pracownikach". Redaktorami gazet dla ludu pracującego są jednostki, zmuszone ujmować sobie snu i strawy, byle tylko zdobyć jakieś okruchy wiedzy! koszty agitacji spadają na barki biedaków, oddających na ten cel ostatni grosz, a wszystko to pod grozą nieustannego strachu, że tą ofiarnością mogą doprowadzić własną rodzinę do ostatecznej nędzy, jeśli pracobiorcy nie spodoba się, że "jego robotnik, jego niewolnik - jest socjalistą". Wiecie już tedy, co was czeka u wstępu pracy wśród ludu.

Ileż to razy, wśród zmagań bez końca, padając pod brzmieniem wydarzeń, zadawał sobie lud następujące pytanie: Gdzież jest ta młodzież, kształcona na nasz rachunek, żywiona i odziewana naszym kosztem przez czas trwania nauki? ta młodzież, dla której wznosiliśmy domy, akademje, muzea, nie rozprostowując nigdy grzbietu, z wiecznie pustym żołądkiem; dla której myśmy drukowali w ciężkim mozole księgi, dla nas niedostępne? Gdzież profesorowie, owi pionierzy nauk wyzwolonych, w których pojęciu ludzkość nie warta tyle, co rzadka odmiana gąsienic? Gdzież ci ludzie, którzy wciąż krzyczą o wolności, a nie decydują się nigdy stanąć w obronie naszej, rzekomo przez siebie głoszonej, wolności? Gdzież ci pisarze, malarze, poeci, owa obłudna banda, która ze łzami w oczach mówi o ludzie, a nigdy nie próbuje dopomóc mu w ciężkiej walce?

Jedni poprzestają na płochliwej obojętności, inni, liczniejsi, gardzą ludem "bydłem" i gotowi zgnieść go, gdyby tylko poważył tknąć ich przywilejów". Zdarzy się co prawda czasem jakiś junak, marzący o szczęku oręża i barykadach, spragniony silnych wrażeń, lecz niechno się przekona, jak uciążliwa droga wiedzie ku barykadom, niech dowie się, że cel jego, wieniec laurowy, gęsto będzie przewijany cierniami, - a wyrzeknie się walki o wyzwolenie ludu. Będzie to zazwyczaj jednostka ambitna, która pokusi ,się wyzyskać położenie pracującego ludu dla celów osobistych, a z chwilą, gdy lud domagać się od niego będzie wprowadzenia w życie głoszonych zasad - on pierwszy rzuci nań kamieniem potępienia. Będzie on nawet zdolny skierować lufy armat na ten "tłum nikczemny", jeżeli ten odważy się podnieść głowę, nie czekając na sygnał ambitnego junaka. Dodajcie do tego bezmyślne natrząsanie się nad walką o wyzwolenie klasy pracującej i wyniosłą dlań pogardę, przeważającą w naszem społeczeństwie, a będziecie mieli dokładny obraz tego, co obecnie daje młodzież burżuazyjna ludowi, czem dopomaga mu w przeprowadzeniu rewolucji społecznej.

*

I zapytacież jeszcze: "Co czynić?" Co czynić obecnie, gdy nic jeszcze nie zrobione, gdy nawet całej armji sił młodych, chętnych ofiarować zdolności, energję i talenta - nie starczyłoby na to by ludowi dopomóc w dokonaniu olbrzymiego dzieła? Wy, zwolennicy czystej nauki, którzy przejęliście się zasadami socjalizmu i zrozumieli znaczenie zbliżającej się rewolucji - czyż wy tego nie widzicie, że całą waszą naukę zastąpić muszą nowe, zgodne z życiem zasady, że i w waszej dziedzinie konieczna jest rewolucja, wybiegająca daleko poza przewrót w prądach naukowych wieku XVIII? Czyż nie zdajecie sobie sprawy z tego, że wykład historji, tak jak się jej dziś naucza - to bajki o wielkości monarchów, dzieje wodzów i parlamentów, że należy zastąpić je historją ludu, dziejami rewolucji ludzkości? że ekonomja społeczna dzisiejsza, która bierze w obronę wyzysk kapitalistyczny, musi zarówno w założeniu jak i w niezliczonych komentarzach ulec zmianie? że rewizji i zmianie ulec muszą: antropologja, socjolog]a i etyka, że nawet nauki przyrodnicze wymagają nowego oświetlenia, w którem i sposób pojmowania zjawisk przyrody i metoda wyjaśniania ich będą całkowicie zmienione? Cóż, czy za mało pracy przed wami? Wiedzę waszą i siły wasze oddajcie w służbę nowej nauce. Przede wszystkiem zaś żelazną ścisłością logiczną dopomóżcie nam obalić odwieczne przesądy, utworzyć syntetycznie podstawy organizacji udoskonalonej ; nauczcie nas formułować" nasze przekonania z tą niezachwianą pewnością, jaka przystoi naukom ścisłym; wskażcie swoim przykładem, jak prawdzie nieść życie w ofierze.

Wy, doktorzy, których ciężkie doświadczenia zmusiły do zrozumienia socjalizmu, powtarzajcie nam dzień w dzień, że ludzkość wyradza się, że zginie, jeżeli warunki życia i pracy nie ulegną zmianie, że wasze leki są bezsilne, dopóki 99% ludzkości marnieje w warunkach bytu, sprzecznych zupełnie z nakazami medycyny, że należy wyrwać z korzeniem same przyczyny chorób, że są na to sposoby. Ujmijcie za skalpel, pewną ręką dokonajcie sekcji na chylącem się ku rozkładowi społeczeństwie dzisiejszem i dowiedźcie nam, że racjonalne życie nie jest nieosięgalną fikcją, że nie należy się ociągać z amputacją zgangrenowanego członka, jeżeli zagraża życiu całego organizmu. Wy zaś., którzy przemyśliwacie nad sposobami zastosowania nauki do wytwórczości technicznej - podzielcie się z nami szczerze wynikami waszej pracy. Powiedzcie temu, kto nie ma odwagi zerwać z ustrojem dzisiejszym, ile zarodków nowych odkryć tkwi w wiedzy społecznej, czem staćby się mógł przemysł przy racjonalnych, sprawiedliwych warunkach pracy i do jakich dzieł człowiek byłby zdolny, gdyby nie ustawał w doskonaleniu metod wytwórczości. Intuicję i zmysł praktyczny nam poświęćcie, talent organizatorski oddajcie na usługi rzeszy pracujących, a nie wyzyskiwaczy.

Wy zaś, poeci, malarze, rzeźbiarze, muzycy, zdolni zrozumieć, czem jest wasze powołanie, jakie są zadania sztuki, złóżcie pióro, pędzel, długo na ołtarzu obrazach, przykuwających rysunkach, porywających dźwiękach - tytaniczne zapasy ludu z gnębicielami, tchnijcie w serca młodzieży dzisiejszej bodaj cząstkę tego ognia rewolucyjnego, który ogarniał naszych przodków, powiedzcie kobiecie, jak piękną i wzniosłą będzie działalność jej męża, gdy życie swe odda dziełu społecznego wyzwolenia. Przedstawcie społeczeństwu w jaskrawych barwach całą potworność życia obecnego, zmuście je do zastanowienia się nad przyczynami tej potworności.

Odmalujcie życie, jakieby było, gdyby się nie trzeba co krok potykać o nieprawość i nikczemność ustroju społecznego.

Słowem - wy wszyscy, którzy chlubicie się wiedzą i talentem, jeżeli nie zamarło w was do cna ludzkie uczucie - obowiązkiem waszym pracować ku pożytkowi poniżonych i pokrzywdzonych. Brak im was, oni na was czekają. Zwróćcie się do nich, nie jako nauczyciele, lecz jako towarzysze broni; nie po to, aby kierować nimi, lecz by czerpać natchnienie w nowem dla siebie środowisku; nie pouczać, lecz wchłaniać w siebie zew mas, przewidywać i wypowiadać ich dążenia. Stańcie do tej pracy z młodzieńczym zapałem, starajcie się w czyn zamienić te prawdy, któremi lud was natchnął.

Wtedy i tylko wtedy żyć będziecie życiem sprawiedliwym w całym tego słowa znaczeniu. Każde wasze usiłowanie w tym kierunku obfitować będzie w bogate wyniki; a harmonja, która nastąpi wówczas między waszymi czynami i nakazem sumienia - zbudzi w was siły, jakich istnienia nie przeczuwacie dotychczas. Cóż może być wznioślejszego nad bój w imię prawdy, sprawiedliwości, równości, bój ręka w rękę z ludem roboczym?

4.

Przekonywałem młodzież klas posiadających w trzech długich rozdziałach, że jeżeli jest śmiała i szczera, to z dylematem, przed którym ją życie postawi, upora się w ten sposób, że wstąpi w szeregi socjalistyczne i pracować będzie w imię rewolucji socjalnej. Przecież to takie proste! A jednak - ileż to trzeba zburzyć przesądów, ile obalić sofizmatów i uprzedzeń, mówiąc o tej sprawie z młodzieżą sfer burżuazyjnych. Łatwiej przyjdzie mi porozumieć się z tobą, młodzieży z ludu. życie skłania was samo do tego, byście zostali socjalistami, jeżeli rozpatrujecie się krytycznie o tem, co was otacza. Wszakże to lud wytworzył spółczesny socjalizm. Myśliciele, pochodzący z burżuazji, przyoblekli go jeno w szatę formuły naukowej, dali mu podstawy filozoficzne, lecz istotne zasady socjalizmu są tworem myśli ludu pracującego. A czyż to nie sam lud, skupiony w organizacjach robotniczych wypracował racjonalny program Międzynarodówki, który stanowi główną naszą siłę? Pisarze spółdziałający przy jego ułożeniu, kształtowali jedynie te myśli i żądania, które widzieli w łonie klasy pracującej. Należeć do klasy robotniczej, a nie poświęcić się sprawie socjalistycznej - to znaczy działać wbrew własnym interesom, zaprzeczać podstawy własnego bytu i swego posłannictwa historycznego.

Czy pamiętasz te czasy, kiedy to jeszcze dzieckiem będąc, wybiegałeś w chłodny dzień, bawić się w ciemnym zaułku? Przez lichutką odzież mróz na wskroś cię przenikał, a nogi przemakały w podartych buciętach. Już wówczas, przyglądając się zdała wypasionym i bogato odzianym dzieciom, wiedziałeś doskonale, że ty i twoi koledzy stoicie wyżej rozumem, energią, samodzielnością od tamtych, z góry na was spoglądających, elegancików. Lecz podczas kiedy tobie kazano pracować po dwanaście godzin na dobę w brudnym warsztacie, gdzie przy pilnowaniu równomiernego ruchu maszyny - sam stawałeś się maszyną, - ci wybrańcy losu nabywali naukę w szkołach, gimnazjach, uniwersytetach. Dzisiaj zaś te dawne dzieci, mniej od siebie uzdolnione, lecz wyżej wykształcone, zostały twymi chlebodawcami i używać będą wszelkich uciech życia, wszystkich owoców cywilizacji. A ty? Czego się możesz od życia spodziewać? Mieszkasz w izbie zimnej i wilgotnej, w której gnieździ się 5-6 osób; żywisz się tylko chlebem i kartoflami i jakąś czarną lurą, zwaną kawą. I czy masz czas pomyśleć o czymkolwiek, coby nie było troską o to, czy starczy na czarny chleb i ciemny kąt? Czy i ty masz pędzić tę marną egzystencję, jaką wlekli przez lat 30-40 ojciec twój i matka; czyż i ty całe życie po to masz tylko pracować, by umożliwić nielicznym wybrańcom korzystanie z dobrobytu, nauki, sztuki, a samemu kłopotać się nieustannie tylko o kawałek chleba? czy i twoim ma być losem wyrzeczenie się wszystkiego, co życie czyni pięknem, aby tylko zapewnić pierwszeństwo garstce próżniaków? czyż i ty masz pracować wiecznie, aż do utraty sił i zaznać w zamian jedynie biedy, a nawet i nędzy w czasie bezrobocia?

Zdarzyć się może, że pogodzisz się z losem i, nie widząc sposobu poprawienia sobie doli, powiesz: "Całe pokolenia znosiły taki los i ja także muszę go znosić, bo nie mam siły buntowania się przeciwko temu. A zatem, będę dalej pracował, losu nie odmienię, co ma być to będzie!"

Niechże i tak będzie - poczekaj, aż życie samo nauczy cię rozumu.

Nadejdzie dzień strasznego kryzysu, który zmiecie od razu całą gałąź przemysłu, a tysiące robotników pozbawi zarobku. Rodziny ich będą ginąć z głodu. Ty będziesz naturalnie ze wszystkich sił walczyć przeciwko tej biedzie. Lecz doczekasz niebawem, że żona twoja, dziecko twoje rozchorują się z niedostatku, nikną w twych oczach z braku żywności i opieki, schną powoli i cicho zamierają w ciemnym kącie. A życie, zgoła obojętne na te ofiary, kipi w bogatych, pełnych słońca dzielnicach wielkiego miasta, niosąc zdrój rozkoszy i radości ulubieńcom losu. Wtedy zrozumiesz całą nikczemność ustroju obecnego, zastanowisz się nad przyczynami kryzysów i nędzy, pojmiesz cały ogrom niesprawiedliwości, która tysiące ludzi wydaje w ręce kilku chciwych kapitalistów, trwoniących cale życie w próżniactwie. Wtedy przyznasz słuszność socjalistom, którzy ci mówią o konieczności zupełnego, sięgającego podstaw, przekształcenia dzisiejszego ustroju społecznego.

Kiedy pracobiorca zmniejszy ci zarobek, aby nie wydać tych kilku groszy, którymi zaokrąglić chce fortunkę - a ty spróbujesz zaprotestować, on ci,z góry odpowie: "Jeżeli nie chcesz pracować za tę cenę, możesz żyć powietrzem!"

Wtedy to zrozumiesz, że twój pracobiorca nie tylko chce cię odrzeć ze skóry, lecz uważa cię za istotę niższego rzędu; nie dość mu, że dzięki posiadanemu kapitałowi - materialnie trzyma cię w szponach – chciałby pod każdym względem wziąć cię w niewolę. Wówczas - albo poddasz się i wyrzekniesz ludzkiej godności, w milczeniu znosić będziesz każde upokorzenie; albo też krew uderzy ci do głowy, nabierzesz wstrętu do pracy, zbuntujesz się, a wydalony przez pracobiorcę zrozumiesz, że mają słuszność socjaliści, mówiąc: "Powstań, powstań przeciwko niewoli ekonomicznej, temu źródłu wszelkiej niedoli!" Staniesz wtedy w szeregach socjalistycznych, będziesz z nami społem zwalczał wszelaką niewolę: ekonomiczną, polityczną i społeczną.

Pewnego dnia dowiesz się o losie, jaki spotkał młodą dziewczynę, którą gorąco pokochałeś za otwarte, szlachetne wejrzenie, za zgrabną postać i ożywioną rozmowę. Oto po wielu latach głodu i nędzy postanowiła opuścić wieś i udać się do miasta na zarobek;' wiedziała, jak ciężka jest walka
o byt, lecz ufała, że uczciwie zapracuje na kawałek chleba. W mieście zaczął się . do niej umizgać zamożny młodzieniec, opętał ją namową - oddała mu się z całą namiętnością czystej, młodej duszy. Po roku biedna dziewczyna znalazła się na bruku z dzieckiem. Nie upadła na duchu, dalej walczyła, lecz nie zniosła nędzy i cierpienia; umarła w szpitalu... Co wtedy zrobisz? Czy pocieszysz się marnymi słowami: "Nie pierwsza ona i nie ostatnia" i udasz się z kolegami do szynku, gdzie nieprzystojnymi słowami będziesz, ubliżał pamięci nieszczęśliwej dziewczyny? Gzy też, wzburzony do głębi duszy będziesz szukał niegodziwego uwodziciela i pomsty za zbrodnię? W każdym razie zastanowisz się nad przyczynami podobnych faktów, co dnia się powtarzających, i zrozumiesz, że z tego położenia niema wyjścia. dopóki społeczeństwo rozpada się na uciśnionych pracowników i leniwych sybarytów z bydlęcymi skłonnościami. Przekonasz się, że wyrównać tę przepaść jest rzeczą konieczną i staniesz w szeregach socjalistów.

A wy, kobiety z ludu, czyż możecie patrzeć obojętnie na to co się dzieje? Czy gładząc jasną główkę czule przytulonego dziecięcia, nie pomyślałyście o losie, jaki je nieuchronnie czeka przy dzisiejszym ustroju społecznym? Czy chcecie, aby synowie wasi marnieli podobnie ojcom, całe życie, spędzając w trosce o kawałek chleba, pozbawieni wszelkiej uciechy prócz szynku?

Czy chcecie, aby wasz syn i mąż byli zawsze we władzy pierwszego lepszego, któremu ojciec pozostawił kapitał, ten środek wyzysku? Czy zgodzicie się na to, aby wasi najbliżsi byli żerem armatnim, niewolnikami kapitalistów, nawozem, użyźniającym pola bogaczy?

Nie, po tysiąckroć nie! Wiem, jak byłyście przejęte, gdy wasi mężowie odważnie rozpoczęli strajk, a potem przyjęli pokornie poniżające warunki, podyktowane nadętym tonem przez opasłego mieszczucha! Wiem o tym, że zachwycałyście się tymi kobietami, które podczas powstań ludowych szły w pierwszym szeregu i wystawiały piersi na bagnety żołnierzy! Z jaką to czcią, z jaką dumą powtarzacie imię kobiety, która strzeliła do despoty za to, iż poważyć się znieważyć uwięzionego socjalistę. Wiem, z jakiem wzruszeniem czytałyście o odwadze kobiet, które pod gradem kul stanęły na ulicach Paryża i zagrzewały mężów do bohaterskich czynów. Kobiety współczesne, połączycie się z tymi, którzy pracują nad wywalczeniem lepszej przyszłości.

Uczciwi młodzieńcy, włościanie, robotnicy, urzędnicy, żołnierze, wy wszyscy zrozumiecie wasze prawa i przyjdziecie do nas. Przyjdziecie pomagać waszym braciom, prostować ścieżki przed pochodem rewolucji, która zniesie niewolnictwo, obali stare tradycje, otworzy nowe widnokręgi przed człowiekiem, da wolność prawdziwą, prawdziwą równość, da wszystkim pracę, wszystkim udostępni korzystanie z owoców pracy i utrwali normalne, szczęśliwe życie! Nikt nam wówczas nie powie, że jesteśmy maleńką garstką, niezdolną osiągnąć zamierzonych celów. Policzmy, ilu nas, ofiar niesprawiedliwości... Chłopi!... Nas, którzy pracujemy na innych, poprzestajemy na owsie, a pszenicę zostawiamy panu, całe miliony, stanowimy przeważającą większość ludności. Robotnicy... nas, chodzących w łachmanach, a wyrabiających jedwabie i aksamity dla bogaczy, także niemało; z chwilą, gdy gwizdek fabryczny daje nam krótką chwilę odpoczynku, zalewamy, na podobieństwo burzliwego morza, ulice i place miast wielkich. Cierpiący i uciśnieni, jesteśmy groźną siłą, oceanem zdolnym wszystko zatopić. Wystarczy, abyśmy chcieli, a w jednej chwili wywalczymy szczęście całej ludzkości.

Subiektywna relacja ze spotkania w sprawie Biblioteki UG

2009-06-26T03:52:00.000-07:00

"Norma ma zawsze (...) durną-- górną i dolną granicę" - z wypowiedzi p. kierownik BUG.

"Dnia 17 czerwca w budynku Rektoratu UG odbyła się rozmowa studentów i doktorantów z przedstawicielami władz Uniwersytetu i kierownictwem BUG. Podstawą do dyskusji było pismo wystosowane przez OKUPE dotyczące potrzeb zgłaszanych przez część użytkowników biblioteki.

Na początku spotkania p. Rektor Włodarski zgłosił potrzebę rozmów i zawierania kompromisów, a także podziękował studentom i doktorantom za to, iż w czasie wykładu minister Kudryckiej wyrazili oni swój sprzeciw wobec proponowanej przez nią reformy. Władze UG również nie mają interesu w wyeliminowaniu wielokierunkowości kształcenia czy w pogorszeniu jego jakości i dostępności.

Kierownictwo biblioteki, jak i władze, ze zrozumieniem odniosły się do tych postulatów, które traktowały o bezpośredniej wygodzie użytkowników: potrzebie spożywania napojów w budynku, czy niezgodzie na rozpakowywanie laptopów przed wejściem do BUG. Mimo to, priorytetem dla kierownictwa BUG i władz UG okazało się tzw. bezpieczeństwo, przez co należy rozumieć większy rygor w bibliotece. Co chwila przytaczano mrożące krew w żyłach opowieści o książkach przetrzymywanych w szafkach, chowanych po kątach, czy wynoszonych w torbach (jak przyznały panie z dyrekcji BUG, książka w torbie jest odporna na czujnik w bramce). Na pytanie, czy patologii tych nie wyeliminowałby wzrost ilości książek dostępnych do wypożyczenia zamiast tylko do wglądu w czytelni, uzyskaliśmy odpowiedź, iż w tym celu trzeba by zwiększyć księgozbiór, a nowe książki... nie zmieściłyby się na półkach! Po raz kolejny potwierdzono, iż nowy budynek biblioteki swoją pojemnością nie pozwala na przechowywanie tam zbiorów książkowych. Rocznie przyrasta 100 nowych regałów książek i wkrótce ma zabraknąć miejsca na nowe pozycje, których i tak według możliwości budżetowych nie może być więcej niż 5 z danego tytułu, nawet, jeśli są to podręczniki. W planach BUG jest wygospodarowanie miejsca na magazyny w pokojach na parterze, ale i te możliwości są znacznie ograniczone (większość użytkowników zapewne wie, że najwięcej jest pozycji w liczbie "1"). Tymczasem ma zostać wprowadzona możliwość negocjacji z bibliotekarzem wypożyczenia książek czytelnianych oznaczonych niebieską naklejką na grzbiecie. Wzrostowi obiegowości księgozbioru ma służyć także możliwość zamówienia przez kolejnego wypożyczającego książki przed terminem jej zwrotu. W takim wypadku aktualny posiadacz książki otrzymałby przez internet polecenie natychmiastowego zwrotu książki pod karą pieniężną(!). Na wątpliwości zgłaszane przez uczestników spotkania co do takiej formy zwiększania "przepustowości" zbiorów (można przecież choćby nie odebrać e-maila w terminie, nie mówiąc już o niewygodzie zwrotu w danym momencie), odpowiedź dyrekcji BUG była prosta: "Jeśli ktoś nie odbiera e-maili, to jest to jego problem".

Ciekawym argumentem dla zaostrzonego rygoru w bibliotece była informacja p. Rektora, że osoby bezdomne wnoszą do jej budynku denaturat. Co do innych napojów, zapowiedziano wprowadzenie "tymczasowo" zgody na wchodzenie do biblioteki z wodą niegazowaną w zakręcanej butelce. Zapowiedziano też dość kontrowersyjne posunięcie, jakim jest wprowadzenie kolejnego automatu z napojami, co trąci widmem następnego budynku ogarniętego monopolem pewnego giganta na tym rynku. Ogólnie wyrażono brak zaufania do użytkowników biblioteki, a także do bibliotekarzy. Również nieszczęsne 2 złote w szafce bierze się ponoć z wcześniejszych kradzieży żetonów szafkowych (obecnie zamiast żetonów masowo giną breloczki). Mimo to dzięki sugestiom w postaci petycji władze zaakceptowały potrzebę użytkowników laptopów do przynoszenia ich w torbach zamiast luzem i zakaz wnoszenia toreb ma nie dotyczyć już pokrowców na laptopy. Natomiast zamiast kiepskich jakościowo "jednorazówek" zakupionych w szatni można będzie przynieść z domu swoje przezroczyste torby lub kupić mocną torbę "firmową" UG.

Kolejne, kosmetyczne już, zmiany w bibliotece zapowiedziane przez dyrekcję, to zmiana rozstawienia stołów w czytelni na takie, które uniemożliwią grupowe rozmowy (sic) oraz wprowadzenie dyżuru dyrekcyjnego w BUG, podczas którego można będzie zgłaszać swoje troski użytkownicze. Wszystkie wspomniane zmiany mają wejść w życie od września.
P. prorektor Mendel w imieniu władz UG zaprosiła studentów i doktorantów do głośnego wypowiadania na bieżąco swoich uwag co do funkcjonowania biblioteki i innych części kampusu.

Przy okazji p. prorektor d/s studiów doktoranckich przedstawiła folder z propozycjami Deklaracji Praskiej. Deklaracja ta bardzo ogólnikowo i w konwencji eurobełkotu przedstawia edukację w kategoriach inwestycji państwa, określa minimum wydatków państwowych na edukację na poziomie 2% PKB i proponuje władzom państw "przekierowanie zasiłków dla bezrobotnych na cele pokrycia wydatków osób wracających na uniwersytety". Jednocześnie występuje "przeciwko protekcjonizmowi w Europie" i wypowiada się o uczelniach jako przedsiębiorstwach, a o wiedzy jako o "własności intelektualnej". Autonomię mają uczelniom zapewnić uchwały ogólnoeuropejskie."

- Andrzej

Awangarda Akademii zaprasza na „Lato Oporu”

2009-06-15T07:08:00.000-07:00

W związku z wybuchem strajków na uniwersytetach w Niemczech, Awangarda Akademii zaprasza Cię na film „Lato Oporu” WNS S207 18.06 14:30 Elegancki ubiór nie obowiązuje. Obowiązuje myślenie. Jeśli dasz radę, masz w sobie ciut aktywizmu, to być może po filmie zaprosimy Cię na krótką dyskusję. Do niczego Ci się to nie przyda. Więcej informacji: KN Na Styku.

Za plakaty dziękujemy przyjaciołom z Wrocławia z grupy "NIE dla komercjalizacji uczelni!"

Spotkanie z panią dyrektor Biblioteki Głównej i wręczenie petycji z podpisami

2009-05-27T02:02:00.000-07:00

W dniu 22 maja 2009 przedstawiciele OKUPE złożyli na ręce pani dyrektor Grażyny Jaśkowiak petycję podpisaną przez prawie 700 osób (studentów, doktorantów, pracowników UG). Na spotkaniu obecna była również zastępczyni dyrektora odpowiedzialna za system udostępniania księgozbiorów. Wręczając petycję zaproponowaliśmy, aby została ona potraktowana jako punkt wyjścia do szerszej dyskusji na temat funkcjonowania Biblioteki Głównej i zasad korzystania z księgozbioru. Zaznaczyliśmy, że treść petycji została opracowana przez grupę studentów, doktorantów i nauczycieli akademickich i jest zbiorowym głosem osób niezadowolonych z zasad panujących w Bibliotece Głównej.

W trakcie rozmowy poruszyliśmy większość kwestii, które zostały zawarte w petycji, m.in.:

zakaz wnoszenia do czytelni laptopów w torbach
zakaz wnoszenia do czytelni wody mineralnej
brak możliwości wypożyczania książek, których wszystkie egzemplarze przypisane są do czytelni
reorganizacja przestrzeni czytelni i możliwość zastąpienia krzeseł wygodnymi fotelami

W odpowiedzi na nasze postulaty ze strony dyrekcji padły m.in. argumenty:

o konieczności ochrony księgozbioru i materialnej odpowiedzialności za zniszczone książki, jaką ponosi dyrekcja przed kanclerzem
o nieodpowiedzialnym zachowaniu czytelników, którzy chowają książki do szafek w szatni lub przestawiają na inne półki w celu późniejszego z nich korzystania
o niszczeniu i kradzieżach książek
o stwarzaniu zagrożenia przez wnoszenie plecaków i toreb do czytelni, które np. mogą wplątywać się w kable i przewody
o braku wystarczających funduszy na wprowadzenie nowoczesnych systemów ochrony i zabezpieczeń
o braku wystarczającej przestrzeni w perspektywie rozbudowy kampusu i wzrastającej liczbie czytelników
o zdarzających się sytuacjach nieprzyjemnych wynikających z negatywnego zachowania się czytelników, którzy mają poczucie anonimowości, gdyż nie muszą się rejestrować przy wejściu do biblioteki (czytelni)

Po godzinnej rozmowie z panią dyrektor odnośnie powyższych kwestii, zaproponowaliśmy, aby rozmowę w oparciu o konkretne problemy kontynuować na spotkaniu z doktorantami, które planowane jest na 17 czerwca 2009 w rektoracie z inicjatywy pani prof. M. Mendel (prorektor ds. kształcenia). Mamy nadzieję, że na tym spotkaniu uda się wypracować jakieś konkretne rozwiązania problemów przez nas poruszonych w petycji.

Zachęcamy studentów i studentki oraz przedstawicieli samorządu studenckiego do zgłaszania odpowiednim władzom UG chęci wzięcia udziału tym w spotkaniu, gdyż w chwili obecnej jest ono przewidziane jedynie dla doktorantów.

Warszawa: Konferencja na temat przyszłości edukacji w Polsce

2009-05-25T06:13:00.000-07:00

W Warszawie 6 czerwca odbędzie się konferencja na temat Procesu Bolońskiego.

W programie:

Prezentacja działań przeciwników prywatyzacji edukacji:

Grupa "Odzyskaj swoja edukacje" - Wroclaw http://odzyskajedukacje.wordpress.com/

OTWARTY KOMITET UWALNIANIA PRZESTRZENI ÉDUKACYJNYCH - Gdańsk http://www.okupe.blogspot.com/

Inicjatywa Przeciwko Płatnym Studiom - Kraków

Nieformalna Grupa Antybolońska - Warszawa

Wykład / Dyskusja: Edukacja - opium intelektualistów
Rola edukacji w reprodukcji stosunków klasowych. Prowadzi Oskar Szwabowski
+ Podstawowe informacje o Procesie Bolońskim

Prezentacja o protestach w innych krajach Europy i o ruchach przeciw komercjalizacji edukacji w Ameryce Łacińskiej

W konferencji weźmie udział m.in. Grupa "Odzyskaj swoją edukacją", Inicjatywa Przeciwko Płatnym Studiom, Otwarty Komitet Uwalniania Przestrzeni Edukacyjnych (Okupe), Nieformalna Grupa Antybolońska oraz Związek Syndykalistów Polski.

6 czerwcaUFA
al. Solidarności 62
Warszawa
godz. 11:00 - 19:00

Tydzień Działań minął, ale wciąż dzieje się dzieje...

2009-05-08T08:36:00.000-07:00

Ostatnia audycja Altergodzina (szczegóły: Centrum Informacji Anarchistycznej) poświęcona została problemom tajnych więzień/obozów oraz... kampusów. Po raz kolejny było więc o Światowym Tygodniu Działań. Wrocławscy aktywiści mówili o działaniach we Wrocławiu, ale było też o Gdańsku. Co ciekawe, mimo że tydzień zakończył się, okupacja chorwackich uczelni wciąż trwa!

„Dwudziestego kwietnia rozpoczął się protest studencki w Chorwacji. Przybrał on formę okupacji Wydziału Filozoficznego Uniwersytetu w Zagrzebiu. Następnie strajk objął 20 innych wydziałów na różnych uczelniach w kilku miastach kraju. Protekstujący studenci domagają się bezpłatnej nauki dla wszystkich i protestują przeciwko komercjalizacji edukacji. Żądają zniesienia wszystkich opłat za studia na każdym poziomie. W chwili gdy pod demokratycznym kodem partycypacji, bez debaty publicznej, likwiduje się równe prawo wszystkich do nauki, chociaż jest to uniwersalny i obowiązujący cel cywilizacyjny potwierdzony w Deklaracji Praw Człowieka mamy obowiązek bronić tego prawa nie tylko we własnym imieniu, ale w imieniu społeczeństwa jako całości. Prawo do nauki uważamy za niezbędny element demokracji jeżeli ma ona być czymś więcej niż tylko nazwą. Deklarują studenci z Zagrzebia.” 8:26-9:20 min.

Chorwaccy studenci otrzymują coraz więcej poparcia ze świata (patrz: Krytyka Polityczna)

Przebieg Światowego Tygodnia Działań

2009-05-03T08:58:00.000-07:00

Wybór na podstawie informacji ze strony: www.emancipating-education-for-all.org

20. kwietnia

Heidelberg (Niemcy) Demonstracja studentów przeszła ulicami starego miasta, aby zakończyć się zgromadzeniem podczas którego domagano się bezpłatnego dostępu do edukacji, wprowadzenie w życie założeń demokracji partycypacyjnej na wszystkich etapach procesu decyzyjnego w ramach uniwersytetu, a także zniesienia czesnego. Co ważne, studenckie problemy omawiane były w szerszej perspektywie, jako dotyczące zarówno pracowników, bezrobotnych i emerytów.

Tampere (Finlandia) Na budynku uniwersytetu wywieszono transparent „Uniwersytet należy do każdego”. Odbyła się seria dyskusji dotyczących szeroko pojętych kwestii studenckich (choć podejmowano też problemy ogólnospołeczne): od sytuacji materialnej studentów do zarządzania przestrzenią uniwersytecką. Otwarcie Tygodnia Akcji wzbogaciły pokazy filmów dokumentalnych m.in. "Money as Debt".

Zagrzeb (Chorwacja) Niezależna studencka grupa (The Independent Student Initiative for the Right to Free Education) dokonała pokojowej okupacji Wydziału Filozofii. Studenci domagający się bezpłatnej edukacji dla wszystkich przerwali zajęcia i odbywające się egzaminy, aby zamiast formalnych zajęć przeprowadzić serię dyskusji, wykładów i pokazów filmowych.

Salzburg, Innsbruck, Graz, Bregenz, Linz, St. Pölten, Klagenfurt, Burgenland (Aurtia) Przez Austrię przeszła fala protestu przeciw rządowym planom cięć budżetowych w oświacie. Tylko w samym Salzburgu prawie 3000 studentów i uczniów protestowało przeciwko Procesowi Bolońskiemu i komercjalizacji edukacji.

Münster (Niemcy) Dzień promocji Światowego Tygodnia Działań rozpoczął się przy muzyce a zakończył teatrem ulicznym.

Hamburg (Niemcy) Na Wydziale Pedagogiki, Sportu i Psychologii (dotknięty cięciami budżetowymi rzędu 11%) rozpoczęto serię alternatywnych seminariów i dyskusji dotyczących m.in. edukacji publicznej jako dobra wspólnego oraz antypedagogiki. Odbyły się także warsztaty tworzenia plakatów.

Sabadell (Katalonia/Hiszpania) Połączonymi siłami studentów czterech szkół rozpoczęto okupację l'Escola Industrial.

21. kwietnia

Tampere (Finalndia) Studenci rozdawali darmową zupę w ramach bojkotu restauracji firmy Sodexo znajdującej się w budynku uniwersytetu. W ramach kilku grup czytano i dyskutowano teksty m.in. Bourdieu i Gramsciego. Zorganizowano także pokaz filmowy.

Casablanca (Maroko) Pokazy filmowe dotyczące edukacji publicznej.

Zagrzeb i Zadar (Chorwacja) Ciąg dalszy pokojowej okupacji Wydziału Filozofii połączonej z alternatywnym programem edukacyjnym. W ramach akcji solidarnościowej studenci z Zadaru także rozpoczęli okupację uniwersytetu i zorganizowali własny program edukacyjny. Ich akcja spotkała się z poparciem wśród części profesorów, a nawet rektora.

Münster (Niemcy) Studenci rozbili obóz protestacyjny przed zamkiem, Obóz ten stał się miejscem publicznej debaty i przygotowań do narodowego tygodnia akcji w czerwcu.

Marburg (Niemcy) Punkt informacyjny na kampusie oraz publiczne wykłady.

Wrocław (Polska) Pracownikom Uniwersytetu Wrocławskiego studenci i studentki przesłali list, w którym zachęcali do zabierania głosu w sprawie stanu edukacji. Zapewnili ich także o swoim poparciu w przypadku, jeżeli zechcą podjąć działania na rzecz przywrócenia znaczenia edukacji.

22. kwietnia

Kopenhaga (Dania) Studenci wzięli udział w światowym flash mobie, który przerodził się w okupację budynku administracji uniwersyteckiej. Trwają prace nad stworzeniem studenckiego projektu reformy.

Nowy Jork (USA) Studenci City Collage of New York o godzinie 14:00 opuścili zajęcia w proteście przeciwko podnoszeniu opłat za studia oraz dla upamiętnienia strajku studenckiego z 1969 roku.

Tampere (Finlandia) Rozpoczęto okupację uniwersytetu. Studenci wyrażają sprzeciw wobec Procesu Bolońskiego i faktu, że przestrzeń uniwersytecka przestała należeć do nich, a stała się przestrzenią korporacji.

Marburg (Niemcy) Dokonała się kolejna odsłona światowego flash mobu, po którym rozpoczęto dyskusję nad stanem systemu oświaty i skutkami jego komercjalizacji.

Heidelberg (Niemcy) Światowy flash mob przyciągnął grupę ponad 100 studentów, którzy ruszyli w pogoń za "złodziejami" bezpłatnej edukacji.

Vermont (USA) Pracownicy i studenci podjęli próbę negocjacji z administracją uniwersytetu m.in. w sprawie cięć budżetowych i zwolnień. Rektor odmówił współpracy, zaś protestantom zagrożono aresztowaniami. Policja obstawiła teren rektoratu i ostatecznie aresztowano 33 studentów . Zorganizowano także wiec solidarności z grupą przebywającą wewnątrz. Związek zawodowy wydziału poparł akcję i żąda umorzenia zarzutów wobec studentów.

Wrocław (Polska) We Wrocławiu, między innymi w Rynku, powstały Miasteczka Edukacji Krytycznej. Dyskutowano tam o stanie edukacji, można też było podpisać list do rektorów Uniwersytetu Wrocławskiego oraz Politechniki Wrocławskiej. Na Wydziale Nauk Społecznych zawisły transparenty “Edukacja nie na sprzedaż”, “Biznes zarzyna edukację”, “Edukacja nie zbrojenia” i “Edukacja to nie towar”. Odbył się także happening "rzeźnicy edukacji". Akcje cieszyły się zainteresowaniem, szczególnie młodych pracowników naukowych oraz bibliotekarzy.

Gdańsk (Polska) Na Wydziale Nauk Społecznych Uniwersytetu Gdańskiego odbyła się dyskusja nad założeniami planowanej reformy szkolnictwa wyższego. Okazało się, że przeprowadzenie tej reformy oznacza bardzo daleko idące podporządkowanie uniwersytetów biznesowi.

23. kwietnia

Zagrzeb, Zadar, Rijeka, Osijek & Split (Chorwacja) W Zagrzebiu kolejne wydziały przyłączają się do okupacji uniwersytetu. W Zadar i Rijeka po 3 budynki uniwersytetów zostały zablokowane. W spotkaniu w Zadar poprzedniego dnia uczestniczyło tysiąc studentów. W Osijek studenci planują przejęcie uniwersytetu, a w Split kontynuują działania.

Hamburg (Niemcy) Na Uniwersytecie w Hamburgu pedagodzy okupują skrzydło administracyjne głównego budynku oraz zablokowali wejście do rektora. Pani Rektor krytykowana jest nie tylko za to, że obcięła wydatki na pedagogikę o 11%, ale także za sprzedaż wiedzy uniwersyteckiej korporacjom zbrojeniowym. Na teren uniwersytetu wezwano policję w celu usunięcia protestujących. Okupacja na Uniwersytecie w Hamburgu zakończyła się po tym jak pani rektor udało się uciec z uniwersytetu.

Poznań (Polska) W Poznaniu, na Uniwersytecie Adama Mickiewicza przeprowadzono akcję bezpośrednią przeciwko komercjalizacji przestrzeni uniwersyteckiej. Akcja polegała na zaklejaniu automatów z produktami pseudo-spożywczymi należącymi do prywatnych koncernów. Do tego celu użyto kartek z oświadczeniami na temat stanu uniwersytetu.

Gdańsk (Polska) Podczas wizyty minister szkolnictwa wyższego na Uniwersytecie Gdańskim studenci i doktoranci demonstrowali przeciwko planowanej reformie uniwersytetów. Transparenty z napisami "odZYSKaj Edukację" oraz "Wiedza nie jest towarem" przyjęte zostały brawami przez zgromadzoną na sali społeczność akademicką. Na zakończenie spotkania pani minister został wręczony t-shirt z logiem Światowego Tygodnia Działań z jednej strony i z pytaniem "Ile warte są nauki społeczne?" z drugiej.

Na Wydziale Nauk Społecznych Uniwersytetu Gdańskiego pojawiły się fałszywe kamery przemysłowe w toaletach. Celem akcji było pobudzenie społeczności akademickiej do dyskusji na temat masowego umieszczania kamer we wnętrzach nowych budynków uniwersytetu oraz zapisów regulaminu policji uniwersyteckiej, która ma za zadanie monitorowanie zachowań ludzi ubranych niestosownie do pory roku. Instalacje zostały usunięte po 2 dniach przez straż uniwersytecką.

Trondheim (Norwegia) Akcja informacyjna

Münster (Niemcy) Ciąg dalszy działalności obozowiska studenckiego: dyskusje, kuchnia polowa.

Jyväskylä (Finlandia) Seria akcji na kampusie, zorganizowano m.in. punkt informacyjny i kuchnię polową.

24. kwietnia

Kopenhaga (Dania) Trzydniowa okupacja uniwersytetu zakończyła się. Studenci uznali Kozę za swojego kandydata na stanowisko Rektora. Koza o imieniu Asger wykazywała więcej zainteresowania sprawami studenckimi.

Vienna, Salzburg, Oberösterreich, Linz and others (Austria) Drugi raz w tym tygodniu uczniowie w całej Austrii protestowali przeciwko planowanym cięciom budżetowym oraz ograniczeniu dni wolnych. Ponad 60 000 ludzi dołączyło do strajku i wyszło na ulice. Co najmniej 25 000 studentów protestowało w samym Wiedniu. 20 000 było w Oberösterreich, 12 000 w Linz, 6 000 w Salzburgu, a 3 000 w Dornbirn. Trochę okien w ministerstwie edukacji zostało stłuczonych.

Hamburg (Niemcy) Około 600 studentów protestowało w centrum miasta przeciwko cięciom wydatków i za wolną edukacją.

Gdańsk (Polska) Na Wydziale Nauk Społecznych Uniwersytetu Gdańskiego odbyła się debata na temat ogrodzenia kampusu wysokim płotem. Wzięli w niej udział zarówno akademicy jak i aktywiści od lat walczący ze szkodliwymi inwestorami i pracodawcami. Tego samego dnia wydane zostało niskonakładowe pismo !reVOLT poświęcone problemom jakości studiów uniwersyteckich oraz zmian w przestrzeniach edukacyjnych.

Barcelona (Hiszpania) Uczniowie podjęli okupację Ramon Berenguer IV college. Jest to walka nie tylko przeciw Procesowi Bolońskiemu, ale także przeciwko LEC (Catalan Education Law) and LOE (Organic Education Law). Te prawa zmniejszają autonomię szkół przez (zobowiązując je do pozyskiwania funduszy z biznesu), dyskryminują imigrantów, dają dyrektorowi szkoły (obecnie wybieranemu spośród pracowników) więcej władzy i powołują zewnętrzną agencję rankingową, która będzie oceniała nie zdobywanie wiedzy, ale umiejętności posługiwania się językami obcymi, komputerami oraz zachowanie uczniów. Od tej oceny zależeć będzie wysokość dofinansowania. Ten nowy system finansowania uderzy w szkoły w biednych dzielnicach i powiększt podziały między bogatymi a biednymi. Te reformy są przykładem taktyki kontroli społecznej wykorzystywanej do zatrzymania ubogich "w ich miejscach".

Bruksela (Belgia) Studenci z co najmniej 8 krajów (Włochy, Francja, Niemcy, Katalonia, Wielka Brytania, Niemcy, Dania, Holandia, Belgia) przybyli do Brukseli wziąć udział w anty-szczycie i protestować przeciwko ministerialnej konferencji w sprawie Procesu Bolońskiego. Ponieważ około 200 studentów nie miało gdzie spać, zajęto budynek Université Libre de Bruxelles.

25. kwietnia

Tokyo (Japonia) Studenci przygotowali demonstrację sprzeciwiając się wysokim opłatom za studia i nazywaniu kredytu studenckiego - stypendium.

Minesota (USA) Studenci z Committee on Revolutionizing the AcaDemy (ComRAD)przygotowali konferencję "Reworking the University: Visions, Strategies, Demands" (24-26.04.) i w ramach Tygodnia Działań przygotowywali manifest.

Frankfurt (Niemcy) Akcja informacyjna w centrum miasta.

26. kwietnia

Dhaka (Bangladesz) Podczas zebrania wystosowano list do ministerstwa edukacji domagając się świeckiej, masowej i naukowej edukacji. Wyrażono też zaniepokojenie komercjalizacją edukacji.

Moskwa (Rosja) Debata "Jakiej edukacji chcemy? Reformy i alternatywy." dotycząca reform w rosyjskiej edukacji "zsynchronizowanych" z Procesem Bolońskim. W organizację debaty włączyły się różnorodne środowiska: od uczniów i studentów oraz członków administracji po artystów zaangażowanych społecznie.

27. kwietnia

Bruksela (Belgia) Rozpoczął się antyszczyt boloński. Protestujący studenci zorganizowali przedstawienie teatralne. Po opuszczeniu kampusu znaleźli się w otoczeniu "dobrze wyposażonej" policji, co nie powstrzymało ich przed ponowieniem przedstawienia oraz rozdawaniem ulotek. Demonstranci zostali zepchnięci przez policję do metra, gdzie kontynuowali akcje informacyjną (następnie powrócili na uniwersytet).

Zagrzeb (Chorwacja) Trwa okupacja uniwersytetu oraz realizacja alternatywnego programu nauczania (protestujący zapraszają także na darmowe kursy przygotowujące do egzaminów wstępnych). Protest spotyka się z przyjaznymi reakcjami społeczeństwa chorwackiego, zaś prasa uparcie przedstawia studentów jako pijaną i ciemną masę (ze względu na nasilenie tego podejścia dziennikarzy studenci zdecydowali się nie komentować więcej poszczególnych tekstów, wydano ogólne oświadczenie prasowe odnoszące się do tej sytuacji).

28. kwietnia

Leuven/Bruksela (Belgia) Kolejny element antyszczytu: międzynarodowa grupa studentów protestowała przeciw ministerialnej konferencji bolońskiej oraz szeroko pojętej komercjalizacji edukacji. Demonstracja została zaatakowana przez policję, która aresztowała 10 osób oraz raniła kilka innych. Godzinę po zakończeniu pierwszej demonstracji rozpoczęła się druga, która zgromadziła ok 4,5 tysiąca uczestników.

Barcelona (Katalonia/Hiszpania) Studenci dokonali serii okupacji (w tym budynku banku, wraz z grupą bezrobotnych; wywieszono transparent "Wy kolonizujecie naszą edukację, my okupujemy wasze centrale" oraz odbył się wykład na temat sytuacji współczesnego pracownika-niewolnika) żądając powstrzymania zmian związanych z Procesem Bolońskim, które mają wejść w życie od przyszłego roku akademickiego. Domagano się m.in. rozpoczęcia publicznej debaty dotyczącej reformy edukacji, usunięcia ze stanowiska ministra Josep Huguet, który popiera prywatyzację uniwersytetów oraz amnestii dla studentów biorących udział w protestach.W takcie okupacji budynków partyjnych doszło do przepychanek z policja i ochroną. Okupacje zakończono udając się na wspólną demonstrację.

29. kwietnia

Sheffield (UK) Na targach kariery pojawili się przedstawiciele wojska i przemysłu zbrojeniowego, którzy zostali wyproszeni przez studentów, a ich stoiska zostały rozmonowane. Aktywiści rozpoczęli proces ujawniania połączeń uniwersytetu z wojskiem i firmami uwikłanymi w produkcję broni. Wyrażono sprzeciw wobec obecności przedstawicieli wojska na kampusie w celu werbowania studentów. Protestujący domagali się udzielenie studentom i pracownikomhttp://www.emancipating-education-for-all.org/content/actions-and-events-2904-wednesday-gwa prawa decydowania o pochodzeniu i przeznaczeniu funduszy.

Hildesheim (Niemcy) Odbyło się zgromadzenie studentów, a następnie marsz na spotkanie senatu - protestujący domagali się wprowadzenia bardziej demokratycznych struktur w ramach uniwersytetu.

Belgrad (Serbia) Grupa studentów związana z radykalnym czasopismem "Studeci dla Studentów" protestowała przeciw zwiększeniu opłat za studia i neoliberalnym reformom w systemie edukacji. Pod wydziałęm filofoii odbył się wiec, na którym wygłoszono kilka mów m.in. studentka z Polski przedstawiła zagrożenia dla krytycznej edukacji w Serbii wynikające z planowanych reform. Następnie dokonano okupacji amfiteatru na wydziale w celu zorganizowania otwartego spotkania studentów.

Louvain la Neuve (Belgia) Kolejny dzień protestu wobec odbywającej się w mieście konferencji ministerialnej - w demosntacji uczestnizcyło ponad 300 osób z Europy.

Casablanca (Maroko) Zakończono tydzień działań, na któy składały się m.in. projekcje, dyskusje i wystawy.

Gdańsk (Polska) W trakcie Tygodnia Działań udało się zebrać kilkaset podpisów pod petycją nawołującą do gruntownych zmian regulaminu Biblioteki Głównej Uniwersytetu Gdańskiego. Chcemy uczynić to miejsce bardziej przyjazne studentom, między innymi przez zmniejszenie policyjnej kontroli nad tym, co wnosimy do pracy. Studenci i doktoranci podjęli też szereg interwencji w sytuacjach, gdy policja patrolowała tereny należące do Uniwersytetu Gdańskiego. Uzyskaliśmy zapewnienie od władz Uniwersytetu, że wszelkie dawne umowy z policją, które zezwalały na takie praktyki, zostaną anulowane.

Barcelona (Katalonia/Hiszpania) Po demonstracji, która przeszła przez miasto studenci przystąpili do bezpośrednich działań przeciwko ministrowi edukacji: wdarli się do budynku ministerstwa i zażądali spotkania z ministrem. Kiedy grupa protestujących czekała na powrót ministra, inni studenci chcąc przynieść im jedzenie próbowali wejść do budynku - doszlo do starcia z policją, która użyła pałek. Do spacyfikowania protestu sprowadzono policyjny odział prewencji, który uniemożliwił mediom dostęp do protestującycch i dokonał ewikcji studentów. protest ten zbiegł się z protestem związków nauczycielskich.

Zagrzeb, Zadar, Rijeka, Split, Osijek, Pula, Varaždin (Chorwacja) Już 9 dzień trwa okupacja uniwersytetów w całej Chorwacji - obecnie około 20 wydziałów ( w tym 2 całe uniwersytety). Zebrano 35000 głosów poparcia dla akcji protestacyjnej, swoją solidarność wyraża wielu profesorów, niektóre wydziały oraz wszystkie związki zawodowe. Protest chorwacki spotkał się z międzynarodowym odzewem m.in. Noam Chomski solidaryzuje się ze studentami : "Dowiedziałem się o walce chorwackich studentów o zapewnienie bezpłatnej edukacji wszystkim. To ważny cel dla każdego społeczeństwa - także mojego, w którym te prawa nie są respektowane - i chciałbym im życzyć powodzenia w ich wysiłkach".

Podsumowanie Tygodnia Działań powstaje na stronie: http://www.emancipating-education-for-all.org/content/actions-during-global-week-action-summary

Studenci, pracownicy czy galernicy? Czyli Święto Pracy w Trójmieście już od 30 kwietnia.

2009-05-01T10:14:00.000-07:00

Światowy Tydzień Działań odZYSKaj Edukację zakończył się, ale owoców spotkań, dyskusji, debat i interwencji będziemy jeszcze kosztować.

W czwartek, w samo południe, działacze OZZ Inicjatywy Pracowniczej, OKUPÉ i Klubu Krytyki Politycznej w Gdańsku odwiedzili trójmiejskie galerie: Manhattan i Galerię Bałtycką. Pod hasłem: „dość antyspołecznej polityki rządu i pracodawców” protestowali przeciwko łamaniu praw pracowniczych. Wśród pracowników sklepów rozdane zostały ulotki, które informowały o prawach wynikających z Kodeksu Pracy oraz zawierały rady do kogo i w jakich sprawach udać się z poradą prawną.

Ostatecznie 1 Maja to nie jest święto wybranych grup zawodowych, ale wszystkich świadczących pracę. Wśród nich jest bardzo wielu studentów. Jest tak już zresztą nie tylko w Polsce. Z raportu „All Work and Low Pay” wydanego w 2006 roku przez Trades Union Congress oraz National Union of Students z Wielkiej Brytanii wynika, że rośnie liczba brytyjskich studentów podejmujących źle płatne zajęcia. Godząc się na złe warunki pracy, studenci „wypychają” z rynku pracy mniej wykształconych pracowników. Również w Polsce studenci traktując często swoją pracę „dorywczo” - nie tylko nie zakładają nowoczesnych związków, ale nawet nie wstępują do istniejących. Godzą się także na łamanie Kodeksu Pracy, ponieważ jego zapisów nie znają. Zastanawiające jest, że być może więcej czasu uczymy się w pracy niż na uniwersytetach i za żadne z tych miejsc wielu z nas nie czuje się odpowiedzialnymi (patrz: poprzedni wpis). Warto więc przypominać o roli związków zawodowych w historii edukacji, szczególną uwagę poświęcając żywej w wielu krajach idei kół samokształceniowych.

Czas zacząć poznawać swoje prawa i upominać się o prawa pracowników na przykład galerii, a także pracowników ochrony. Ci drudzy często zmuszeni są do pacyfikacji protestów, podnoszonych również w imię ich interesów. Nie inaczej było w galerii Manhattan, skąd protestujący zostali wyproszeni przez właścicieli sklepów i ochronę.

Akcja spotkała się jednak z żywym zainteresowaniem klientów, przechodniów i samych pracowników galerii. Śmiało można zaryzykować tezę, że wszyscy pracujący w Polsce spotkali się w swojej pracy z wyzyskiem i łamaniem prawa: brakiem możliwości wykorzystania urlopu, pracą na czarno, niewypłacaniem pensji i wynagrodzeń za nadgodziny oraz zatrudnianiem na tzw. śmieciowe umowy bez odprowadzania składek. Podczas rozmów z pracownikami uzyskano wiele informacji, które umożliwią w najbliższym czasie skierowanie do okręgowych inspektoratów pracy wniosków o wszczęcie kontroli w poszczególnych zakładach.

Warty podkreślenia jest również fakt wspólnego uczestnictwa w proteście ludzi pracy, nauki i kultury. Być może na naszych oczach rodzi się nowa solidarność ponad podziałami. A galerie handlowe jako (jak wynika z wielu badań) miejsce nieformalnej edukacji rzesz młodzieży jest z pewnością przestrzenią edukacyjną wartą naszej uwagi.

Nota bene: wszystkie zdjęcia w zniewolonej przestrzeni wnętrz galerii zostały zrobione nielegalnie.

Film o bezpieczeństwie w Kampusie Bałtyckim UG

2009-04-28T02:12:00.000-07:00

UG - OKUPE from Mateusz Emeschajmer on Vimeo.

Podcast: podsumowanie akcji Odzyskaj Edukację!

2009-04-25T16:13:00.000-07:00

Pierwszy numer nieregularnego biuletynu dźwiękowego OKUPE. Plik do pobrania na stronie archiwum internetowego.

Odzyskaj Edukację – Globalny Tydzień Działań 20–29.04. 2009

W dżinglu wykorzystano fragment utworu zespołu Arkana i Pan Niedodźwięki. Podkład dźwiękowy własny.

Sprostowanie: tydzień działań wciąż trwa! (wybaczcie, to pierwszy, stworzony pod wpływem impulsu numer biuletynu).

Ukazał się nowy numer pisma !reVOLT

2009-04-24T04:02:00.000-07:00

Open publication - Free publishing - More university

Sprzeciw podczas spotkania z Minister Nauki

2009-04-23T08:27:00.000-07:00

Dzisiaj przed południem Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego Barbara Kudrycka odwiedziła Uniwersytet Gdański. Spotkanie miało mieć charakter „konsultacji społecznych” do planowanej reformy szkolnictwa wyższego. Mimo że spotkanie trwało 1,5h jedynie trzy osoby zdążyły zadać Pani Minister pytania i wyrazić swoje zastrzeżenia co do założeń reformy „Partnerstwo dla wiedzy”. Pytania zadali: dyrektor Katedry Skandynawistyki prof. Hieronim Chojnacki, były rektor UG, a obecnie Dziekan Wydziału Filologicznego prof. Andrzej Ceynowa oraz Przewodniczący Samorządu Studentów Łukasz Bień. Warto zauważyć, że to właśnie Samorząd Studencki podniósł kwestię kontrowersyjnego „konwentu”, który według założeń reformy miałby być organem stojącym ponad Senatem Uczelni. Z zapisów projektu można wnioskować, że konwent miałaby być swego rodzaju radą nadzorczą uczelni.

Pod koniec spotkania, kiedy stało się jasne, że „konsultacje społeczne” zamieniły się w wykład Pani Minister, grupa studentów i doktorantów rozwinęła transparenty wyrażające sprzeciw wobec projektu reformy. Ich treścią były hasła: „odZYSKaj Edukację” oraz „Wiedza NIE jest Towarem www.emancipating-education-for-all.org”. Transparenty, podobnie jak głosy krytyczne wobec projektu reformy przyjęte zostały brawami. Po zakończeniu spotkania, młodzi pracownicy i doktoranci wręczyli Pani Minister białą koszulkę z logiem Światowego Tygodnia Działań „Reclaim your Education” oraz z nadrukowanym na przedzie pytaniem „Ile warte są nauki społeczne?”.

Uniwersytecki Panoptikon: kamery w toaletach

2009-04-23T08:20:00.000-07:00

Ze względu na wizytę Pani Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego na Kampusie Bałtyckim Uniwersytetu Gdańskiego przybyło kamer. Prawdopodobnie BOR tak obawiał się ataku na Panią Minister w związku z kontrowersyjną reformą, że kamery pojawiły się nawet w... toaletach!

Nie wiadomo czy kamery pozostaną na Uczelni. Jeżeli tak, to będzie to zgodne z polityką UG. W nowym budynku Wydziału Nauk Społecznych kamery są już bowiem na korytarzach i w holu. Brakowało tylko w toaletach, gabinetach i salach wykładowych. Wydawało się, że przez wprowadzeniu kamer do wnętrza budynków Uniwersytetu i nieustanne czuwanie ochrony nad niestosownie do pory roku ubranymi lub zachowującymi się członkami i członkiniami naszej społeczności (patrz: Regulamin Straży Uniwersyteckiej UG), staniemy nad przepaścią absurdu. Jednak dzisiaj kolejny krok wzmacniania kontroli został zrobiony. Pozostaje tylko z trwogą oczekiwać co będzie dalej. Co zrobisz...? Nic nie zrobisz.

Sprawozdanie z dyskusji o reformie "Partnerstwo dla wiedzy"

2009-04-23T08:13:00.000-07:00

22. kwietnia na Wydziale Nauk Społecznych UG odbyło się spotkanie społeczności akademickiej, dotyczące planowanej reformy edukacji wyższej. Spotkanie w gronie studentów i wykładowców zorganizowali doktoranci UG. Podstawą dyskusji były przygotowane przez ministerstwo szkolnictwa wyższego broszury p.t. "Reforma studiów i praw studenckich", "Nowy model kariery akademickiej" i "Nowy model zarządzania szkolnictwem wyższym". Lektura tych materiałów potwierdziła pesymistyczne przypuszczenia dotyczące kierunków zmian, jakie podjęło ministerstwo.

Wśród polskich uczelni mają zostać wyróżnione tzw. K.N.O.W. - uczelnie "flagowe", które w pierwszym rzędzie mają otrzymywać dotacje i subsydia. Pisma ministerialne nie wyjaśniają, co stanie się z innymi, "nieoflagowanymi" uczelniami wyższymi, choć dalsza lektura broszur pozwala się tego domyślić.

W strukturach władz uczelnianych ma zostać powołany Konwent - instytucja nadrzędna względem innych, łącznie z Senatem. Charakter funkcjonowania tej instytucji nie jest przez ministerstwo wyraźnie zaznaczony, ale ma ona przejąć część kompetencji Ministra. Jest to, podobnie jak funkcjonowanie Polskiej (obecnie Państwowej) Komisji Akredytacyjnej, zgodne z ustaleniami Procesu Bolońskiego, jednak dokonuje się pewnej nadinterpretacji ustaleń Procesu zapominając, iż instytucje tego typu miały być niezależne od stron trzecich. Tymczasem na spotkaniu przypomniano, że z P.K.A zamierza otwarcie współpracować Business Centre Club, a definicja kompetencji Konwentów sugeruje wchodzenie w ich skład przedsiębiorców, a przez to - kontroli firm nad działaniem uczelni.

Szczególnie niepokojące zwiastuny zmian ukrywa Ministerstwo pod szyldami "integracji z otoczeniem społeczno-gospodarczym". Pod tym niejasnym terminem skrywane jest zacieśnienie więzi uczelni z wybranymi przedsiębiorstwami. Wprowadzony zostaje termin "kształcenie na zamówienie pracodawcy". Jeśli właściwie zrozumieliśmy intencje Ministerstwa, uczelnie mogą wkrótce stać się niczym innym jak przybudówkami najsilniejszych firm w kraju, który to proces już się rozpoczyna (patrz: silna pozycja Microsoftu na UG).

Uczelnie będą miały obowiązek powołania spółek prawa handlowego, które będą kontrolowały, a także - co przewiduje ministerstwo - handlowały "własnością przemysłową", a więc patentami, wynalazkami. Pojawia się także termin "własności intelektualnej", co sugeruje, iż wg. Ministerstwa wiedza jest jednak komercyjnym towarem, a nie dobrem wspólnym. Wyłanianie ze struktury uczelni jednostek potencjalnie zyskownych i przekształcanie ich w spółki prawa handlowego nasuwa niestety skojarzenia z praktykami prywatyzacyjnymi, a dokładniej z wyprowadzaniem majątku poza sferę publiczną.

Rektor będzie mógł być osobą pochodzącą spoza uczelni. W konkursie na rektora będzie mogła startować osoba z tytułem doktora, pod warunkiem przeszkolenia menedżerskiego. Rektor, a nie, jak to jest obecnie, struktury samorządowe, decydował będzie o przyznawaniu stypendiów. Stypendia naukowe mają zostać zastąpione nagrodami rektorskimi, natomiast zamiast stypendiów socjalnych według ministerstwa można biedniejszym studentom proponować... łatwiejsze w uzyskaniu kredyty! Jak zauważyliśmy, jest to objawem zignorowania przez ministerstwo lekcji, jaką dało społeczeństwu trwające na świecie załamanie gospodarki, wywołane między innymi nachalnym i masowym udzielaniem kredytów osobom niewypłacalnym.

Inne zmiany dotyczą organizacji studiów magisterskich i doktoranckich. Ograniczona będzie możliwość studiowania więcej niż jednego kierunku. Aby uzyskać doktorat, trzeba będzie samemu sfinansować sobie egzamin na obowiązkowy (!) certyfikat z języka obcego. Doktoranci będą zachęcani do podejmowania zatrudnienia poza uczelnią, za to uczelnie mają otworzyć się na wykładowców nieakademickich. Do ciekawostek należy propozycja wyeliminowania powinowactwa rodzinnego między wzajemnie podległymi sobie naukowcami. Z pewnością ma to na celu zlikwidowanie groźby nepotyzmu, jednak trudno sobie wyobrazić, by uczelnie nagle pozwalniały wszystkich wykładowców, będących np. rodziną dyrekcji.

Na dofinansowanie działalności będą miały szanse tylko kierunki "wiodące", choć nie wiadomo, na czym ich przewodnia rola miałaby polegać. Pozostałe kierunki studiów będą musiały zwiększyć PRZEPUSTOWOŚĆ, między innymi poprzez ograniczanie ilości kursów wolnych od opłat.

Pakietowi wspomnianych trzech reform, funkcjonujących w obiegu pod nazwą "Partnerstwo dla wiedzy" zarzucić można brak wizji uczelni jako centrów nauki i kultury, które wspomagają swoje otoczenie w rozwoju. Nie jest to projekt ambitny, który dawałby choćby nadzieję na wychodzenie z kryzysu gospodarczego. Mamy za to do czynienia z arogancką próbą przekształcenia uczelni w klientów skompromitowanych korporacji.

Całość materiałów przygotowanych przez ministerstwo pełna jest wyrażeń niejasnych, głównie przyjaznej nowomowy i ładnych słów: "jakość", "integracja", "granty". Nie trzeba jednak tytułu doktorskiego, aby zauważyć, że proponowane nam zmiany mają na celu podporządkowanie uczelni wyższych przemysłowcom i cięcie wydatków ministerialnych kosztem studentów i jakości kształcenia.

Flagi spuszczamy do połowy masztu, ale okręt wciąż płynie

2009-04-20T12:35:00.000-07:00

Chcąc zachęcić czytelników i autorów OKUPE do dyskusji, a nie głównie informowania o działaniach, pozwalam sobie na przedruk mojego artykułu z serwisu pracownia54.

O zaletach skorzystania z anarchistycznych idei w dobie nowych mediów pisze Piotr Piętak. Zwolennik wolnego oprogramowania, w artykule "Internet - zwycięstwo anarchizmu" wskazuje na opozycję pomiędzy liberalizmem wolnego oprogramowania, budowanego na zasadzie współpracy i udostępniania wyników społeczeństwu, a neoliberalną polityką zawłaszczania. Polityką, która nie jest zainteresowana rozbudowywaniem dóbr wspólnych, dostępnych wszystkim, ale wyłącznie biznesowymi korzyściami.

Spór pomiędzy zwolennikami wolnego dostępu do informacji a tymi, którzy chcą za wszelką cenę chronić "prawa własności intelektualnej" (termin ten wyśmiewa m.in. Richard Stallman) trwa od dłuższego czasu. Nowoczesne środki komunikowania pozwalają nam nie tylko na wspólne wytwarzanie treści, ale w domowym zaciszu mamy możliwości przetwarzania tekstów kulturowych większe niż kiedykolwiek w historii i to za naprawdę niewielkie pieniądze. Zwraca na to uwagę m.in. Lawrence Lessig, ale nie trzeba być naukowcem, by zauważyć i doświadczyć potencjału współczesnych komputerów.

W artykule Piętaka jest kilka drobnych nieścisłości, m.in. wspomina on o anarchokapitalizmie, który wielu anarchistom kojarzy się mocno z libertarianizmem, a ten w swojej ograniczonej, wolnorynkowej wersji kolaboruje z neoliberalną ideologią i praktyką. Ale warto zwrócić na artykuł uwagę. Zwłaszcza, że to głos poparcia dla idei, które określane są mianem radykalnych, skrajnych i często wykluczone z dyskursu debaty publicznej, klasyfikowane są jako pomysły złodziejskie, pomysły piratów. I to głos, opublikowany w tzw. "wielkich mediach".

Wielki przemysł muzyczny i filmowy sprowadził debatę pomiędzy zwolennikami wolnej kultury i swobodnego dostępu do dóbr niematerialnych ludzkości a zwolennikami "prawa autorskiego do końca świata" i zwolennikami patentów na oprogramowanie, do nagonki na pirackich złoczyńców. Nastolatek, korzystający w sypialni z komputera, ściągający kopie ulubionej muzyki, to przestępca. Kinomaniak, oglądający film, zanim po miesiącach pojawi się w kinie, to bandyta. Naukowiec, korzystający z nielegalnych skanów drogich książek, to złodziej. Kopiowanie treści, które de facto nie powoduje ubytku w oryginałach, traktuje się identycznie jak napad na bank. Dyskusja na ten temat właściwie nie istnieje. A anarchistyczne medium, opisywane przez Piętaka, medium, które pozwala na współpracę, wymianę dobrami kultury i stworzenie biblioteki wszelkich stworzonych przez ludzkość tekstów (o czym marzył m.in. Ted Nelson, twórca terminu "hipertekst"), zaczyna umierać.

Krok po kroku zmierzamy do internetu, w którym powszechna będzie nadkontrola. Słyszałem o planach Ośrodka Informatycznego Uniwersytetu Gdańskiego, który ma zamiar wprowadzić inwigilację przeglądanych przez użytkowników treści i powiadamianie organów ścigania w razie łamania prawa. Zatem zbliżamy się do wizji-przestrogi Stallmana z tekstu "Prawo do czytania". Zarówno z głównej części, jak i komentarza. Polska goni Amerykę, ale kopiuje najgorsze możliwe wzorce, a dzisiejszy przestępca to student, którego nie stać na zakup płyt i/lub książek, dzieciak, nieświadomy łamania prawa i fani popkultury oraz zwykli użytkownicy internetu, którzy mają płacić za to, że wykorzystują nowe kanały komunikowania tak, jak można je wykorzystywać, zgodnie z naturą owych mediów.

Wielki przemysł nie zamierza korzystać z nowych, alternatywnych kanałów dystrybucji, z nowatorskich modeli biznesowych. Jak w jednym z filmów informuje ważniak z Hollywood, koncerny zamierzają obrzydzić nam korzystanie z możliwości medialnych i wprowadzają atmosferę zastraszenia - zawsze jesteś podejrzany. Każde skorzystanie z internetu będzie monitorowane, a w razie potrzeby, zgarniemy cię.

Dostaniesz karę finansową, jak dzieci, które nielegalnie na stronach internetowych rozwijały historie ze świata "Harry Pottera", albo wsadzą Cię do więzienia - jak twórców "The Pirate Bay" - "Zatoki Piratów".

Mam tylko nadzieję, że wzrost społecznej świadomości i akcje, pokazujące wielkim koncernom, że nie jesteśmy bezbronni - jak ostatnie działania ruchu Anonimowych - pozwolą utrzymać wolne medium. Na pewno jesteśmy na wojnie. Wojnie, jak uważają niektórzy, o "ropę XXI wieku", czyli wojnie o dostęp do informacji. A bez dostępu do informacji, edukacja oparta na nowych mediach będzie tylko zabawą z narzędziami, bez treści, a i bez możliwości sensownego ich zastosowania. Taka zabawa z przyszłością, która nigdy nie nadejdzie...

Informacja chce być wolna!

GDS

Grafika: www.sxc.hu

Ten utwór jest dostępny na
licencji Creative Commons Uznanie autorstwa 2.5 Polska.

Płot chroni, dzieli czy więzi?

2009-04-19T07:29:00.000-07:00

Debata na temat
przestrzeni miejskiej i edukacyjnej

piątek, 24 kwietnia, godz. 17.00
budynek Wydziału Nauk Społecznych
sala S209

Doktoranci Wydziału Nauk Społecznych

Zapraszają
okolicznych mieszkańców, studentów, absolwentów, pracowników Uniwersytetu
oraz wszystkich innych zainteresowanych problemami przestrzeni.

Reforma edukacji

2009-04-19T07:23:00.000-07:00

Dnia 22.04.2009 (środa)

o godz. 18:00

w sali nr A310, budynku WNS

odbędzie się

DYSKUSJA

poświęcona

PLANOWANEJ REFORMIE EDUKACJI

serdecznie zapraszamy!

Altergodzina o Tygodniu Działań

2009-04-16T07:12:00.000-07:00

W związku ze zbliżającym się Tygodniem Działań na rzecz odZYSKania edukacji, Altergodzina - program społecznie zaangażowany w studenckim radiu Luz przy Politechnice Wrocławskiej, poświęcił ostatnio dwie audycje problemom edukacji i problemowi międzynarodowej mobilizacji.

Zapis mp3 z 1. kwietnia
Zapis mp3 z 15. kwietnia

Z ciekawostek, we Wrocławiu budują miasteczko edukacji krytycznej.

Uniwersytet Gdanski - przestrzeń EDUKACYJNA, KOMERCYJNA, czy...?

2009-04-15T09:32:00.000-07:00

Uniwersytet Gdański najwyraźniej nie ma nawet wpływu na treść reklam pojawiających się na terenie Kampusu Bałtyckiego. Najbliżej Rektoratu położony billboard reklamuje... Gdańską Wyższą Szkołę Humanistyczną. Ta z kolei, zrywając z logiką, wpisanym w nazwę humanizmem i nie bacząc na subtelne różnice między szkołą a więzieniem, promuje się przy pomocy hasła solidne mury - solidna wiedza! Solidny płot wokół Kampusu przypomina, że tak publiczny uniwersytet jak i prywatna szkoła wyższa raźno zmierzają w kierunku tego samego absurdu.

List otwarty w sprawie warunków korzystania z Biblioteki Głównej Uniwersytetu Gdańskiego

2009-04-06T06:14:00.000-07:00

Do:
Dyrektor Biblioteki Uniwersytetu Gdańskiego
Pani Grażyna Jaśkowiak

My, użytkownicy Biblioteki Uniwersytetu Gdańskiego, postulujemy wprowadzenie zmian do funkcjonowania biblioteki, w związku z utrudnieniami, z którymi spotykamy się korzystając z niej na co dzień, takimi jak np. niemożność wniesienia do biblioteki torby czy plecaka, a co za tym idzie:

- konieczność wniesienia sprzętu elektronicznego bez odpowiedniego zabezpieczenia, którą to funkcję może jedynie pełnić torba lub plecak;
- konieczność noszenia "luzem" przyniesionych materiałów, zeszytów, długopisów, niezbędnych leków, artykułów higienicznych (chusteczek, podpasek, itp.), karty bibliotecznej, itd., co grozi ich upadkiem, zgubieniem, ogranicza nam ruchy i jest po prostu niewygodne, zwłaszcza podczas przeszukiwania zbiorów bibliotecznych;
- konieczność zakupu nieekologicznej i nietrwałej, plastikowej torby, która w dodatku często nie wytrzymuje ciężaru przyniesionych ze sobą przedmiotów;
- konieczność posiadania pieniędzy i to o określonym nominale (2 zł), żeby móc skorzystać z zasobów bibliotecznych

Rozumiemy konieczność zabezpieczenia zbiorów przed kradzieżą, jednak naszym zdaniem wystarczą do tego bramki przy wejściu. Książki tak czy inaczej mogą być chowane do plecaka, np. w szatni.

Jednocześnie pragniemy podkreślić, iż biblioteka jest naszym miejscem pracy, której specyfika wymaga wielogodzinnej lektury i nie sprzyja temu ani atmosfera ciągłej kontroli, ani konieczność wielokrotnego schodzenia do szafki, żeby choćby napić się wody. Ze względu na to, że spędzamy w bibliotece często dużo czasu, zależy nam także na możliwości posilenia się, napicia kawy czy wody w przerwie od pracy. Obecnie jest to jedynie możliwe w barku, którego godziny otwarcia są znacznie krótsze niż czas otwarcia samej biblioteki, a ceny zbyt wysokie dla wielu studentów. Alternatywą jest krępujące jedzenie w holu, przy stolikach, których jest niewiele, lub na stojąco, przy szafce. Postulujemy więc zorganizowanie w jednej z sal na parterze jadalni - miejsca wyposażonego w stoliki, krzesła, automat do kawy, lodówkę oraz dystrybutor wody mineralnej, w którym to miejscu moglibyśmy spożyć przyniesiony prowiant.

Uważamy też za bezzasadny zakaz wnoszenia do czytelni napojów. Jesteśmy odpowiedzialni i tak jak dbamy o książki, które wypożyczymy czy o własne woluminy, tak też dbać będziemy o książki czytelniane. Popijanie wody w czasie pracy wpływa korzystnie na myślenie. W sytuacji, gdy temperatura w czytelni przekracza często 26°C jest to warunek konieczny przebywania w niej. Natomiast dla osób pracujących głosem, często z bólem gardła, ważna jest możliwość popijania ciepłych napojów. Prosimy również o zbadanie, czy biblioteczne oświetlenie, klimatyzacja lub inne czynniki nie powodują pieczenia i łzawienia oczu, na co skarżą się zarówno użytkownicy, jak i pracownicy biblioteki.

Dodatkowo chcielibyśmy wyrazić zadowolenie ze zmiany krzeseł w czytelni czasopism na wygodne fotele, wpływa to pozytywnie na komfort korzystania z tego miejsca. Większość studentów jest jednak wciąż zmuszona do siedzenia godzinami na niewygodnych krzesłach w czytelni i bylibyśmy bardzo wdzięczni, gdyby w miejscu tym można było wybrać między siedzeniem na krześle przy stoliku, a siedzeniem z książką w wygodnym fotelu. Na pewno zwiększyłoby to liczbę osób korzystających z czytelni.

Tych z nas, którzy mimo wszystko wolą czytać w domu, ucieszyłoby również umożliwienie im korzystania z ksera za cenę porównywalną z cenami np. na wydziale matematyczno-fizycznym oraz przez cały czas otwarcia biblioteki.

Liczymy, że przychylnie odniesie się Pani do naszego wniosku. Wszystkim nam zależy bowiem na tym samym - na jak najsprawniejszym funkcjonowaniu biblioteki i jak największym komforcie korzystania z niej. Zmiany, które sprawiłyby, że w miejscu tym chciałoby się spędzać czas i że byłoby ono po prostu "miłe" na pewno miałyby korzystny wpływ także na stan pomorskiej nauki.

Z poważaniem,
Otwarty Komitet Uwalniania Przestrzeni Édukacyjnych

Raport z badań na temat Biblioteki Głównej

2009-04-03T12:38:00.000-07:00

Spotkanie w Rektoracie UG

2009-04-01T11:18:00.000-07:00

Dzisiaj na zaproszenie Pani Prorektor ds. Kształcenia Uniwersytetu Gdańskiego odbyło się w Rektoracie spotkanie studentów i doktorantów z Rektorem oraz Prorektorami. Tematem spotkania były sprawy związane z Kampusem Bałtyckim. Na zaproszenie odpowiedzieli także członkowie OKUPÉ. Zaczęło się od rozmów o płocie, a następnie poruszaliśmy cały szereg problemów, na jakie społeczność akademicka napotyka na Uniwersytecie. Wśród wymienionych znalazły się:

problem braku furtek w kierunku ulicy Bażyńskiego, braku przejść dla pieszych i dominacji samochodów w ruchu na Kampusie, związanej między innymi z brakiem miejsc parkingowych, niechęcią kierowców do płacenia 2 zł, parkowaniem w miejscach niedozwolonych (wynik: prawdopodobnie niedługo staną na kampusie znaki zakazujące parkowania w takich miejscach, a samochody będą odholowywane)
problem dostępu do budynków uniwersyteckich w godzinach wieczornych;
problem udowodnionej badaniami dyskryminacji ze względu na płeć wraz z wnioskiem o powołanie pełnomocniczki/pełnomocnika ds. równości. Problem ten spotkał się z dużym zrozumieniem władz uniwersyteckich i rozmowa nad nim będzie kontynuowana.
problemy z organizowaniem konferencji, spotkań i seminariów na uniwersytecie ze względu na dużą biurokrację i konieczność zebrania kilku pozwoleń, żeby móc skorzystać z sal (okazuje się jednak, że niewiele się zmieni, choć jest już decyzja, żeby koła naukowe mogły wynajmować sale za darmo);
z tym związany był też problem ograniczania inicjatyw wspierających życie studenckie, takich jak zabieranie sal pracowni sitodruku (wynik: zdziwienie władz);
problemy z korzystaniem z Biblioteki Głównej, do której studenci nie mogą wnosić toreb, mimo rozbudowanego ponad miarę systemu kontroli; z zastrzeżeniem, że regulamin korzystania z biblioteki jest wybiórczo stosowany, np. w odniesieniu do pracowników UG, których część reguł w praktyce nie dotyczy (wynik: będzie spotkanie z p. dyrektor biblioteki);
problem patroli straży uniwersyteckiej w korytarzach akademików (wszelkie naruszenia prywatności należy zgłaszać), choć ze zrozumieniem przyjmujemy interwencje na wezwanie;
problem naruszania autonomii uniwersytetu w kontekście ewentualnych pozwoleń J.M. Rektora na wejście policji na teren Kampusu;
z tego z kolei wynikł problem jakiegoś nowego, planowanego, uniwersyteckiego systemu kontroli internautów, którego szczegóły zostaną wyjaśnione na kolejnych spotkaniach.

Ważnym, nie rozwiązanym jednak wciąż problemem był brak „społecznych konsultacji”, które poprzedzałyby inwestycje. Dowiedzieliśmy się, że nie jest to możliwe na etapie przetargu w ramach zamówień publicznych. Jedyne co można na etapie przetargu zrobić, to wprowadzić przedstawicieli studentów do komisji. Informacje z komisji nie mogą być jednak upubliczniane, bo grozi to zaskarżeniem wyników przetargu.

Wszyscy zgodzili się, że spotkania są potrzebne, a ich regularne organizowanie będzie pomocne w rozwiązywaniu nagromadzonych problemów. Następne najprawdopodobniej 22 kwietnia.

Z ciekawostek - dowiedzieliśmy się, że powstaną 2 nowe domy studenckie. Jeden na kampusie, a drugi w Sopocie. W tym na Kampusie będzie nawet przedszkole! Okazało się też, że zamieszanie budowlane przed budynkiem biblioteki ma na celu przygotowanie miejsca na pomnik Mrągowiusza i że kiedyś już to ogłaszano.

Uniwersytet Gdański - przestrzeń EDUKACYJNA czy KOMERCYJNA ?

2009-03-26T03:13:00.001-07:00

Płot i reklamy wzdłuż kampusu UG

"A płoty runą, runą, runą..."

2009-03-23T15:46:00.000-07:00

Gdańsk, 24.03.2009

Rektor Uniwersytetu Gdańskiego

Prof. dr hab. Bernard Lammek

Kanclerz Uniwersytetu Gdańskiego

dr Jerzy Gwizdała

"A płoty runą, runą, runą..."

Otwarty Komitet Uwalniania Przestrzeni Édukacyjnych sprzeciwia się postawieniu płotu wokół Kampusu Oliwa UG. Wolność jako podstawa nauki i rozwoju jest niszczona poprzez autorytarne decyzje Władz naszej Uczelni. Decyzja o postawieniu płotu nie została poprzedzona jakąkolwiek formą konsultacji ze społecznością Uniwersytetu. Stosując metodę faktów dokonanych zrywa się z wielowiekową tradycją universitas / communitas.

Żądamy wyczerpujących i konkretnych wyjaśnień dotyczących przyczyn ogrodzenia nas płotem / podzielenia Miasta. Nie wierzymy iż jedynym powodem podjętych działań jest chęć wyznaczenia przestrzeni kampusu (wypowiedź Rzecznik UG na Portalu MMTrójmiasto.pl) między innymi dlatego, że do wyznaczenia tej przestrzeni zdecydowanie lepsze byłoby np. obsadzenie terenu drzewami lub krzewami, co byłoby w zgodzie z ideą zrównoważonego rozwoju, do realizowania której zobowiązał się UG.

W związku z tym informujemy, że do momentu likwidacji płotu zamierzamy wykorzystywać go jako otwartą dla wszystkich, niekomercyjną przestrzeń artystycznej ekspresji.

Oby skrót UG nigdy nie był odczytywany jako Uniwersyteckie Getto. Mur oddzielający nas od społeczeństwa ośmiesza zarówno wspólnotę akademicką, jak i słynące z umiłowania wolności Miasto Gdańsk. Uważamy, że prestiż Uniwersytetu zależy od tego, czy jego wspólnota jest w stanie burzyć mury między ludźmi.

Z akademickim pozdrowieniem

Vivat Academia

DW: Samorządu Studentów, Samorządu Doktorantów, Dziekanów Wydziałów, Kół Naukowych, Związków Zawodowych, a/a

Reclaim your Education!

2009-03-21T17:14:00.001-07:00

Odzyskaj Edukację – Globalny Tydzień Działań 20–29.04. 2009
/przetłumaczony tekst międzynarodowej ulotki/

Powstały 5-tego listopada 2008 roku, podczas “Międzynarodowego Dnia Akcji Przeciwko Komercjalizacji Edukacji”, Międzynarodowy Ruch Studentów wzywa do Globalnego Tygodnia Działań w kwietniu 2009 (20.04. - 29.04.)

Jesteśmy luźną siecią różnych postępowych (studenckich) grup z blisko 30-u krajów na 5-ciu kontynentach. Co nas jednoczy, to walka przeciwko zwiększającej się komercjalizacji edukacji I walka o wyzwalającą edukację publiczną, dostępną dla wszystkich członków społeczeństwa.

Coraz więcej grup zdaje sobie sprawę, że siły takie, jak prywatyzacja i utowarowienie edukacji (podobnie jak wielu innych aspektów życia), działają globalnie i dlatego, żeby skutecznie im się przeciwstawić, musimy zjednoczyć się w walce.

Studenci, nauczyciele, pracownicy i rodzice na całym świecie zadają sobie pytania: “Czy system edukacji publicznej służy interesom społeczeństwa? Czy nie odwraca się naszej uwagi, by wdrażać systemy edukacyjne, które przede wszystkim służą interesom prywatnym I biznesowi?”Opłaty za studia – raz wprowadzone – rosną, uniwersytety i szkoły zamieniają się w przedsiębiorstwa, zadłużenie studentów rośnie, a wydatki na edukację (odwrotnie niż wydatki na zbrojenia oraz “środki bezpieczeństwa”) są ograniczane w wielu częściach świata. Instytucje zajmujące się edukacją wyższą stają się mocno zależne od zdolności przyciągania sponsorów (zwykle graczy rynkowych). Skutkiem tego, tylko te instytucje i wydziały są w stanie przetrwać, które zostają uznane za pożyteczne przez sponsorów.

W systemach edukacji publicznej, od przedszkoli po uniwersytety, wymiar emancypacyjny edukacji musi być traktowany priorytetowo. Edukacja musi też być wolna od opłat i dostępna wszystkim. Demokracja istnieje tylko wtedy, gdy społeczeństwo składa się z wyzwolonych i niezależnych osób, które są w stanie krytycznie zastanawiać się nad (społecznym) środowiskiem, zachodzącymi procesami oraz strukturami władzy. Porządek, który nie spełnia tych kryteriów, nie jest demokracją.

Fakt, że grupy z ponad 20-u krajów na 5-ciu kontynentach dołączyły do międzynarodowego dnia działania w listopadzie pokazuje jak globalna jest to walka.

W tygodniu między 20 a 29 kwietnia aktywni obywatele na całym świecie zjednoczą się aby odzyskać edukację z uścisku komercji i tak zwanej neoliberalnej polityki.

Od każdej grupy zależy, w jaki sposób i przez ile dni chce protestować w ramach Tygodnia Działań. Mogą to być działania mniejsze lub większe. Ale ważne jest, żebyśmy się razem skoordynowali. Dlatego skontaktuj się z nami, gdy zdecydujesz się przygotować coś podczas Globalnego Tygodnia Działań.

Jak dotąd blisko 30 grup z 18 krajów (takich jak Francja, Stany Zjednoczone, Filipiny, Bangladesz, Niemcy, Wielka Brytania, Kanada, Togo i Kolumbia) na 5 kontynentach wspiera wezwanie do Globalnego Tygodnia Działań.

Zorganizujmy się i zjednoczmy w naszej walce!
Więcej informacji na naszej stronie: www.emancipating-education-for-all.org
Pytania prosimy kierować na adres: united.for.education@gmail.com

Solidaryzujemy się z protestem studentów w Barcelonie

2009-03-20T06:37:00.000-07:00

Dochodzące do nas wiadomości z Barcelony, gdzie policja bije protestujących studentów wzbudzają w nas oburzenie i sprzeciw, którego wyrazem jest poniższy list wysłany do Ambasady Hiszpanii w Polsce. Wzywamy do solidarności z represjonowanymi studentami z Barcelony! Solidarity with the students of Barcelona! La solidaridad con los estudiantes de Barcelona!

Gdańsk, 20.03.2009

Do: Ambasada Hiszpanii w Polsce

List w sprawie ataku policji na studentów w Barcelonie

My, Otwarty Komitet Uwalniania Przestrzeni Edukacyjnych wyrażamy zdecydowany sprzeciw wobec użycia przemocy przez hiszpańską policję w stosunku do pokojowego protestu studentów z uniwersytetu w Barcelonie. Nie mieści nam się w głowach, że policja w państwie nazywanym demokratycznym stosuje takie same metody, jakie stosował reżim komunistyczny w Polsce w ubiegłym stuleciu. Zdjęcia bitych pałkami studentów z Barcelony przypominają nam sceny z wydarzeń marcowych 1968 roku w Polsce. Wtedy też na bezbronne i pokojowo protestujące osoby wysłano uzbrojonych osiłków z pałkami.

Pytamy się, jak to jest możliwe, że na terenie Unii Europejskiej dochodzi do aktów policyjnej przemocy w stosunku do ludzi, którzy korzystają z demokratycznego prawa do protestu? Żądamy wyjaśnień w tej sprawie ze strony władz Hiszpanii i domagamy się natychmiastowego zaprzestania stosowania przemocy wobec protestujących studentów! Solidaryzując się z protestującymi studentami w Barcelonie i zgadzając się z ich postulatami, nie pozwolimy na definiowanie Europejskiej Przestrzeni Edukacyjnej w autorytarny sposób przy użyciu pałek policyjnych.

członkowie i członkinie OKUPE

Zombie Flæsh Mob

2009-03-14T12:03:00.000-07:00

Wszystkie akademickie zombiaki przeciwne komercjalizacji edukacji przybywajcie 19. marca do budynku Wydziału Nauk Społecznych (WNS, ul. Bażyńskiego 4, parter) o godzinie 13.00.

Charakteryzacja mile widziana, ale niekonieczna, gdyż zombiaka poznasz po chodzie i postulatach:

chodzi sztywno, bo źle się czuje w odczłowieczonej przestrzeni, która zamienia go w zombiaka
żąda mózgów, bo czuje się ogłupiany.

Punkt 13.00 wszystkie zombiaki wyciągają ręce przed siebie i żądają móóóóóóóózgów – opanowują przestrzeń parteru, koncentrując swoje ruchy wokół wielkiej spirali DNA.

Zombiaczy flash mob włącza się w światową inicjatywę na rzecz bezpłatnej i emancypacyjnej edukacji Reclaim Your Education, http://www.emancipating-education-for-all.org/ – odZYSKaj swoją edukację!

SKOPIUJ I PODAJ DALEJ DWÓM KOLEJNYM OSOBOM